तारा प्रेमळ शब्दांनी बोलली, आणि ती वालिला मिठी मारून, हलक्या अश्रूंनी रडत, त्याची प्रदक्षिणा केली. शुभ संकेतांची पूजा करून, शोकाने भरलेल्या अंत:करणाने, तारा इतर स्त्रियांसह अंतःपुरात गेली. तिने आपला राजवाडा गाठला, आणि तेव्हा क्रोधाने पेटलेला वाली, नागासारखा फुत्कारत, नगराबाहेर आला. तीव्र संतापाने भरलेला वाली, खोल श्वास घेत, शत्रूला शोधण्यासाठी सर्वत्र नजर फिरवत होता. त्याच वेळी, त्याने सुवर्णवर्णी, सुंदर अलंकारांनी सजलेला, तेजस्वी सुग्रीवाला पाहिले. कमर घट्ट बांधून, बळाने ओतप्रोत भरलेला वाली, आपली मूठ उंचावून, त्वरित सुग्रीवाजवळ युद्धासाठी गेला. दुसरीकडे, सुग्रीवही संतापाने पेटून, सुवर्णाभूषणांनी सजलेल्या वालिला लक्ष्य करत, प्रचंड वेगाने पुढे गेला. डोळे रागाने लाल झालेल्या वालिने, युद्धकौशल्य असलेल्या सुग्रीवाला म्हणाले, "माझी ही महान मूठ, घट्ट दाबलेली आणि बोटे नीट जुळलेली, जोराने तुझ्यावर आदळेल आणि तुझा प्राण घेईल." त्यावर संतप्त सुग्रीव म्हणाला, "हीच मूठ, तुझा प्राण घेऊन, तुझ्या डोक्यावर पडो!" त्यानंतर, सुग्रीवाच्या प्रहाराने संतप्त झालेला वाली, वेगाने पुढे गेला आणि त्याच्या शरीरातून रक्ताचा प्रवाह वाहू लागला, जणू एखाद्या पर्वतावर घाव बसला असेल. मग, सुग्रीवाने विलंब न करता, आपल्या सामर्थ्याने एक सालवृक्ष उपटला आणि वालिच्या अंगावर प्रहार केला, जणू एखाद्या पर्वतावर वज्र घातला. सालवृक्षाच्या घावाने वालिचे शरीर थरथरले, तो भाराने गोंधळून गेला, जणू समुद्रात ओझ्याने भरलेली नौका असावी. हे दोघेही, बलवान आणि पराक्रमी, गरुडासारखे वेगवान, भयानक रूपात वाढलेले, आकाशातील चंद्र आणि सूर्यासारखे भासत होते. एकमेकाचा नाश करण्याच्या उद्देशाने, एकमेकातील दुर्गुण शोधत, वाली आणखी बलवान झाला. परंतु, सूर्यपुत्र आणि महान पराक्रमी सुग्रीव, वालिकडून दडपला गेला; त्याचा अहंकार तुटला आणि शक्ती क्षीण झाली. वालिसमोर उभा राहताना, सुग्रीवाने राघवाकडे आपला संताप व्यक्त केला, झाडांच्या फांद्या, पर्वतशिखरे आणि वज्रासारख्या नखांचा वापर करत. मुठी, गुडघे, पाय, आणि हात यांचा वापर करून, पुन्हा पुन्हा, त्यांचे युद्ध अत्यंत भीषण झाले, जणू इंद्र आणि वृत्र यांच्यातील युद्धच. हे दोन्ही वानर, जंगलातील रहिवासी, रक्ताने माखलेले, एकमेकांवर गरजत होते, जणू मेघांचा गडगडाट. राघवाने पाहिले की, वानरांचा अधिपती सुग्रीव दुर्बल होत चालला आहे, आणि तो वारंवार सर्व दिशांना पाहत आहे. तेव्हा तेजस्वी रामाने, सुग्रीव संकटात असल्याचे पाहून, वलीच्या मृत्यूची इच्छा धरून, आपल्या बाणाकडे पाहिले. मग, रामाने विषारी नागासारखा बाण धनुष्याला जोडला, पूर्णपणे मागे ओढला, जणू काळच चक्र फिरवत आहे. त्याच्या धनुष्याच्या टणत्काराने, विहंगम वाहने आणि मृग भयभीत होऊन, जणू युगाच्या अंताला घाबरून, पळून गेले. राघवाने सोडलेला तो प्रचंड बाण, वज्रासारखा गर्जना करत, वीजेसारखा चमकत, वालिच्या छातीवर आदळला. त्या सामर्थ्यशाली बाणाच्या घावाने, महान शक्ती असलेला वानरराज वाली, वेगाने जमिनीवर कोसळला. पूर्ण चंद्राच्या वेळी, तेज हरपलेल्या, अश्वयुज ऋतूतील, इंद्रध्वजासारखा वाली, घशात अश्रू दाटून, हळूहळू वेदनेने आवाज काढू लागला. श्रेष्ठ पुरुष रामाने, काळाच्या अंतासारखा, सुवर्ण-रौप्याने अलंकृत, तेजस्वी आणि शत्रुनाशक असा सर्वोच्च बाण सोडला, जणू हराने तोंडातून ज्वाला आणि धूर सोडावा. रक्ताच्या धारा वाहत, वाऱ्याने हललेल्या फुललेल्या अशोकासारखा, वासवपुत्र वाली, शुद्ध हरपून, रणांगणात कोसळलेल्या इंद्रध्वजासारखा, पृथ्वीवर पडला. आता ऐका, वाल्मिकी रामायणातील, कीष्किंधा कांडातील सतरावा सर्ग. युद्धात भयंकर असलेला वाली, रामाच्या बाणाने घायाळ होऊन, झाड तोडल्यावर जसा कोसळतो, तसा अचानक जमिनीवर पडला. तेजस्वी सुवर्णाभूषणांनी सजलेला, सर्व अंग पसरलेला, इंद्रध्वजासारखा वाली, तेज हरपून जमिनीवर पडला. वानर-राक्षसांचा स्वामी जमिनीवर कोसळला, आणि जणू आकाशात चंद्र नसावा, तशी सारी पृथ्वी तेजहीन झाली. जमिनीवर पडला असतानाही, त्याच्या शरीराने तेज, प्राण, ऊर्जा किंवा पराक्रम गमावला नव्हता. इंद्राने दिलेली, रत्नजडित सुवर्णमाळ, त्या श्रेष्ठ वानराच्या प्राण, ऊर्जा आणि कीर्तीचे रक्षण करत होती. त्या सुवर्णमाळेसह, वानरांचा वीर नेता, संध्याकाळच्या ढगासारखा, प्रकाशाच्या कडांनी उजळलेला दिसत होता. त्याची माळ, त्याचे शरीर, आणि प्राणघातक बाण—हे तीनही अलंकार, तो पडलेला असतानाही, तेजस्वी भासत होते. रामाच्या धनुष्यातून सुटलेला तो अस्त्र, वीरांना स्वर्गमार्ग दाखवणारा, त्याला उच्चतम स्थितीकडे घेऊन गेला. तो युद्धात पडलेला, जणू ज्योती हरवलेला अग्नी, किंवा पुण्य संपल्यावर स्वर्गातून खाली पडलेला ययाति, तसा होता. काळाच्या शेवटी पृथ्वीवर पडलेल्या सूर्याप्रमाणे; सामर्थ्यवान इंद्रासारखा, सहन करायला कठीण; उपेंद्रासारखा, सहन करणे अशक्य—असा तो होता. इंद्रपुत्र, सुवर्णमाळेने अलंकृत, रुंद छातीचा, बलवान बाहूंचा, सिंहासारखा तेजस्वी चेहरा आणि डोळे असलेला वाली, आता जमिनीवर पडला होता.