रावण सीतेसमोर उभा राहिला आणि अभिमानाने म्हणाला, "सीते, या लंकेत माझ्या अधीन दहा कोटी राक्षस आणि बावीस हजार रथ आहेत—ज्येष्ठ, लहान, आणि रात्री हिंडणाऱ्यांना वगळून. या सर्व बलाढ्य वीरांवर मी स्वामी आहे; प्रत्येकासाठी माझ्या हुकुमावर हजारो सैनिक सज्ज आहेत. हे अख्खं राज्य, विशाल नेत्रांची सीते, तुझ्यावरच अवलंबून आहे; आणि माझं जीवनही—हे प्रिये, तू माझ्या श्वासाहून अधिक प्रिय आहेस. माझ्या अनेक राण्यांमध्ये तूच त्यांची राणी आहेस; माझ्याशी विवाह कर, हे प्रियतमे. तू सतत नकार का देतेस? माझ्या या विनवण्या ऐक, मला कृपा कर, मी तुझ्या वियोगाने व्याकुळ झालो आहे. ही लंका, समुद्राने वेढलेली, शंभर योजन रुंद, देवेंद्रासह देव किंवा दैत्य सुद्धा जिंकू शकत नाहीत. या त्रैलोक्यात देव, यक्ष, गंधर्व, किंवा ऋषी—कुणीही माझ्या बळाशी समकक्ष नाही. तुला त्या रामासोबत काय करायचं आहे—जो राज्यच्युत, दुःखी, वनवासात, पायी भटकणारा, सामान्य मानव आहे? फक्त मला स्वीकार, हे सीते; मीच तुझा योग्य जोडीदार आहे. तारुण्य क्षणभंगुर आहे, म्हणून माझ्यासोबत या लंकेत सुख उपभोग. राघवाला भेटण्याचा विचारही करू नकोस, सुंदरमुखी; इथे कोण आहे, जो फक्त मनानेही तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकेल? जसे आकाशातील वेगवान वाऱ्याला दोऱ्यांनी बांधता येत नाही, किंवा धगधगत्या अग्नीच्या ज्वाळा पकडता येत नाहीत, तसेच—हे सुंदरि, माझ्या हातात असताना तुला बळाने कोणीही त्रिलोकात घेऊन जाऊ शकत नाही. या विशाल लंकेचे राज्य कर, माझ्यासारखे आणि देव, स्थावर-जंगम सर्वजण तुझे सेवक होतील. राज्याभिषेकाने पावन हो, आनंद घे; पूर्वी वनवासात जे काही दु:ख झाले, ते आता मागे टाक. जे सत्कर्म केलेस, त्याचे फळ इथेच मिळव; हे सुवासिक दिव्य हार, मैथिली, तुझ्यासाठीच आहेत. हे उत्तम दागिने, माझ्यासोबत त्यांचा उपभोग घे. पुष्पक विमान—हे सुंदरनितंबा—माझ्या भाऊ वैश्रवणाचे होते. हे विमान सूर्यासारखे तेजस्वी, युद्धात जिंकलेले, विशाल व रम्य, विचारासारखे वेगवान आहे. त्यात, सीते, माझ्यासोबत मनसोक्त आनंद घे. तुझं मुख कमलासारखं, निर्मळ व सुंदर आहे; पण, हे रूपवती, ते दुःखाने मलूल दिसतं. असं तो बोलत असताना, सीता—चंद्रासारख्या मुखाची—तिने पदराच्या कडेला अश्रू रोखले; ती अंतर्मुख झाली, चिंतेने तिचा तेज हरपला. मग रावण, रात्रभर हिंडणारा, म्हणाला, 'बस्स झालं हे लाजिरवाणं वागणं, वैदेही, जे तुझ्या कर्तव्यभंगामुळे आलं आहे. हे सती, जी जडत्वाची छाया तुझ्यावर पडते आहे, ती एका ऋषीच्या शापामुळे आहे. माझं मस्तक तुझ्या पायांवर झुकवलं आहे—मी तुझा आज्ञाकारी सेवक आहे. लवकरच कृपा कर; मी बोलतो ते शब्द आता रिकामे, कोरडे झाले आहेत. रावण कधीच कोणत्याही स्त्रीसमोर डोकं झुकवत नाही.' असं सांगून, दशमुखाने मनात विचार केला—'ही सीता आता माझीच आहे.' या वेळी, वैदेही दुःखाने व्याकुळ असली तरी धैर्याने उभी राहिली. तिने रावणापुढे गवताची पात ठेवली आणि उत्तर दिलं, 'एक दशरथ नावाचा राजा आहे, सत्यनिष्ठ, धर्माचा आधारस्तंभ, पर्वतासारखा स्थिर; त्याचा पुत्र म्हणजेच तो राघव. तो धर्मात्मा राम, त्रैलोक्यात प्रसिद्ध, दीर्घबाहू, विशाल नेत्रांचा—तो माझा पती आहे, आणि तोच माझ्यासाठी देवतुल्य आहे. तो इक्ष्वाकू वंशात जन्मलेला, सिंहकंधेरी, तेजस्वी, आपल्या भाऊ लक्ष्मणासह तुझं जीवन संपवेल. जर त्याच्या डोळ्यासमोर तू मला बळाने स्पर्श केलास, तर तू जनस्थानात मारल्या गेलेल्या खरासारखा युद्धात पडशील. हे सर्व राक्षस, ज्यांचा तू अभिमान करतोस, ते राघवासमोर सर्वथा असहाय्य आहेत—जसे सर्प गरुडासमोर. त्याचे सुवर्णमंडित बाण, धनुष्याच्या प्रत्यंगावरून सुटून, तुझ्या शरीरावर गंगेच्या तीरावर आदळणाऱ्या लाटांसारखे आदळतील. जरी तू देव किंवा दैत्यांनाही जिंकू शकतोस, रावणा, पण एवढा मोठा शत्रुत्व उभारून, तू त्याच्या हातून जिवंत सुटणार नाहीस. तो बलवान राघव तुझ्या उरलेल्या आयुष्याचा अंत करेल; जसा यज्ञासाठी बांधलेला पशू सुटू शकत नाही, तसंच तुझंही होईल. जर रामाने तुला क्रोधाने डोळ्यांनी पाहिलं, तर तू, राक्षसा, आजच जळून भस्मसात होशील, जसा कामदेव रुद्राच्या क्रोधाने झाला. जो चंद्राला आकाशातून खाली पाडू शकतो, त्याचा नाश करू शकतो, किंवा समुद्र वाळवू शकतो—फक्त तोच इथे सीतेला मुक्त करू शकतो. तू आता मृत्यूप्रतिमाच झालास; तुझं तेज, बळ, आणि इंद्रिये हरपली आहेत; तुझ्यामुळे लंका विधवा होईल. तुझ्या या दुष्ट कर्माने तुला सुख मिळणार नाही; तू मला पतीपासून जबरदस्तीने वेगळं केलंस, त्याचा परिणाम भोगशील. माझा पती, तेजस्वी, बलवान, दिव्य सामर्थ्याचा, निर्भयपणे दंडकारण्यात राहतो, स्वतःच्या शौर्यावर अवलंबून. तो तुझं बळ, सामर्थ्य, गर्व, आणि अहंकार युद्धात बाणांच्या वर्षावाने नष्ट करेल.' अशा प्रकारे सीतेने रावणाला निर्भयपणे प्रत्युत्तर दिलं, आणि तिच्या या शब्दांनी रावण मौन झाला, पण त्याच्या मनात अस्वस्थता दाटून राहिली.