रावणाने, राक्षसांचा स्वामी, शोकाने व्याकुळ आणि असहाय्य झालेल्या सीतेकडे पाहिले आणि तिला आपले राजमहल दाखवायला सुरुवात केली. ते राजमहल देवांच्या निवासासारखे भव्य आणि तेजस्वी होते. त्याने तिला एकत्र बांधलेल्या सभागृहांचे आणि महालांचे दर्शन घडवले, जिथे हजारो स्त्रिया सेवेत होत्या, विविध रंगांच्या पक्ष्यांनी ते ठिपलेले होते, आणि अनेक रत्नांनी सुशोभित केले होते. त्या राजवाड्यात हस्तीदंत, सुवर्ण, स्फटिक आणि चांदीच्या भक्कम स्तंभांनी सजावट केली होती. हिरा आणि वैडूर्य यांच्या अद्भुत नक्षीने ते महाल मनोहारी दिसत होते. स्वर्गीय वाद्यांच्या गजरात, तेजस्वी सोन्याने अलंकृत असलेल्या त्या सोनेरी पायऱ्यांवरून रावण सीतेला घेऊन वर चढला. तेथे राजवाड्यांच्या ओळींमध्ये हस्तीदंत व चांदीच्या खिडक्या होत्या, ज्या सोन्याच्या जाळ्यांनी झाकलेल्या होत्या. दशग्रीव रावणाने आपल्या निवासातील सर्व अंगणे, जे चुना आणि रत्नांनी शोभिवंत होती, सीतेला दाखवली. त्याने तिला विविध फुलांनी आच्छादित तलाव आणि सरोवरे दाखवली, जरी सीता आपल्या दुःखातच मग्न होती. अखेर, त्या भव्य राजमहलाचे सर्व सौंदर्य दाखवल्यावर, त्या दुष्ट मनाच्या रावणाने सीतेला मोह पाडणारे शब्द बोलायला सुरुवात केली. "सीते, माझ्याकडे दहा कोटी राक्षस आहेत आणि बावीस हजार रथ. वृद्ध, बालक आणि रात्रभर फिरणारे सोडले, तरी हे सर्व माझ्या अधीन आहेत. मी या सर्व वीरांचा स्वामी आहे. प्रत्येकासाठी माझ्या आज्ञेवर हजारो योद्धे तयार आहेत. हे संपूर्ण राज्य, मोठ्या नेत्रांची सीते, तुझ्यावरच आधारले आहे. माझं जीवन, प्रिये, तुझ्यापेक्षा मला अधिक प्रिय नाही. माझ्या असंख्य श्रेष्ठ पत्न्यांमध्ये तूच त्यांच्या सर्वांच्या राणी होशील. माझी पत्नी हो, प्रिये. का वेगळ्या विचारात अडकली आहेस? माझे शब्द ऐक, मला कृपा दे, मी तुझ्या प्रेमाने व्याकुळ आहे. ही लंका, समुद्राने वेढलेली आणि शंभर योजन रुंदीची, इंद्रासह देव किंवा राक्षसही जिंकू शकत नाहीत. देव, यक्ष, गंधर्व किंवा ऋषी यांच्यामध्येही, माझ्या सामर्थ्याशी तुलना करणारा कोणीच नाही. तुझा राम काय करणार? तो राज्यहीन, दुःखी, तपस्वी, पायी फिरणारा, सामान्य माणूस आहे. फक्त मला स्वीकार, मी तुझा योग्य जोडीदार आहे. तारुण्य क्षणिक असते, म्हणून माझ्याबरोबर येथे आनंद घे. राघवाला भेटण्याचा विचारही करू नकोस, सुंदर मुखवाली. येथे कोणीच, विचारातसुद्धा, तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकणार नाही. जसे आकाशातील वारा दोऱ्यांनी बांधता येत नाही, किंवा प्रज्वलित अग्नीचे ज्वाळा पकडता येत नाहीत, तसेच मी तुझ्या रक्षणात असताना तुला कोणीही जबरदस्तीने घेऊन जाऊ शकत नाही. या विशाल लंकेचे राज्य कर, आणि माझ्यासारखे, तसेच देव, जड-चेतन सर्व तुझे सेवक होतील. अभिषेक करून राणी हो, आणि आनंद घे; वनवासात जे काही कष्ट झाले, ते आता मागे टाक. तुझ्या सर्व पुण्यकर्मांचे फळ येथेच मिळेल. येथे दिव्य सुगंधी हार आहेत, मैथिली. येथे उत्तम अलंकार आहेत, ते माझ्याबरोबर घाल. पुष्पक विमान, सुंदर कटीवाली, माझा भाऊ वैश्रवणाचे आहे— ते रणात जिंकलेले, सूर्यासारखे तेजस्वी, विशाल आणि आनंददायक असे ते विमान विचाराइतके वेगाने उडते. त्या विमानात, सीते, माझ्याबरोबर हवे तसे आनंद घे. तुझे मुख कमलासारखे, निर्मळ आणि सुंदर आहे. पण, सुंदरि, दुःखाने व्याकुळ झाल्यामुळे तुझे मुख तेजहीन झाले आहे. असे बोलताना, सीता आपल्या वस्त्राच्या कड्याने अश्रू पुसू लागली. तिचे मुख चंद्रासारखे होते, पण ती अश्रू रोखू लागली, मनात विचार करत, तिचा तेज हरवला. तेव्हा रात्रभर भटकणारा रावण म्हणाला, "बस्स, वैदेही, हे लज्जास्पद वर्तन तुझ्या कर्तव्यभंगामुळे झाले आहे. हे स्तब्धपण, जे तुला जिंकून टाकत आहे, हे एका ऋषीच्या शापामुळे आहे. माझे पाय, जे तुझ्याशी सौम्य आहेत, माझ्या डोक्याने दाबले गेले आहेत. लवकर माझ्यावर कृपा कर; मी तुझा सेवक आहे. मी जे शब्द बोलतो ते आता रिकामे, कोरडे झाले आहेत. रावण कधीही कोणत्याही स्त्रीसमोर आपले डोके वाकवत नाही. असे म्हणून, दशाननाने जनकनंदिनी मैथिलीला पाहिले आणि, 'ती आता माझी आहे,' असे मनाशी ठरवले. यापुढे ऐक, पंचपन्नासावे सर्ग. अशा प्रकारे रावणाने बोलल्यावर, वैदेही दुःखाने व्याकुळ असली तरी निर्भय झाली. तिने रावणाशी स्वतःमध्ये एक कुंचा गवत ठेवून उत्तर दिले. "एक राजा आहे—दशरथ, सत्यव्रती, धर्माचा आधार, पर्वतासारखा स्थिर. त्याचा पुत्र राघव, तोच माझा पती आहे, जो तीनही लोकांत प्रसिद्ध आहे, दीर्घबाहू, विशाल नेत्रांचा, माझ्यासाठी देवतुल्य. तो इक्ष्वाकु वंशात जन्मलेला, सिंहासारख्या खांद्यांचा, तेजस्वी, लक्ष्मणासह तुझा वध करील. जर त्याच्या डोळ्यांसमोर तू मला जबरदस्तीने स्पर्श करण्याचा प्रयत्न केलास, तर तू जनस्थानात मारला जाशील, जसे खराचा वध झाला. तुझे हे सर्व राक्षस, ज्या सामर्थ्याचे तू गर्व करतोस, राघवापुढे सर्पांसारखे असहाय्य आहेत, जसे गरुडापुढे साप असतात. त्याचे सुवर्णमेखलांनी अलंकृत बाण, धनुष्याच्या प्रत्यंगावरून सुटून, तुझ्या शरीरावर गंगेच्या काठावर आदळणाऱ्या लाटांसारखे आदळतील." अशा प्रकारे सीतेने, आपल्या पवित्रता आणि निर्धाराने, रावणाला उत्तर दिले.