रावणाने सीतेला तिच्या झुंडीतून वेगळी पडलेल्या हरिणीसारखी, कुत्र्यांनी वेढलेली जशी असहाय्य उभी राहते, तशीच दुःखाने निमग्न व डोके खाली घालून उभी असलेली पाहिले. तो राक्षसांचा राजा, तिच्या या निरुपाय अवस्थेकडे पाहत, तिला आपले राजमहल दाखवू लागला—ते महल जणू काही देवांचे निवासस्थानच वाटावे असे भव्य, दिव्य होते. रावणाने सीतेला आपले विशाल सभामंडप, एकमेकांना लागून असलेल्या राजवाड्यांच्या रांगा दाखवल्या, जिथे हजारो स्त्रिया वावरत होत्या, विविध रंगी पक्ष्यांचे थवे भरभरून होते आणि असंख्य प्रकारच्या रत्नांनी त्या महालांची शोभा वाढवली होती. त्या महालांचे खांब हस्तिदंत, सुवर्ण, स्फटिक आणि चांदीचे होते; त्यावर हिरा आणि वैडूर्य यांच्या सुंदर नक्षी होत्या. हे सर्व पाहणे अत्यंत आनंददायक होते. त्या महालात दिव्य ढोलांचा गजर घुमत होता, सर्वत्र तेजस्वी सोन्याची अलंकारिक सजावट होती. रावणाने सीतेला सोबत घेऊन त्या सोन्याच्या भव्य पायऱ्यांवरून वर चढवले. तिथे राजवाड्यांच्या रांगेत हस्तिदंत व चांदीच्या आकर्षक खिडक्या होत्या आणि त्या सोन्याच्या जाळ्यांनी झाकलेल्या होत्या. दशग्रीव रावणाने आपल्या घरातील सर्व अंगणे, जे चुना आणि रत्नांनी अद्भुतरीत्या सजलेले होते, ते देखील मैथिली सीतेला दाखवले. त्याने तिला विविध फुलांनी आच्छादित तलाव व सरोवरे दाखवली, पण सीता मात्र शोकात मग्न होती. त्या भव्य राजमहलातील सर्व वैभव दाखवल्यावर, त्या दुष्टचित्त रावणाने सीतेला फसवण्याच्या हेतूने बोलू लागला—"दश कोटी राक्षस आणि बावीस हजार रथ, वृद्ध, लहान व रात्री हिंडणाऱ्यांना सोडून, माझ्या अधिपत्याखाली आहेत. हे सर्व बलाढ्य योद्धे माझ्या आज्ञेत आहेत, आणि प्रत्येकासाठी माझ्याकडे हजारो सेवक आहेत. हे विशाल राज्य, हे विशाल नेत्र असलेल्या सीते, तुझ्यावर अवलंबून आहे; माझे प्राणही तुझ्यावरच आहेत—तू मला प्राणाहून अधिक प्रिय आहेस. माझ्या असंख्य राण्यांमध्ये, तूच त्यांची राणी होशील, सीते. माझी पत्नी हो, प्रिये! का तू वेगळे विचार करतेस? माझे शब्द स्वीकार, मला कृपा दे, मी तुझ्या प्रेमाने व्याकुळ झालो आहे. हे लंकेचे राज्य, समुद्राने वेढलेले आणि शंभर योजन रुंद, देवही इंद्रासह किंवा दैत्यसुद्धा जिंकू शकणार नाहीत. तिन्ही लोकांत, देव, यक्ष, गंधर्व किंवा ऋषी, कोणाच्याही शक्तीची मी तोलना करतो, पण माझ्या बळाशी कोणीच समोर नाही. तुझा राम—राज्यच्युत, दुःखी, वनवासात, पायी फिरणारा, सामान्य मानव—त्याचा तुला काय उपयोग? फक्त मलाच स्वीकार, सीते! मीच तुझा योग्य जोडीदार आहे. तारुण्य क्षणभंगुर आहे, म्हणून माझ्यासोबत या लंकेत सुखाने रहा. राघवाला भेटण्याचा विचारही करू नकोस, सुंदर मुखवाली! इथे तुला भेटण्याचे सामर्थ्य कुणाकडेही नाही. जसे आकाशातील वेगवान वाऱ्याला दोऱ्यांनी बांधता येत नाही, किंवा प्रज्वलित अग्नीच्या शुद्ध ज्वाळांना पकडता येत नाही, तसेच माझ्या रक्षणाखाली असलेल्या तुला बलपूर्वक कोणीही घेऊन जाऊ शकत नाही. लंकेच्या या विशाल साम्राज्यावर राज्य कर, माझ्यासारखे व देव, स्थावर-जंगम सर्व तुझे सेवक होतील. विधिपूर्वक अभिषेक करून, सुखाने राहा; वनवासात झालेले दु:ख आता मागे ठेव. तू केलेल्या सर्व पुण्यकर्मांचे फळ इथेच मिळव; इथे दिव्य सुगंधी हार, उत्तम अलंकार, सगळे तुझेच आहेत. पुष्पक विमान, जे माझ्या भाऊ वैश्रवणाचे होते, युद्धात मी जिंकले—ते सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, विशाल व मनोहारी आहे, विचाराएवढ्या वेगाने उडते. त्या पुष्पकात, सुंदर नितंबवाली सीते, माझ्यासोबत सुखाने राहा. तुझे मुख कमलासारखे, शुद्ध व रमणीय आहे. परंतु, हे सुंदर मुख दु:खाने मलिन झाले आहे. असे म्हणताच, सीता तिच्या वस्त्राच्या कडेला अश्रू पुसू लागली. तिचे मुख चंद्रासारखे होते, पण तिने मोठ्या प्रयत्नाने अश्रू आवरले; ती विचारात गुंतली होती, तिचा तेज हरवला होता. तेव्हा रावण, रात्री हिंडणारा, म्हणाला, 'बस, वैदेही! तुझ्या कर्तव्यभंगामुळे आलेली ही लज्जा पुरेशी आहे. हे सुभगे, जो जडत्व तुला व्यापून टाकतोय, तो एका ऋषीचा शाप आहे. माझे पाय, जे तुझ्यासाठी मृदू आहेत, माझ्या मस्तकाने दाबले गेले आहेत. लवकर मला कृपा दे; मी तुझा आज्ञाधारक सेवक आहे. मी बोलत असलेली ही वचने आता रिकामी, कोरडी झाली आहेत. रावण कधीच कोणत्याही स्त्रीसमोर मस्तक झुकवणार नाही.' असे म्हणून, दशाननाने, जनकनंदिनी मैथिलीला आपली समजूत काढत, 'ही आता माझीच आहे' असे ठरवले. या प्रकारे रावणाने सांगितल्यावर, दुःखाने व्याकुळ असली तरी वैदेही सीता निर्भय झाली. तिने रावणासमोर एक काड्या ठेवली आणि उत्तर दिले—'दशरथ नावाचा एक राजा आहे, तो सत्यव्रती व धर्माचा आधार आहे, जणू काही पर्वतासारखा अढळ आहे; त्याचा पुत्र तो राघव आहे. तो धर्मात्मा राम, तीनही लोकांत प्रसिद्ध, दीर्घबाहू, विशाल नेत्रांचा, माझा पती आहे—तो माझ्यासाठी देवतुल्य आहे. तो इक्ष्वाकुवंशात जन्मलेला, सिंह-कंधार, तेजस्वी राम, आपल्या भाऊ लक्ष्मणासह, तुझा वध करील. जर तू त्याच्या समोर मला जबरदस्तीने स्पर्श केलास, तर जनस्थानात खरासारखा तू युद्धात मारला जाशील. हे सर्व राक्षस, ज्याचा तू गर्व करतोस, कितीही बलाढ्य असले तरी राघवापुढे असहाय्य आहेत, जसे सर्प गरुडापुढे असहाय्य असतात.' अशा प्रकारे सीतेने रावणाला निर्भयपणे प्रत्युत्तर दिले.