रावणाने आपल्या राक्षसांना आदेश दिला की, "रात्रभर जागरण करणारे सर्व राक्षस सतर्क राहा आणि राघवाचा नाश करण्यासाठी सतत प्रयत्न करा." युद्धात त्यांच्या शक्तीची अनेकदा साक्ष मिळाली असल्याने, रावणाने त्यांना जनस्थानात ठेवले होते. रावणाच्या उपस्थितीत आठ राक्षसांनी आदरपूर्वक त्याला नमस्कार केला, आणि त्याच्या मनास आनंददायक शब्द बोलून, ते अदृश्यपणे एकत्र लंका सोडून जनस्थानाकडे निघाले. यानंतर, सीतेला मिळविल्यानंतर रावण अत्यंत आनंदित झाला. मिथिलेजनकन्येला मिठी मारून, रामाशी मोठा वैर निर्माण करून, मोहाच्या प्रभावाखाली तो आनंदात बुडाला. आता वाल्मीकी रामायणातील अरण्यकांडातील पंचपन्नासावा सर्ग ऐका. रावणाने आठ क्रूर आणि शक्तिशाली राक्षसांना आदेश दिल्यानंतर, मनाच्या संभ्रमाने त्याने आपले कार्य पूर्ण झाले आहे असे मानले. वैदेहीच्या विचारांनी कामबाणांनी संतप्त होऊन, तो आपल्या भव्य राजप्रासादात गेला, सीतेला पाहण्याची उत्कंठा त्याच्या मनात होती. रावण, राक्षसांचा स्वामी, त्या राजमहालात प्रवेश करून, दुःखात बुडालेली सीता राक्षसी स्त्रियांमध्ये पाहिली. तिच्या चेहऱ्यावर अश्रू होते, ती अत्यंत दुःखी होती, समुद्रात बुडणाऱ्या नौकेसारखी, वाऱ्याच्या जोराने विव्हळ. कळपापासून वेगळी पडलेली हरणी जशी कुत्र्यांनी वेढलेली असते, तशी सीता खाली मान करून उभी होती, आणि रात्रभर जागणारा रावण तिच्याजवळ आला. रावणाने तिला दु:खी आणि असहाय्य पाहून, देवांच्या निवासासारखा भव्य राजप्रासाद दाखवला. त्याने तिला हॉल्स आणि महाल दाखवले, जिथे हजारो स्त्रिया उपस्थित होत्या, विविध पक्ष्यांचे कळप आणि अनेक रत्नांनी सजलेले. हत्तीच्या दात, सुवर्ण, स्फटिक आणि चांदीच्या स्तंभांनी सजलेले, हिरा आणि वैडूर्याच्या सुंदर नक्षीने अलंकृत, डोळ्यांना आनंद देणारे महाल त्याने दाखवले. स्वर्गीय ढोलांच्या संगीताने गूंजणाऱ्या, तेजस्वी सोन्याने सजलेले, त्या सुवर्ण पायऱ्यांवर तो सीतेसह चढला. महलांच्या ओळींमध्ये हत्तीच्या दात आणि चांदीच्या आकर्षक खिडक्या, सोन्याच्या जाळ्यांनी झाकलेल्या, दिसत होत्या. दशग्रीव रावणाने आपल्या घरात सीतेला सर्व अंगण, चुना आणि रत्नांनी अद्भुत बनवलेले, दाखवले. त्याने तिला विविध फुलांनी आच्छादित तलाव आणि सरोवर दाखवले, पण सीता दुःखातच बुडालेली राहिली. संपूर्ण भव्य राजप्रासाद दाखवल्यानंतर, दुष्ट मनाचा रावण सीतेला मोहविण्याच्या उद्देशाने बोलला: "दहा कोटी राक्षस आणि बावीस हजार रथ आहेत, वृद्ध, लहान आणि रात्रभर जागणारे राक्षस वगळता. सीते, मी या सर्व शक्तिशाली योद्ध्यांचा स्वामी आहे; प्रत्येकासाठी माझ्या आज्ञेत हजार आहेत, जे माझ्यासाठी तत्पर आहेत. हे संपूर्ण राज्य, विशाल नेत्रांची सीते, तुझ्यावर आहे; आणि माझे जीव—प्रिय सीते—तू माझ्यासाठी श्वासापेक्षाही अधिक प्रिय आहेस. माझ्या अनेक पत्न्यांमध्ये, सीते, तू त्यांची राणी आहेस; माझी पत्नी हो, प्रिय. तू वेगळे विचार का करतेस? माझे शब्द स्वीकार; मला, जो तुझ्या प्रेमाने व्याकुळ आहे, कृपा कर. ही लंका, समुद्राने वेढलेली आणि शंभर योजनांची, देव आणि इंद्रासह, किंवा राक्षसांनाही भेदता येत नाही. देव, यक्ष, गंधर्व किंवा ऋषी—संपूर्ण लोकांत माझ्या सामर्थ्याशी तुलना करणारा कोणी नाही. रामासोबत काय करशील? त्याचे राज्य हरवले आहे, तो दुःखी आहे, तपस्वी आहे, पायी फिरतो, सामान्य मनुष्य आहे, फार शक्ती नाही. फक्त मला स्वीकार, सीते, तुझ्या योग्य अशा; तरुणपण क्षणभंगुर आहे, भयभीत असलेल्या, माझ्यासोबत येथे आनंद घे. राघवाला भेटण्याचा विचार करू नकोस, सुंदर चेहऱ्याची; येथे कोणीही, विचारातही, तुला येऊ शकत नाही. जसा आकाशातील वेगवान वारा दोराने बांधता येत नाही, किंवा ज्वलंत अग्नीच्या शुद्ध ज्वाळा पकडता येत नाही— तीनही लोकांत, सुंदर सीते, माझ्या हातांनी रक्षित असताना, तुला बळाने घेऊन जाणारा कोणी नाही. या विशाल लंकेचे राज्य कर; माझ्यासारखे, आणि देवसुद्धा, स्थिर आणि चल, तुझे सेवक असू दे. अभिषेकाच्या पाण्याने स्नान करून, आनंद घे; वनवासात राहून जे चुकीचे झाले, ते आता मागे पडले. जे काही शुभकर्म केलेस, त्याचा फल येथे मिळेल; येथे सर्व दिव्य सुगंधी हार आहेत, मायथिली. आणि येथे उत्तम अलंकार आहेत; माझ्यासोबत त्यांचा आनंद घे. पुष्पक विमान, सुंदर कटी असलेल्या, माझ्या भाऊ वैश्रवणाचे आहे— सूर्यासारखे तेजस्वी, युद्धात बलपूर्वक मिळवलेले, विशाल आणि आनंददायक, विचारासारखी वेगाने जाणारे ते विमान. तेथे, सीते, माझ्यासोबत मनसोक्त आनंद घे; तुझे चेहरा, कमलासारखे, शुद्ध आणि सुंदर आहे— पण, सुंदर, तुझे चेहरा दुःखाने उजळत नाही; असे बोलताना, ती सती, वस्त्राच्या कडेला— सीता, चंद्रासारखे चेहरा असलेली, अश्रू आवरून, विचारात हरवलेली, चिंता आणि दुःखाने तिचा तेज मंद झाला. तेव्हा रात्रभर जागणारा रावण म्हणाला, 'बस, वैदेही, तुझ्या कर्तव्यभंगामुळे आलेल्या या लज्जेचा अंत करा.' 'हे देवी, ही स्थिरता—जी तुला जिंकून घेईल—ती एका ऋषीच्या शापामुळे आहे. माझे पाय, तुझ्याशी सौम्य, माझ्या डोक्याने दाबले गेले आहेत.