जनस्थानमध्ये राहणाऱ्या राक्षसांना रावणाने आदेश दिला, “तुम्ही रामावर सतत लक्ष ठेवावे आणि त्याच्या प्रत्येक हालचालीची मला सविस्तर माहिती द्यावी.” त्याने सर्व रात्री फिरणाऱ्या राक्षसांना सतर्क राहण्याचे आणि राघवाचा नाश करण्यासाठी सातत्याने प्रयत्न करण्याचे आदेश दिले. या राक्षसांचे युद्धातील सामर्थ्य रावणाने अनेक वेळा पाहिले होते, म्हणूनच त्याने त्यांना जनस्थानमध्ये नियुक्त केले होते. रावणाच्या उपस्थितीत आठ बलवान आणि क्रूर राक्षसांनी नम्रपणे त्याला अभिवादन केले आणि त्याचे मन जिंकणारे शब्द बोलले. नंतर, त्यांनी लंकेतून अदृश्यपणे जनस्थानकडे मार्गक्रमण केले. त्याचदरम्यान, रावणाने सीतेला मिळविल्यावर अत्यंत आनंदित झाला; मिथिलेशी कन्येला मिठीत घेत, रामाशी मोठी शत्रुता निर्माण करून, रावण मोहाने भरून गेला आणि आनंदाने हर्षित झाला. पुढे, वाल्मीकी रामायणाच्या अरण्यकांडातील पंचावन्नावा सर्ग ऐका. आठ राक्षसांना आदेश दिल्यानंतर, रावण मनाच्या भ्रमामुळे आपले कार्य पूर्ण झाले आहे असे समजला. वैदेहीच्या विचारात, इच्छेच्या बाणांनी संतप्त झालेला रावण, सीतेला पाहण्याच्या उत्कंठेने, आपल्या भव्य महालात गेला. राक्षसांचा अधिपती रावण, त्या महालात प्रवेश करून, राक्षसी स्त्रियांच्या मध्ये दुःखाने भरलेली सीता पाहिली. तिच्या चेहऱ्यावर अश्रू होते, ती अत्यंत दुःखी होती, जणू समुद्रात वाऱ्याच्या जोराने बुडणारी होडी. हरणाच्या कळपापासून वेगळी झालेली हरिणी जशी कुत्र्यांनी वेढलेली असते, तशी सीता, रावण जवळ येताच, खाली मान घालून उभी होती. रावणाने, सीतेला दु:खी आणि असहाय्य पाहून, तिला देवांच्या निवासासारखा दिसणारा आपला महाल दाखवला. त्याने तिला विविध हॉल्स आणि महाल दाखवले, जेथे हजारो स्त्रिया उपस्थित होत्या, विविध पक्ष्यांचे कळप आणि अनेक प्रकारच्या रत्नांनी सजलेले होते. त्या महालात हत्तीच्या दात, सोनं, स्फटिक आणि चांदीचे स्तंभ होते, आणि हिरा, वैडूर्य यांच्या सुंदर नक्षीने सजलेले होते. आकाशीय ढोलांच्या संगीताने गुंजणारा आणि तेजस्वी सोन्याने शोभिवंत, रावणाने सीतेसह त्या सुवर्ण जिन्यावर चढला. महालातील खिडक्या हत्तीच्या दात आणि चांदीच्या बनलेल्या होत्या, त्यावर सोन्याच्या जाळ्या होत्या. दशग्रीवाने आपल्या घरातील सर्व अंगण, चुना आणि रत्नांनी शोभिवंत, सीतेला दाखवले. तलाव आणि सरोवर विविध फुलांनी आच्छादित होते, पण सीता दुःखातच मग्न होती. संपूर्ण भव्य महाल दाखवल्यानंतर, दुष्ट मनाचा रावण सीतेला आकर्षित करण्याच्या हेतूने बोलू लागला, “सीते, येथे दहा कोटी राक्षस आणि बावीस हजार रथ आहेत, वृद्ध, बाल आणि रात्री फिरणारे सोडून. मी या सर्व शक्तिशाली योद्ध्यांचा अधिपती आहे; प्रत्येकासाठी माझ्या हाताखाली हजारो तयार आहेत. हे संपूर्ण राज्य, विशाल नेत्रांची सीते, तुझ्यावर अवलंबून आहे; आणि माझा जीव, तुझ्यापेक्षा अधिक प्रिय नाही. “माझ्या अनेक पत्नींपैकी, सीते, तू सर्वांची राणी आहेस; माझी पत्नी हो, प्रिय. तू का वेगळा विचार करतेस? माझे शब्द स्वीकार, मला कृपा दे, मी तुझ्या प्रेमाने संतप्त आहे. ही लंका, समुद्राने वेढलेली, शंभर योजनांची आहे; इंद्रासह देव किंवा राक्षसही याला भेदू शकत नाहीत. “देव, यक्ष, गंधर्व किंवा ऋषी, कुणीही माझ्या सामर्थ्याशी तुलना करू शकत नाही. रामासोबत काय करशील? तो राज्यहीन, दुःखी, तपस्वी, पायी चालणारा, एक सामान्य मनुष्य आहे. फक्त मला स्वीकार, सीते, मी तुझ्या योग्य आहे; तारुण्य क्षणभंगुर आहे, घाबरलेल्या, येथे माझ्यासोबत आनंद घे. “राघवाला पाहण्याचा विचार करू नकोस, सुंदर चेहऱ्याच्या; येथे कुणाचीही क्षमता नाही, विचारातही, तुझ्यापर्यंत येण्याची, सीते. आकाशातील वेगवान वाऱ्याला दोरांनी बांधता येत नाही, जळणाऱ्या अग्नीच्या ज्वालांना पकडता येत नाही, तसेच—तीनही लोकांत, कुणीही तुझ्यावर माझ्या हातांनी रक्षण करताना, बलपूर्वक तुझे अपहरण करू शकत नाही. “या लंकेचे राज्य कर, माझ्यासारखे आणि देव, चल-अचल, तुझे सेवक होवोत. अभिषेकाने पवित्र हो, आनंद घे; वनवासात केलेल्या चुका विसर, त्या आता संपल्या. केलेल्या पुण्याचे फळ येथे मिळेल; येथे दिव्य सुवासिक हार आहेत, मैथिली. “इथे उत्तम दागिने आहेत; माझ्यासोबत त्यांचा आनंद घे. पुष्पक विमान, सुंदर कंबर असलेल्या, माझ्या भाऊ वैश्रवणाचे आहे—सूर्यासारखा तेजस्वी, युद्धात बळाने मिळवलेला, विशाल आणि आनंददायक, तो विमान विचारासारखा वेगाने उडतो. “इथे, सीते, माझ्यासोबत इच्छेप्रमाणे आनंद घे; तुझे चेहरा कमळासारखा, शुद्ध आणि सुंदर आहे—पण, सुंदर, तुझे मुख दुःखाने फिकट झाले आहे; रावण असे बोलला, आणि सीता, सती, आपल्या वस्त्राच्या कडेला अश्रू रोखत होती. तिचे मुख चंद्रासारखे, पण ती विचारात मग्न, चिंता आणि दुःखाने तिची कांती मंद झाली होती. तेव्हा, रात्री फिरणारा रावण म्हणाला, “बस, वैदेही, तू केलेल्या कर्तव्यभंगामुळे ही लाज पुरे झाली आहे.