खर आणि दूषण यांचा संहार करणाऱ्या रामाचा वध करून मी शांती मिळवीन, जशी गरीबाला धन मिळाल्यावर मिळते, असे रावणाने ठरवले. जनस्थानमध्ये राहणाऱ्या राक्षसांना त्याने सांगितले, "रामावर सतत लक्ष ठेवा आणि त्याचे सर्व हालचाली मला तपशीलात कळवा." रावणाने सर्व रात्री फिरणाऱ्या राक्षसांना सतर्क राहण्याचे आणि राघवाचा नाश करण्यासाठी सतत प्रयत्न करण्याचे आदेश दिले. युद्धभूमीवर तुमची शक्ती मी अनेकदा पाहिली आहे, म्हणूनच मी तुम्हाला जनस्थानमध्ये ठेवले आहे, असे त्याने त्यांना सांगितले. रावणाच्या या आज्ञा ऐकून आठ बलवान राक्षसांनी रावणाला नमस्कार केला आणि त्याच्या मनासारख्या शब्दांनी त्याला प्रसन्न करून लंकेहून गुप्तपणे जनस्थानकडे प्रयाण केले. यानंतर रावणाने सीतेचा अपहरण केला आणि मिथिलाजनकाची कन्या मिळाल्याने तो अत्यंत आनंदित झाला. रामाशी मोठी वैरता निर्माण करून, मोहाने भरून, रावणाने सीतेला आलिंगन दिले आणि हर्षित झाला. आता, वाल्मीकी रामायणातील अरण्यकांडातील पंचावन्नावा सर्ग ऐका. रावणाने आठ क्रूर आणि शक्तिशाली राक्षसांना आदेश दिल्यानंतर, भ्रमित मनाने त्याने आपले कार्य पूर्ण झाले असे मानले. वैदेहीच्या विचारात, कामबाणांनी व्याकुळ झालेला रावण, सीतेला पाहण्याच्या उत्कंठेने आपल्या भव्य राजवाड्यात गेला. राक्षसांचा स्वामी रावण, त्या राजवाड्यात प्रवेश करून, राक्षसी स्त्रियांच्या मध्ये दुःखात बुडालेली सीता पाहिली. तिचा चेहरा अश्रूंनी भरलेला होता, ती अत्यंत दुःखी आणि शोकाने ग्रासलेली होती, जणू समुद्रात वाऱ्याच्या जोराने बुडणारी नौका. सीता जणू आपल्या कळपापासून वेगळी पडलेली हरणी, कुत्र्यांनी वेढलेली, चेहरा खाली करून उभी होती, तेव्हा रात्रभर फिरणारा रावण तिच्याजवळ आला. रावणाने तिच्या दु:खाने विवश झालेल्या, असहाय्य सीतेला आपला राजवाडा दाखवला, जो देवांच्या निवासासारखा भासला. त्याने तिला अनेक सभागृह, दालनं दाखवली, जिथे हजारो स्त्रिया उपस्थित होत्या, विविध पक्ष्यांचे थवे होते, आणि अनेक प्रकारच्या रत्नांनी सजलेले होते. हत्तीच्या दात, सोनं, स्फटिक आणि चांदीच्या स्तंभांनी सजलेले, हिरा आणि वायू रत्नांच्या अद्भुत नक्षीने शोभलेले, ते दालन मनाला आनंद देणारे होते. दिव्य ढोलांच्या संगीताने गुंजणारे, तेजस्वी सोन्याने सजलेले, रावणाने सीतेला घेऊन त्या सुवर्ण जिन्यावर चढला. राजवाड्याच्या ओळींमध्ये हत्तीच्या दात आणि चांदीच्या आकर्षक खिडक्या, सोन्याच्या जाळ्यांनी झाकलेल्या होत्या. दशग्रीवाने आपल्या घरात मैथिलीला सर्व अंगण दाखवले, जे चुना आणि रत्नांनी अद्भुत झाले होते. त्याने तिला विविध फुलांनी झाकलेल्या तलाव आणि सरोवर दाखवले, पण सीता दुःखातच मग्न होती. वैदेहीला संपूर्ण भव्य राजवाडा दाखवून, रावणाने तिच्या मनाला मोहित करण्याचा प्रयत्न करत दुष्ट मनाने शब्द सांगितले. "दहा कोटी राक्षस आणि बावीस हजार रथ आहेत, वृद्ध, बालक आणि रात्री फिरणारे सोडून. हे सर्व बलवान योद्धे माझ्या अधीन आहेत; प्रत्येकासाठी माझ्याकडे हजार सैनिक आहेत, जे माझ्या आज्ञेवर तयार आहेत." "हे सीते, हे संपूर्ण राज्य तुझ्यावर आधारले आहे; माझे जीवनही—प्रिय सीते—तू माझ्यासाठी श्वासापेक्षा अधिक प्रिय आहेस." "माझ्या अनेक रत्नांच्या स्त्रियांमध्ये तूच त्यांची राणी आहेस; माझी पत्नी हो, प्रिय." "तू वेगळे विचार का करतेस? माझे शब्द स्वीकार, मी व्याकुळ झालो आहे, कृपा कर." "ही लंका, समुद्राने वेढलेली, शंभर योजनांची आहे, देव इंद्रासह किंवा राक्षसही याला भेदू शकत नाहीत." "देव, यक्ष, गंधर्व किंवा ऋषी, या सर्व लोकांमध्ये माझ्या सामर्थ्याला कुणीही सम होऊ शकत नाही." "रामाच्या काय उपयोग? तो राज्यहिन, दुःखी, तपस्वी, पायी चालणारा, सामान्य मानव, दुर्बल." "माझा स्वीकार कर, सीते; मी तुझा सम आहे; तारुण्य क्षणभंगुर आहे, भयभीत होऊ नकोस, माझ्यासोबत आनंद घे." "राघवाला पाहण्याची इच्छा मनात ठेवू नकोस; येथे, सीते, विचारातही कुणी तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही." "जसा आकाशातील वेगवान वारा दोराने बांधता येत नाही, तसा ज्वलंत अग्नीच्या शुद्ध ज्वाळा पकडता येत नाहीत—" "हे सुंदर सीते, या तीन लोकांमध्ये मी कुणीही पाहत नाही, जो माझ्या हातांनी रक्षित असताना तुला बलपूर्वक घेऊन जाऊ शकेल." "या विशाल लंकेचे राज्य कर; माझ्यासारखे आणि देव, चर आणि अचर, तुझे सेवक असू दे." "अभिषेकाच्या पाण्याने स्नान कर, प्रसन्न हो, आणि आनंद घे; वनवासात झालेले सर्व दु:ख आता संपले आहे." "आणि तुझ्या सर्व पुण्यकर्मांचा फळ येथे मिळव, दिव्य सुवासिक हार येथे आहेत, हे मैथिली." "येथे उत्तम अलंकार आहेत; माझ्यासोबत त्यांचा आनंद घे. पुष्पक विमान, हे सुंदर कटीवाली, माझ्या भाऊ वैश्रवणाचे आहे—" "सूर्यासारखा चमकणारा रथ, युद्धात बलाने मिळवलेला, विशाल आणि आनंददायक, तो विमान विचाराच्या वेगाने जातो." "तेथे, सीते, माझ्यासोबत जसा तुझे मन असेल तसा आनंद घे; तुझे चेहरा कमळासारखा, शुद्ध आणि सुंदर आहे—" "पण हे सुंदर, तुझे चेहरा दुःखाने फिक्कट झाला आहे; असे बोलताना, ती पुण्यश्लोक स्त्री, आपल्या वस्त्राच्या कडा धरून—" "सीता, तिचा चेहरा चंद्रासारखा, अश्रू आवरून, विचारात मग्न, चिंतेने तिची कांती मंद झाली होती.