रावणाने सीतेला आकाशात उचलून आपल्या मांडीवर बसवले होते; तिचे निर्मळ, सुंदर मुख त्या अवस्थेत रामाशिवाय उजळले नव्हते, जणू कमळाचा देठ तुटल्यावर त्याचे फूल फिके होते. तिच्या कपाळावरचा मोहक आकार, सुंदर भुवया आणि कमळाच्या हृदयासारखे निर्मळ रूप, निळ्या ढगातून बाहेर पडणाऱ्या चंद्रासारखे दिसत होते. तिचे तेजस्वी, शुभ्र आणि स्वच्छ दात, मोहक डोळे, हे सर्व रावणाच्या मांडीवर ठेवलेले तिने आकाशात एक वेगळाच तेज प्रकट केला. सीतेचे रडणारे मुख, अश्रू पुसलेले, चंद्रासारखे मोहक, नाजूक नाक आणि सुंदर लाल ओठांसह, आकाशात सोन्यासारखी झळाळी देत होते. पण राक्षसांचा राजा रावणाने हलवलेले तिचे सुंदर मुख रामाशिवाय काहीच उजळले नाही, जणू दिवसा चंद्र फिके असतो. सोन्यासारखी रंगाची मैथिली, काळ्या शरीराच्या रावणाला घट्ट धरून होती, जणू सोन्याचा कंबरपट्टा निळ्या हत्तीवर शोभतो. जनककन्या, सोन्यासारखी उजळ, कमळासारखी मोहक, रावणाच्या अंगात शिरली, जणू वीज काळ्या ढगात शिरते, तिच्या अंगावर तेजस्वी दागिने झळकत होते. तिच्या दागिन्यांचा आवाज ऐकून राक्षसांचा राजा रावण एकदम शुद्ध आणि काळ्या मेघासारखा वाटू लागला. सीतेच्या डोक्यावरून पडणाऱ्या फुलांचा वर्षाव तिच्या उचलून नेण्याच्या वेळी पृथ्वीवर पडू लागला. रावणाच्या वेगामुळे ती फुले सर्वत्र विखुरली गेली आणि पुन्हा दहा मुख असलेल्या रावणाभोवती फिरून आली. वैश्रवणाचा भाऊ रावणावर फुलांचा वर्षाव झाला, जणू पवित्र तारांची माळ मेरू पर्वतावर उतरते. वैदेहीच्या पायातून रत्नजडित पैंजण गळून, वीजेसारखी झळाळती, पृथ्वीवर पडली. सीतेच्या अंगावर झाडांच्या कोवळ्या फांद्यांनी लालसर रंग दिला, त्यामुळे तिच्या सोन्याच्या देहाने काळ्या शरीराच्या रावणाची शोभा वाढवली, जणू सोन्याचा पट्टा हत्तीच्या अंगावर चमकतो. वैश्रवणाचा भाऊ रावण आकाशात शिरला, आणि सीतेला पकडून, तिच्या स्वतःच्या तेजाने आकाशात जळणाऱ्या उल्केसारखी ती चमकली. तिचे दागिने, अग्निसारखे चमकणारे, आवाज करत जमिनीवर पडले, जणू आकाशातील फिके तारे तुटून पडतात. तिच्या छातीमधून निसटलेली हार, ताऱ्यांच्या राजासारखी उजळ, खाली पडताना गंगेसारखी आकाशातून पृथ्वीवर उतरली. झाडांच्या फांद्या, वाईट वाऱ्यांनी हलल्या, पक्ष्यांचे थवे भरलेले, जणू 'घाबरू नकोस!' असे हाक देत होते. कमळांची फुले नष्ट झाली, मासे व जलचर भयभीत झाले, जणू मैथिलीला, आशा हरवलेल्या मैत्रिणीला शोक करत होते. मग सिंह, वाघ, हरणे, पक्षी सर्वत्र एकत्र आले आणि सीतेच्या सावलीच्या मागे रागाने धावू लागले. पर्वत, प्रवाहांनी तोंड आणि शिखरे हातांसारखी उंचावली, जणू सीतेला उचलून नेताना हाक देत होते. वैदेहीला उचलून जाताना सूर्य दुःखी झाला, त्याची तेज कमी झाली आणि तो फिक्या रंगाचा दिसू लागला. जिथे रावण रामाची वैदेही सीतेला अपहरण करतो, तिथे धर्म, सत्य, प्रामाणिकपणा, दया काहीच उरले नाही. सर्व प्राणी, समूहाने, दुःखी झाले; भयभीत, खाली मान घालून, लहान प्राणी रडू लागले. वनदेवता, त्यांच्या शरीराला प्रचंड थरथर, पुन्हा पुन्हा चिंतातुर, गोंधळलेल्या डोळ्यांनी पाहू लागल्या. सीता मोठ्याने हाक देत, दुःखी, 'राम, लक्ष्मण' अशी मधुर आवाजात पुकार करत होती. रावणाने वैदेहीला पकडली, पुन्हा पुन्हा पृथ्वीवर नजर टाकली; तिचे केस विस्कटलेले, दागिने विखुरलेले, दहा मुख असलेल्या रावणाने स्वतःच्या विनाशासाठी तिला पकडले. सुंदर, निर्मळ हास्याची मैथिली, आप्तांपासून वंचित, राम आणि लक्ष्मणाला शोधत, तिचे मुख फिके आणि भयाने दबलेले होते. आता वाल्मीकी रामायणाच्या तेजस्वी अरण्यकांडातील तिरेप्पन्नाव्या अध्यायाचे वर्णन ऐका. रावणाला आकाशात उडताना पाहून जनककन्या मैथिली फार दुःखी, अस्वस्थ आणि भयाने ग्रासली गेली. तिच्या डोळ्यांत राग आणि रडण्याने लालसरपणा, सीता उचलून नेली जात असताना, ती भयाण डोळ्याच्या राक्षसांच्या राजाला, दुःखी स्वरात म्हणाली: "हे रावण, तुला लाज वाटत नाही का? तू मला एकटीला अपहरण करतोस आणि चोरासारखा पळतोस! नक्कीच, तुझ्या कुटिल मनाने, मला अपहरण करण्याचा हेतू ठेवून, तू माझ्या पतीला फसवून, मृगाचा रूप घेतले. माझ्या रक्षणासाठी उठलेला, तो गृध्रराज, माझ्या सासऱ्याचा मित्र, आता तुझ्या हातून मारला गेला. तुझी खरी ताकद आज दिसते, राक्षसांतील नीच, कारण तू आपले नाव जाहीर केलेस, पण मला युद्धात हरवले नाहीस. दुसऱ्याच्या पत्नीला चोरीने अपहरण करणे, हे तुझ्या कृत्याने तुला लाज वाटत नाही का? लोक तुझ्या कृत्याला घृणास्पद म्हणतील—क्रूर, अधर्माचे, जरी तू स्वतःला वीर म्हणतोस. तुझ्या शौर्याला आणि चारित्र्याला धिक्कार; अशा वागणुकीमुळे तुझ्या वंशाला अपमान मिळेल—लाज वाटावी. तू इतका वेगाने पळतोस, मी काय करू शकते? क्षणभर थांब, तू जिवंत परत येणार नाहीस. तुझ्या सैन्यासहही, त्या दोन राजपुत्रांच्या समोर क्षणभर टिकू शकत नाहीस. त्यांच्या बाणांचा स्पर्श तू सहन करू शकत नाहीस, जसे जंगली पक्षी जंगलातील जळत्या अग्नीस स्पर्श सहन करू शकत नाही.