सीतेने, मोठ्या वृक्षांना लता जशी लटकते तशी, राक्षसांच्या प्रभूंना घट्ट मिठी मारली आणि पुन्हा पुन्हा रडत म्हणू लागली, "मुक्त करा, मुक्त करा!" पण राक्षसांचा राजा रावण तिला पकडून ठेवला. वनात "राम! राम!" अशी हाक देत, रामाशिवाय असहाय्य झालेली सीता, मृत्यूसारख्या रावणाने तिच्या केसांनी तिला खेचले, जणू तिच्या जीवनाचा अंतच झाला. वैदेहीचे अपहरण होताच, जिवंत आणि निर्जीव सृष्टीतील सर्व प्राणी, जग, अंधाराने वेढले गेले आणि नियमभंग झाला. त्या वेळी वारा बंद झाला, सूर्याची तेजस्विता हरपली, कारण देवांनी आपली दिव्य दृष्टि वापरून सीतेचे अपहरण पाहिले. तेव्हा तेजस्वी ब्रह्मा म्हणाले, "कार्य पूर्ण झाले," आणि सर्व ऋषी आनंदित आणि दुःखी झाले. दंडकारण्यातील रहिवासी प्राणी, सीतेचे अपहरण पाहून, आता रावणाचा विनाश निश्चित असल्याची जाणीव त्यांना झाली. राक्षसांचा राजा रावण, सीता "राम!" आणि "लक्ष्मण!" अशी हाक देत असताना, तिला घेऊन आकाशात उडाला. राजकुमारी, तिचे अंग तप्त सोन्यासारखे चमकत होते, पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, मेघात चमकणाऱ्या विजेसारखी उजळून दिसत होती. पिवळ्या वस्त्राचा फडफडाट, सीतेमुळे रावणाचा तेज वाढला, जणू आग लागलेल्या पर्वतावर सोन्याचा पट्टा चमकत आहे. त्या अत्यंत शुभ स्त्रीकडून, सुगंधी लाल कमळाच्या पाकळ्या रावणावर पडल्या. सीतेचे पिवळे वस्त्र आकाशात फडफडत, सोन्यासारखे झळकत, सूर्याच्या रंगात उजळले, जणू लाल मेघात सूर्यप्रकाश. तिचे शुद्ध मुख, आकाशात रावणाच्या मांडीवर ठेवलेले, रामाशिवाय फिके दिसत होते, जणू कमळाचा देठ नसलेले फूल. तिचे सुंदर कपाळ, आकर्षक केसांची रेष, कमळाच्या हृदयासारखे, निर्मळ, निळ्या मेघातून बाहेर पडणाऱ्या चंद्रासारखे दिसत होते. तिचे तेजस्वी, स्वच्छ, शुभ्र दात, सुंदर डोळे, रावणाच्या मांडीवर आकाशात ठेवलेले, तेजाळून दिसत होते. रडणाऱ्या सीतेचे मुख, अश्रू पुसलेले, चंद्रासारखे मोहक, नाक नाजूक, ओठ लाल, आकाशात सोन्याच्या चमकासह उजळले. तिचे सुंदर चेहरा, राक्षसांच्या राजाने हलवले, रामाशिवाय फिके दिसत होते, जणू दिवसातील चंद्र. सोन्याचा रंग असलेली मैथिली, काळ्या शरीराच्या रावणाला धरून, जणू निळ्या हत्तीवर सोन्याचा पट्टा शोभतो तशी चमकत होती. जनकनंदिनी, कमळासारखी सुवर्णमय, चमकदार दागिन्यांनी सजलेली, रावणात शिरली, जणू विजा मेघात शिरतात. वैदेहीच्या दागिन्यांच्या आवाजाने, रावण शुद्ध आणि काळा दिसला, जणू गरजणारा पावसाचा मेघ. तिच्या डोक्यावरून पडणाऱ्या फुलांची वर्षा, सीतेचे अपहरण होताना, पृथ्वीवर पडली. रावणाच्या वेगाने फुलांची वर्षा सर्वत्र पसरली, आणि पुन्हा दहा मुखी रावणाभोवती फिरली. वैश्रवणाचा भाऊ रावण, फुलांची वर्षा अंगावर घेत, जणू मेरू पर्वतावर तारांची माळ पडली. वैदेहीच्या पायातून, रत्नांनी सजलेली नूपुर, वीजेसारखी चमकत, पृथ्वीवर पडली. तिच्या अंगावर झाडांच्या कोवळ्या फांद्यांनी लालसर रंग दिला, आणि काळ्या शरीराच्या रावणाची शोभा वाढवली, जणू हत्तीच्या अंगावर सोन्याचा पट्टा. वैश्रवणाचा भाऊ, आकाशात शिरला, आणि सीतेला पकडून, तिच्या स्वतःच्या तेजाने आकाशात मोठ्या उल्केसारखी चमकत होती. तिचे दागिने, अग्निसारखे झळकत, आवाज करत पृथ्वीवर पडले, जणू आकाशातील तारे तुटून पडतात. तिचा हार, ताऱ्यांच्या राजासारखा तेजस्वी, तिच्या उरातुन घसरून, पडताना गंगेसारखा आकाशातून पृथ्वीवर झळकला. झाडांच्या टोकांना अपशकुन वाऱ्याने हलवले, विविध पक्ष्यांचे थवे भरले, आणि त्यांनी जणू "घाबरू नकोस!" अशी हाक दिली. कमळांची फुले नष्ट झाली, मासे आणि जलजीव भयभीत झाले, जणू मैथिलीला, आशा हरवलेल्या मैत्रिणीला शोक करत होते. मग सिंह, वाघ, हरणे, आणि पक्षी, सर्व बाजूंनी जमले, आणि सीतेच्या सावलीच्या मागे रागाने धावले. पर्वत, प्रवाहांनी तोंड आणि शिखरांनी हात उंचावून, जणू सीतेच्या अपहरणावर हाक देत होते. वैदेहीचे अपहरण पाहून, सूर्य दुखावला, तेज हरपले, आणि फिक्या चक्रासह दिसला. जिथे रावण सीतेचे अपहरण करतो, रामाची वैदेही, तिथे धर्म, सत्य, प्रामाणिकता, आणि दया नाही. सर्व जीव, समूहामध्ये, शोक करत, भयाने आणि खाली वाकलेल्या चेहऱ्यांनी, तरुण प्राणी रडू लागले. वनातील देवता, त्यांचे शरीर थरथर कापत, चिंता आणि घाबरलेल्या डोळ्यांनी पुन्हा पुन्हा पाहू लागले. सीता मोठ्याने रडत, "राम, लक्ष्मण!" अशी गोड आवाजात हाक देत, दुःखाने विव्हळ झाली. दहा मुखी रावणाने, वैदेहीला पकडले, पृथ्वीवर पुन्हा पुन्हा नजर टाकत, तिचे केस विस्कटले, दागिने हलले, आणि हे सगळे त्याच्या विनाशासाठी झाले. सुंदर, निर्मळ हसणारी मैथिली, आप्तजनांपासून दूर, राघव आणि लक्ष्मणाला शोधत, भयाने फिके पडलेले मुख घेऊन पाहत होती. आता, वाल्मीकी रामायणातील गौरवशाली अरण्यकांडाच्या त्रेपन्नाव्या अध्यायाला ऐका. आकाशातून उडणाऱ्या रावणाला पाहून, जनककन्या मैथिली, अत्यंत दुःखी, भयाने विव्हळ, आणि मनात मोठ्या घाबर्याने भरली.