तुम्ही विचारलेल्या रामायणाच्या या अध्यायात, विश्वामित्र ऋषींनी रामाला एक भयावह कथा सांगितली. ते म्हणाले, “राम, या प्रदेशात एक अत्यंत बलाढ्य यक्षिणी वावरते—तिचे नाव आहे ताटका. तिच्या अंगात हजार हत्तींचे बळ आहे. ती बुद्धिमान सुंदाची पत्नी होती. तिचा मुलगा मारीच हा देखील अत्यंत बलवान राक्षस आहे—त्याचे भव्य शरीर, गोलाकार भुज, मोठे डोके आणि रुंद तोंड आहे. हा राक्षस लोकांना नेहमी भयभीत करतो आणि या दोन प्रदेशांचा नाश करतो. ही ताटका, दुष्ट वर्तनाची, मलद आणि करुष्य या प्रदेशांचा संहार करते. ती अर्ध योजन अंतरावर या मार्गावर थांबून वाट अडवते. म्हणूनच, राम, तुला ताटकेच्या या वनात जावे लागेल आणि स्वतःच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवून या दुष्ट यक्षिणीचा नाश करावा लागेल. माझ्या आज्ञेने हे क्षेत्र पुन्हा एकदा निर्मळ कर, कारण सध्या कोणीही या भयावह वनात येऊ शकत नाही. हे सर्व ऐकून रामाने, पुरुषसिंहाने, अत्यंत आदराने उत्तर दिले, “महर्षे, असं म्हणतात की ती यक्षिणी फार दुर्बल आहे; मग तिला हजार हत्तींचं बळ कसं काय मिळालं?” विश्वामित्र प्रसन्न होऊन म्हणाले, “राम, मी तुला सांगतो—ती कशी इतकी शक्तिशाली बनली. पूर्वी सुकेंतु नावाचा एक महान, धर्मात्मा यक्ष होता. त्याला संतान नव्हते, म्हणून त्याने कठोर तपश्चर्या केली. यक्षांचा स्वामी त्याच्यावर प्रसन्न होऊन त्याला ताटका नावाची रत्नासारखी कन्या दिली आणि तिला हजार हत्तींचं बळही दिलं. मात्र, त्याला पुत्र मिळाला नाही. ताटका मोठी होत गेली, रूपवान आणि तरुण झाली. तिला जंभाचा सुपुत्र, सुंदा याला पत्नी म्हणून दिलं. नंतर काही काळाने ताटकेला मारीच नावाचा पुत्र झाला. हा मारीच शापामुळे राक्षस झाला. जेव्हा सुंदाचा वध झाला, तेव्हा ताटका आणि तिचा मुलगा मारीच यांनी संतापून, उपासमारीने ग्रस्त होऊन, महान ऋषी अगस्त्य यांच्यावर हल्ला केला. तेव्हा अगस्त्य ऋषींनी मारीचला शाप दिला—‘राक्षसाचा रूप धारण कर!’ आणि प्रचंड संतापाने ताटकेलाही शाप दिला—‘हे महायक्षिणी, नरभक्षक, विकृत मुख असलेली, तुझे हे रूप सोड आणि भयंकर रूप धारण कर!’ या शापामुळे ताटका अत्यंत क्रूर झाली आणि या प्रदेशाचा संहार करू लागली. राम, गोवंश, ब्राह्मण आणि या भूमीच्या कल्याणासाठी, ताटकेसारख्या दुष्ट यक्षिणीचा वध कर. या शापामुळे तिचा वध तुझ्याशिवाय कोणालाही शक्य नाही. राजकुमाराला, चार वर्णांच्या रक्षणासाठी, कधी कठोर किंवा दोषयुक्त वाटणारे कर्मदेखील करावे लागते. हेच राजधर्म आहे. अन्याय करणाऱ्याचा वध करणे हे तुझे कर्तव्य आहे. पूर्वी इंद्रानेही पृथ्वीचा संहार करू पाहणाऱ्या मंथरा या विरोचनकन्येचा वध केला होता. विष्णूंनीही काव्यांची पत्नी, भृगुपत्नी, जिने इंद्ररहित जगाची इच्छा केली, तिचा वध केला होता. अशा अनेक उदाहरणांप्रमाणे, तुही ताटकेचा वध कर—माझ्या आज्ञेने, संकोच न करता. रामाने हे सर्व ऐकले. त्याने हात जोडले, मनाशी दृढ निश्चय केला आणि म्हणाला, “माझ्या वडिलांच्या आज्ञेचे पालन आणि कौशिक ऋषींच्या वचनाच्या मानार्थ, हे कर्तव्य मी निःसंकोचपणे पार पाडीन. अयोध्येत वडिलांनी मला उत्तम शास्त्रशिक्षण दिले आहे. त्यांच्या वचनाचे उल्लंघन करणे मला योग्य नाही. गोवंश, ब्राह्मण, भूमी आणि तुमच्या अगाध वचनाच्या पूर्ततेसाठी मी तयार आहे.” इतके म्हणून रामाने धनुष्याच्या मध्यभागी घट्ट पकड घेतली आणि एक प्रखर टणकारा केला. त्या आवाजाने संपूर्ण दिशा दणाणून गेल्या. त्या भीषण आवाजाने ताटकेच्या वनातील सर्व प्राणी भयभीत झाले आणि ताटकाही प्रचंड संतापाने गोंधळली. त्या आवाजाच्या दिशेने ताटका संतापाने भरून धावली. तिचे भीषण, विकृत, प्रचंड रूप पाहून रामाने लक्ष्मणाला सांगितले, “लक्ष्मणा, पाहा, या यक्षिणीचे हे भयंकर रूप! केवळ तिचा दर्शन जरी कोणी दुर्बल मनाचा माणूस केला, तरी त्याचे हृदय द्रवून जाईल.” अशा प्रकारे, विश्वामित्राच्या मार्गदर्शनाखाली आणि वडिलांच्या आज्ञेच्या पालनार्थ, राम ताटकेच्या संहारासाठी सज्ज झाला.