लक्ष्मण, पुरुषांमध्ये वाघासारखा, रामाचा साथीदार आणि युद्धात शत्रूंचा संहार करणारा; हा लक्ष्मण नावाचा भाऊ, कठोर ब्रह्मचर्याचे पालन करणारा आणि आपल्या वचनात दृढ आहे. धनुष्य घेतलेला लक्ष्मण रामासोबत, माझ्यासह, वनात निघाला; आम्ही दोघेही जटा बांधलेल्या, तपस्व्याच्या वेशात, माझ्या सोबत निघालो. धर्मनिष्ठ आणि वचनात दृढ असलेला लक्ष्मण दंडकारण्यात प्रवेशला; अशा प्रकारे, कैकेयीमुळे आम्ही तिघे राज्याबाहेर काढले गेलो. हे ब्राह्मणश्रेष्ठा, आम्ही उत्साहाने या घनदाट वनात भटकतो; तुम्ही इच्छित असल्यास, येथे थोडा वेळ विश्रांती घ्या. माझा पती, राम, वनातील विपुल अन्न घेऊन परत येईल—त्याने हरण, सरपटणारे प्राणी आणि रानडुकरांचा वध करून खूप मांस आणले असेल. म्हणून, मला तुमचे नाव, वंश आणि कुळ खरे सांगावे; आणि हे ब्राह्मण, तुम्ही या दंडकारण्यात एकटे भटकण्याचे कारण काय आहे? सीता, रामाची पत्नी, असे विचारत असताना, राक्षसांचा पराक्रमी स्वामी रावण तिला कठोर उत्तर देतो. “मी तो रावण आहे, ज्याच्यामुळे देव, असुर आणि मानवांसह सर्व जग भयभीत झाले आहे, हे सीते, राक्षसांचा स्वामी. तुला पाहून, सुवर्णवर्णी आणि रेशमी वस्त्रात, माझ्या स्वतःच्या पत्नींपासून मला आनंद मिळत नाही. मी अनेक उत्तम स्त्रिया येथे-तेथे आणल्या आहेत, पण तू माझी मुख्य राणी हो. लंकानगरी हे माझे महान शहर, समुद्राच्या मध्यभागी, पर्वतावर वसलेले आणि समुद्राने वेढलेले आहे. तेथे, हे सीते, तू माझ्यासोबत वनात भटकशील आणि या वनवासाची तुझी तगमग राहणार नाही, हे सुंदर स्त्री. पाच हजार दासी, सर्व अलंकारांनी सजलेली, तुझ्या सेवा करतील, सीते, जर तू माझी पत्नी झालीस. रावण असे बोलताच, जनककन्या सीता, निर्दोष रूपाची, क्रोधाने भरून त्या राक्षसाला उत्तर देते, आणि त्याला पूर्णपणे नाकारते. “मी रामाच्या सेवेत आहे, जो महाकठोर पर्वतासारखा अढळ आहे, महेंद्रासारखा भव्य आहे, आणि विशाल समुद्रासारखा अगम्य आहे. मी रामाच्या सेवेत आहे, ज्याच्या अंगावर सर्व शुभ चिन्हे आहेत, ज्याचे रूप वटवृक्षासारखे आहे, जो सत्यात दृढ आणि उत्तम स्वभावाचा आहे. मी रामाच्या सेवेत आहे, ज्याचे हात बलवान, छाती रुंद, आणि चाल सिंहासारखी आहे; पुरुषांमध्ये सिंहासारखा, आणि ज्याचे रूप सिंहासारखे आहे. मी रामाच्या सेवेत आहे, ज्याचे मुख पूर्ण चंद्रासारखे आहे, राजकुळातील, इंद्रियांवर विजय मिळवलेला, ज्याची कीर्ती सर्वत्र आहे, आणि हात शक्तिशाली आहेत. तू जसा सियार सिंहिणीला मिळवू इच्छितो, तसे मी तुझ्यासाठी अप्राप्य आहे; तू मला स्पर्श करू शकत नाहीस, जसा सूर्याचा तेज कोणी पकडू शकत नाही. तू नक्कीच अनेक सुवर्णवृक्ष पाहत असशील, मूर्खा, कारण तू राघवाची प्रिय पत्नी मिळवू इच्छितोस, हे राक्षसा. तू भुकेल्या सिंहाच्या तोंडातून दात काढू इच्छितोस, किंवा विषारी सर्पाच्या जबड्यात हात घालू इच्छितोस. तू मंदार पर्वत हाताने उचलू इच्छितोस, किंवा घातक विष पिऊन सुरक्षित राहू इच्छितोस. तू सुईने डोळा घासतोस, किंवा तलवारीला जीभ लावतोस, कारण तू राघवाची प्रिय पत्नी मिळवू इच्छितोस. तू दगड गळ्यात बांधून समुद्र पार करू इच्छितोस, किंवा सूर्य-चंद्र हाताने पकडू इच्छितोस. तू रामाच्या पत्नीला स्पर्श करू इच्छितोस, म्हणजे धगधगत्या अग्नीत कपडा घालून पकडू इच्छितोस. तू रामाच्या सती पत्नीला मिळवू इच्छितोस, म्हणजे लोखंडाच्या शिखरावर चालू इच्छितोस, कारण तू रामासारखी पत्नी मिळवू इच्छितोस. वनातील सिंह आणि सियार, नदी आणि समुद्र, उत्तम मद्य आणि साधारण दारू यांच्यात जितका फरक आहे, तितका फरक दशरथपुत्र राम आणि तुझ्यात आहे. सुवर्ण, शिसे आणि लोखंड, चंदन, पाणी आणि चिखल, जंगलातील हत्ती आणि गाढव यांच्यात जितका फरक आहे, तितका फरक दशरथपुत्र राम आणि तुझ्यात आहे. राम, हजार डोळ्यांच्या इंद्रासारखा तेजस्वी, धनुष्य-बाण हातात घेऊन उभा असताना, जरी मी तुझ्यापासून दूर नेली गेली असो, तरी मी वृद्धत्वाला बळी पडणार नाही—जसा तुपाला माशी गिळते, तरी ते कमी होत नाही. सीतेने शुद्ध मनाने रात्रभर फिरणाऱ्या त्या दुष्ट राक्षसाला हे शब्द सांगितले; तिच्या अंगात थरथर आली, ती वाऱ्याने हललेल्या केळीच्या झाडासारखी व्याकुळ झाली. सीतेला थरथरताना पाहून, मृत्यूसारखा भयाण रावण तिला घाबरवण्यासाठी आपली वंश, शक्ती, नाव आणि कृत्ये सांगायला लागला. आता ऐका, वाल्मिकी रामायणाच्या आरण्यकांडातील अठ्ठेचाळीसावे अध्याय. सीता असे बोलताच, रावण रागाने कपाळावर आठ्या घालतो आणि तिला कठोर शब्दांनी उत्तर देतो. “हे श्रेष्ठ वर्णाची स्त्री, मी रावण आहे, वैश्रवणाचा प्रतिस्पर्धी भाऊ, दशग्रीव, प्रचंड शक्तिमान—तू सुखी राहो. देव, गंधर्व, यक्ष, पक्षी आणि सर्प नेहमी माझ्यापासून भयभीत होऊन पळतात, जसे सर्व प्राणी मृत्यूपासून पळतात. माझा भाऊ वैश्रवण, वेगळ्या आईचा असून, माझ्या रागामुळे मी त्याला युद्धात आव्हान दिले आणि त्यावर विजय मिळवला. माझ्या भीतीने, त्याने आपले सुंदर निवासस्थान सोडले आणि आता कैलास पर्वतावर, आपल्या दिव्य विमानावर राहतो. ते दिव्य पुष्पक विमान, जे इच्छेनुसार आकाशात जाते, मी माझ्या पराक्रमाने मिळवले आहे, हे सौम्य स्त्री; त्याने मी आकाशात प्रवास करतो. माझ्या रागाने, हे मिथिलाकन्या, फक्त माझे चेहरे पाहून देव, इंद्रासह, भयाने त्वरित पळून जातात. जिथे मी उभा असतो, तेथे वारा सावधपणे वाहतो; सूर्यकिरण तीव्र होतात, आणि चंद्रकिरण शीतल होतात—हे सर्व आकाशातील भयामुळे.