सीता आपल्या समोर उभ्या असलेल्या ब्राह्मणाला शांतपणे सांगू लागली, “मी कधीच धन किंवा इतर काही लाभ मागितले नाहीत, ना आणखी काही मागणी केली. माझे पती, अतिशय तेजस्वी राम, तेव्हा पंचवीस वर्षांचे होते. माझा जन्माला अठरा वर्षे झाली आहेत. या जगात मी राम म्हणून प्रसिद्ध आहे—सत्यप्रिय, धर्मशील आणि शुद्ध. माझे वडील म्हणजे राजा दशरथ, ज्यांना सर्व जीवांच्या कल्याणाची तळमळ आहे, आणि जे मनस्वी आहेत. कैकेयीच्या प्रिय इच्छेची पूर्तता करण्यासाठी, माझ्या वडिलांनी मला, रामाला, राज्याभिषेकासाठी आले असतानाही, अभिषिक्त केले नाही. कैकेयीने वेगाने माझ्या पतीला सांगितले, ‘राघवा, तुझ्या वडिलांच्या आज्ञेने माझ्या वतीने हे ऐक.’ ‘हे निर्विघ्न राज्य भरताला द्यावे लागेल, आणि तुला नऊ आणि पाच वर्षे म्हणजे चौदा वर्षे वनातच राहावे लागेल.’ ‘ककुत्स्थ कुळातील राम, वनात जा आणि तुझ्या वडिलांना असत्यापासून मुक्त कर.’ रामाने निर्धाराने कैकेयीला उत्तर दिले, ‘तसेच होईल.’ त्या शब्दांनी ऐकताच, माझे धैर्यवान पती आज्ञेचे पालन करू लागले; ते नेहमी देणारे, कधीच स्वीकार न करणारे, नेहमी सत्य बोलणारे आणि कधीही असत्य न बोलणारे आहेत. हे ब्राह्मणा, रामाने घेतलेली हीच श्रेष्ठ प्रतिज्ञा आहे. माझ्या पतीचा सावत्र भाऊ, अतिशय पराक्रमी, लक्ष्मण नावाचा आहे. पुरुषसिंह लक्ष्मण युद्धात शत्रूंचा संहार करणारा, ब्रह्मचर्याचे पालन करणारा आणि दृढ व्रती आहे. धनुष्यधारी लक्ष्मण माझ्या पतीच्या पाठोपाठ, माझ्या सोबत, मुनिवेषात, जटाधारी होऊन वनात आले. धर्मनिष्ठ आणि व्रतस्थ राहून, राम दंडकारण्यात प्रवेशले. अशा रीतीने आम्ही तिघेही कैकेयीमुळे राज्यापासून दूर झालो. हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, आम्ही या घनदाट अरण्यात उत्साहाने वावरतो; तुम्हाला हवे असल्यास येथे थोडावेळ विसावा घ्या. माझे पती वनातून विपुल अन्न घेऊन परततील—मृग, गोधडी, रानडुक्कर मारून ते भरपूर मांस घेऊन येतील. म्हणून, कृपया तुमचे नाव, कुळ, आणि कुटुंब सांगा; आणि हे ब्राह्मण, तुम्ही या दंडकारण्यात एकटेच का फिरता, तेही सांगा.” सीता असे बोलत असताना, राक्षसांचा अधिपती, बलवान रावण, तिला कठोर शब्दांत उत्तर देतो. “मी तोच रावण आहे, ज्याच्या भयाने देव, असुर, मनुष्य सर्व जग थरथरते, हे सीते, राक्षसाधिपती मीच आहे. तुला पाहून, सुवर्णवर्णी, रेशमी वस्त्रधारी, माझ्या पत्नींत मला आनंदच वाटत नाही. मी अनेक उत्तम स्त्रिया विविध ठिकाणांहून आणल्या आहेत, पण तूच माझी प्रधान राणी हो. लंका हे माझे महान नगर समुद्राच्या मध्यभागी, पर्वतावर वसलेले आहे, चारही बाजूंनी समुद्राने वेढलेले. तेथे, सीते, तू माझ्यासोबत वनात विहरशील, आणि या वनवासाची तुला आठवणही येणार नाही. पाच हजार दासी, सुंदर अलंकारांनी सजलेल्या, तुझी सेवा करतील, सीते, जर तू माझी पत्नी झालीस तर.” रावणाने असे म्हटल्यावर, जनकनंदिनी, निर्दोष रूपवती सीता, संतापली आणि त्या राक्षसाकडे दुर्लक्ष करत उत्तर दिले. “मी रामाची पतिव्रता आहे—जे अचल पर्वतासारखे स्थिर, महेंद्रासारखे भव्य, अथांग समुद्रासारखे गूढ आहेत. मी त्या रामाची पतिव्रता आहे—ज्यांच्यात सर्व शुभ लक्षणे आहेत, ज्यांचे रूप वटवृक्षासारखे आहे, जे सत्यप्रतिज्ञ व कुलीन आहेत. मी त्या रामाची पतिव्रता आहे—ज्यांचे भुज बलवान, छाती विस्तीर्ण, सिंहगतीचे चालणारे, पुरुषसिंह आणि सिंहासारखे तेजस्वी आहेत. मी त्या रामाची पतिव्रता आहे—ज्यांचे मुख पूर्णचंद्रासारखे, राजवंशीय, इंद्रियसंयमी, कीर्ती सर्वदूर पसरलेली, आणि भुजशक्ती प्रचंड आहे. तू जसा कोल्हा सिंहिणीला मिळवू पाहतोस, तसे कधीच शक्य नाही; तू मला कधीच स्पर्श करू शकत नाहीस, जसे सूर्याच्या तेजाला कोणी धरू शकत नाही. अरे मूर्ख राक्षसा, राघवाच्या प्रिय पत्नीला मिळवू इच्छिणारा, तू नक्कीच अनेक सोन्याची झाडे पाहिली असतील! तू उपाशी सिंहाच्या तोंडातून दात काढू पाहतोस, वेगवान मृगांचा शत्रू असलेल्या सिंहाच्या जबड्यात हात घालू पाहतोस, किंवा विषारी नागाच्या जबड्यात हात घालू पाहतोस. तू मंदार पर्वत हाताने उचलू पाहतोस, किंवा प्राणघातक विष पिऊनही जिवंत राहू पाहतोस. तू सुईने डोळा चोळतोस, किंवा तलवारीची धार जिभेने चाटतोस, कारण राघवाच्या प्रिय पत्नीला मिळवू इच्छितोस. तू गळ्यात दगड बांधून समुद्र पार करू पाहतोस, किंवा सूर्य-चंद्राला हाताने पकडू पाहतोस. राघवाच्या प्रिय पत्नीला स्पर्श करायची इच्छा बाळगणारा, तू अग्नीच्या ज्वाळेला वस्त्राने पकडू पाहतोस. रामाच्या धर्मपत्नीला मिळवू पाहणारा, तू लोखंडाच्या शूलांच्या टोकांवर चालू पाहतोस; कारण तू रामासारखी पत्नी मिळवू पाहतोस. जंगलातील सिंह व कोल्हा, नदी व समुद्र, उत्तम मद्य व साधारण दारू यांच्यात जितका फरक आहे, तितकाच फरक दशरथपुत्र राम आणि तुझ्यात आहे. सोनं, शिसं, लोखंड, चंदन, पाणी, चिखल, हत्ती आणि गाढव—यांच्यात जितका फरक, तितकाच राम आणि तुझ्यात आहे. राम, जो हजार डोळ्यांच्या इंद्रासारखा तेजस्वी, धनुष्यबाण हाती घेऊन उभा असेल, तरी मी तुझ्यापासून दूर नेली गेल्यावरही वृद्धत्वाने झुकणार नाही—जसे तुपाचा कण जरी माशीने गिळला तरी तुप कमी होत नाही. सीतेने अशी शुद्ध मनाने कठोर शब्दात त्या निशाचर रावणाला उत्तर दिले, जरी तो दुष्ट होता. तिचे अंग थरथरत होते, ती वाऱ्याने हलणाऱ्या केळीच्या झाडासारखी अशक्त झाली. सीतेला अशा अवस्थेत पाहून, मृत्यूसारखा भयानक रावण तिला भयभीत करण्यासाठी आपली वंशपरंपरा, सामर्थ्य, नाव आणि कृत्ये सांगू लागला.