लक्ष्मणाने हात जोडून सीतेला नम्रपणे वाकून प्रणाम केला, आणि नंतर पुन्हा पुन्हा मागे वळून तिच्याकडे पाहिले. अखेरीस, निर्धारपूर्वक तो श्रीरामाकडे गेला. आता वाल्मीकी रामायणातील अरण्यकांडाच्या छत्तेचाळीसाव्या अध्यायातील कथा ऐका. सीतेने कठोर शब्दांनी बोलल्यामुळे राघवाचा लहान भाऊ, लक्ष्मण, संतप्त झाला आणि रामाची भेट घेण्याची उत्कंठा मनात धरून त्वरित निघून गेला. त्याच्या अनुपस्थितीचा लाभ घेत दशनन, म्हणजेच रावण, वेगाने संधी साधून वैदेहीकडे भिक्षुकाच्या वेषात आला. रावणाने मऊ भगवे वस्त्र परिधान केले होते, जटा बांधली होती, छत्री आणि पादत्राणे घेतले होते, सुंदर दंड आणि कमंडलू डाव्या खांद्यावर लटकत होते. भिक्षुकाच्या स्वरूपात, रावण त्या वैदेहीच्या मागे गेला, जी त्या क्षणी वनात एकटीच होती—राम आणि लक्ष्मणापासून वेगळी. सीता एकटी, सूर्य आणि चंद्राशिवाय संध्या जशी एकाकी दिसते, तशी त्या वनात उज्वल आणि तरुण राजकन्या होती. रावण, रोहिणीला चंद्राशिवाय जशी दु:खी वाटते, तसा क्रूर आणि भयाण, संकट आणणाऱ्या ग्रहासारखा तिच्याकडे पाहत होता; जनस्थानातील वृक्षांनी त्याला पाहिले. रावणाला पाहून वृक्ष थरथरले नाहीत, वारा वाहू लागला नाही; गोदावरी नदी, त्याच्या रक्तरंजित नजरेच्या भयाने, मंद वाहू लागली. गोदावरी नदी भयाने धीमे वाहू लागली, आणि रावण, रामाविरुद्ध संधी शोधत, पुढे आला. रावण भिक्षुकाच्या वेषात वैदेहीच्या जवळ आला—त्याचा वेष योग्य वाटला, पण तो वास्तवात अयोग्य होता—सीता त्या वेळी आपल्या पतीसाठी शोक करत होती. रावण, शनी ग्रह तेजस्वी ताऱ्याकडे जसा अचानक येतो, तसा सीतेच्या जवळ आला; त्याचा वेष योग्य वाटत होता, जणू गवताने झाकलेली विहीर. रावणाने सीतेकडे, रामाची उज्वल पत्नी, एकटक नजर टाकली; तो तिथे उभा राहून तिच्याकडे पाहत राहिला. सीता सुंदर दात, मोहक ओठ, पूर्ण चंद्रासारखा चेहरा, अश्रू आणि दु:खाने भरलेली, पर्णकुटीत बसलेली होती. रावण, रात्री हिंडणारा, आनंदित मनाने वैदेहीच्या जवळ गेला; तिच्या डोळ्यांमध्ये कमळाच्या पाकळ्यांची शोभा होती, ती पिवळ्या रेशमी वस्त्रात होती. रावण कामबाणांनी वेधला गेला, आणि जणू पवित्र मंत्रांचा उच्चार करत, राक्षसांचा स्वामी सीतेला गुप्तपणे विनम्र शब्द बोलला. रावणाने सीतेचे रूप, तेजस्वी सौंदर्य, तीन लोकांची उच्चतम संपत्ती जणू कमळाशिवाय उजळते तशी, तिचे स्तुतीपर वर्णन केले. पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, कमळमाल घालून, तिचा रूप चांदी आणि सोन्याला टक्कर देणारा होता, जणू फुललेल्या कमळांच्या तलावासारखा. रावण म्हणाला, "हे सुंदर मुखवाली, तू लज्जा, संपत्ती, कीर्ती, शुभ लक्ष्मी, की अप्सरा आहेस? की तू ऐश्वर्य आहेस, सुंदर कटीवाली, अथवा मुक्तपणे फिरणारी कामदेवाची देवी आहेस? तुझे दात पर्वतावरील बर्फासारखे शुभ्र, गुळगुळीत आणि सम आहेत; तुझे डोळे मोठे, स्वच्छ, कोपऱ्यांत लाल आणि मधोमध काळे आहेत. तुझे कटी रुंद, जांघा गोल, भरदार, आणि मजबूत, जणू तरुण हत्तींच्या सोंडीसारख्या, सुंदर आणि एकत्र आहेत. तुझे स्तन भरदार, उंच आणि मोहक, जणू गुळगुळीत ताडफळ, रत्न आणि मोत्यांनी सजलेले, पाहायला सुंदर आहेत. हे रामाच्या प्रिय, मोहक हास्य, सुंदर दात, आणि आकर्षक डोळ्यांची मालकीण, तू खेळकर आहेस; तू माझा मन चोरतेस, जसा पाणी काठ चोरते. तुझा कटी हाताने पकडता येईल अशी आहे, केस सुंदर, स्तन एकत्र आणि सुंदर; तू ना देवी, ना अप्सरा, ना यक्षी, ना किन्नरी आहेस. पृथ्वीवर मी कधीही इतके सुंदर रूप पाहिले नाही; तुझे सौंदर्य, कोमलता, आणि तारुण्य सर्व लोकांमध्ये सर्वोच्च आहे. या एकाकी वनात तुझे वास्तव्य माझ्या मनाला हलवते; म्हणून, हे शुभेच्छुक स्त्री, तू येथे राहू नकोस. हे राक्षसांचे निवासस्थान आहे, भयाण आणि रूप बदलणारे; येथे भव्य महाल आणि शहरातील बागा आहेत. ते श्रीमंती, सुवासिक, आणि तुझ्या आनंदासाठी योग्य आहेत; हे सुंदर स्त्री, तुला सर्वोत्तम फुले, सुगंध, आणि वस्त्रे शोभा देतात. हे कृष्णनेत्रवाली, तुला योग्य पती हवा; तू कोण आहेस, पवित्र हास्यवाली—रुद्र किंवा मरुतांच्या पत्नींपैकी आहेस का? हे सुंदर कटीवाली, तू मला वसुंच्या देवीसारखी वाटतेस; कारण गंधर्व, देव, आणि किन्नर येथे येत नाहीत. हे राक्षसांचे निवासस्थान आहे—तू येथे कशी आलीस? येथे वृक्षांमध्ये राहणारे हरिण, सिंह, बेटातील वाघ, आणि लांडगे आहेत. येथे अस्वल, भेकर, बगळे—तुला त्यांची भीती वाटत नाही का? आणि ते भयाण, मद्यपी, वेगवान हत्ती? हे सुंदर मुखवाली, या विशाल वनात तू एकटी असूनही तुला भीती का वाटत नाही? तू कोण आहेस, कोणाची कन्या, कुठून आलीस, आणि दंडक वनात येण्याचे कारण काय? हे सुंदर स्त्री, तू एकटीच हिंडतेस, जिथे भयाण राक्षस फिरतात; अशाप्रकारे रावणाने वैदेहीचे स्तुतीपर वर्णन केले. रावणाने द्विजाच्या वेषात येताना पाहून मैथिलीने त्याला अतिथीसाठी योग्य सन्मान दिला. प्रथम तिने आसन आणले, पाय धुण्यासाठी पाणी दिले, आणि त्या सौम्यदर्शी अतिथीला सांगितले, "सर्व काही तयार आहे." मैथिलीने त्याला द्विजाच्या वेषात, कमंडलू आणि कुशांब घेऊन येताना पाहिले; ब्राह्मणासारखी नकार देणे अशक्य होते, म्हणून तिने त्याचे स्वागत केले. "हे ब्राह्मण, येथे आसन आहे, कृपया बसावे; हे पाय धुण्यासाठी पाणी स्वीकारा. हे उत्कृष्ट वन्य अन्न, तुमच्यासाठी तयार केले आहे, येथे चिंता न करता त्याचा आस्वाद घ्या." रावणाने मैथिली, राणी, पूर्णपणे आणि आमंत्रण देणारे बोलताना पाहिले, आणि त्याने मनात ठाम निश्चय केला—तिला बळजबरीने घेऊन, तिचा नाश करायचा. त्यानंतर, सीता आपल्या पतीच्या, रामाच्या, शिकारीहून परत येण्याची आणि लक्ष्मणासह येण्याची वाट पाहत होती; ती सुंदर वस्त्रात सजलेली होती, आणि आजूबाजूला विशाल हिरवे वन पाहिले, पण तिला राम किंवा लक्ष्मण कुठेच दिसले नाही.