लक्ष्मणाने गंभीर आणि कठोर शब्दांत सीतेला संबोधले, "हे वनातील सर्व जीव, माझ्या कानांमध्ये मी ज्या शब्दांची उच्चारणा करतो, त्या अग्नीप्रमाणे जळणाऱ्या बाणांसारखे आहेत—तुम्ही सर्व साक्ष राहा." पुढे तो म्हणाला, "मी नेहमी न्यायाने बोललो आहे, तरीही तू मला कठोर शब्दांनी बोललीस; तुझ्या या संशयावर लाज वाटावी, कारण तू विनाशाच्या मार्गावर चालली आहेस." लक्ष्मणाने पुढे सांगितले, "तुझ्या स्त्रीत्वामुळे आणि दुर्गुणी स्वभावामुळे, तू तुझ्याच मतावर ठाम राहिली आहेस; आता मी रामाकडे जातोय, तू सुखी राहा, हे सुंदर मुखवाली." त्याने प्रार्थना केली, "हे विशाल नेत्रांची, सर्व वनदेवता तुझं रक्षण करो; कारण मला भयंकर अपशकुन दिसत आहेत. मी परत येईन तेव्हा रामासोबत तुझं पुन्हा दर्शन होवो, हीच इच्छा." लक्ष्मणाने असे बोलताच जनकनंदिनी सीता, अश्रूंनी व्याकुळ होऊन, रडत रडत म्हणाली, "रामांशिवाय, हे लक्ष्मणा, मी गोडावरीत प्रवेश करेन, किंवा गळफास लावीन, किंवा एखाद्या संकटमय स्थळी आपला देह सोडीन." ती पुढे म्हणाली, "मी विष प्राशन करीन किंवा जळत्या अग्नीत प्रवेश करीन, पण राघवांशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही पुरुषास स्पर्श करणार नाही." सीतेचे हे वचन ऐकून, ती दुःखाने व्याकुळ झाली, आणि तिने आपल्या पोटावर हात मारले, रडत रडत आपली वेदना व्यक्त केली. तिला अशा अवस्थेत पाहून, सौमित्र लक्ष्मण तिला धीर देण्याचा प्रयत्न करतो, पण सीता रामाच्या भावासमोर काहीच बोलत नाही. मग लक्ष्मणाने हात जोडून, सीतेला वंदन केले, वारंवार मागे वळून पाहिले, आणि ठामपणे रामाकडे जाण्यास निघून गेला. यथार्थपणे, पुढील अध्यायात सांगितले आहे की, सीतेने ज्या कठोर शब्दांनी लक्ष्मणाला बोलावले, त्यामुळे रामाचा धाकटा भाऊ लक्ष्मण संतप्त झाला आणि रामाची ओढ लागून त्वरित तेथून निघून गेला. तेव्हाच दशग्रीव रावणाने संधी साधली आणि वेषांतर करून, फिरणाऱ्या संन्याशासारखा भासवत, वैदेही सीतेजवळ गेला. मऊ भगवे वस्त्र, जटा, छत्र, पादत्राणे, सुंदर दंड आणि डाव्या खांद्यावर कमंडलू—अशा संन्यासी रूपात तो सीतेच्या जवळ आला. सीता त्या वेळी एकटीच होती, आपल्या दोन भावांपासून दूर, वनात एकाकी. ती एकटी, जणू सूर्य आणि चंद्राविना संध्याकाळ, अशी दिसत होती—युवती, तेजस्विनी, राजकुमारी. रोहिणी नक्षत्र जसा चंद्राविना असते, तसे सीतेचे रूप होते; पण रावण मात्र क्रूर आणि भयंकर, संकट घडवणाऱ्या ग्रहासारखा, जनस्थानातील वृक्षांनी त्याला पाहिले. त्याच्या आगमनाने ना वृक्ष हलले, ना वारा वाहिला; गोडावरी नदी देखील भयाने मंद वाहू लागली, कारण त्याचे डोळे रक्तासारखे लाल होते. रावणाने संधी साधून, रामावर घाला घालण्यासाठी, त्या भयभीत गोडावरीच्या काठी सीतेजवळ गेला. भिक्षुकाचा वेष घेऊन, रावण वैदेहीच्या जवळ गेला—बाहेरून योग्य, पण आतून अयोग्य—ती आपल्या पतीच्या विरहाने शोकमग्न होती. रावणाचा प्रवेश जसा शनि ताऱ्यावर अचानक येतो, तसा झाला; तो जणू गवताने झाकलेला विहीर. तो सीतेकडे पाहत उभा राहिला—रामपत्नी, तेजस्विनी, तिच्या रूपाकडे पाहून स्तब्ध झाला. सीता त्या वेळी अश्रूंनी भरलेली, दुःखात बुडालेली, पण तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा, सुंदर दात आणि ओठ, पर्णकुटीत बसलेली होती. रावण, निशाचर, आनंदित मनाने, कमलासारख्या नेत्रांची, पिवळ्या रेशमी वस्त्रांची, वैदेहीजवळ गेला. कामबाणांनी व्याकुळ झालेला रावण, जणू वेदपाठासारखा आवाज करत, एकांतात अत्यंत गोड बोलू लागला. त्याने तिच्या रूपाचे स्तुतीपर वर्णन केले—ती जणू तीनही लोकांत सर्वश्रेष्ठ सौंदर्याची मूर्ती, पण कमळाविना लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी. पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, कमलमालांनी अलंकृत, तिचे रूप चांदी आणि सोन्यासारखे उजळ, जणू फुललेल्या कमळांच्या सरोवरासारखे होते. तो म्हणाला, "हे सुंदर मुखवाली, तू लज्जा, श्री, कीर्ती, शुभ लक्ष्मी, की अप्सरा आहेस? की सौंदर्याची देवी, की कामदेवाची मुक्त विहरणारी पत्नी?" "तुझे दात बर्फासारखे शुभ्र, डोळे मोठे, स्वच्छ, रक्ताभ कोपरे आणि काळे डोळ्यांचे तारे; तुझे कंबर रुंद, मांड्या गोजीरवाण्या, तरुण हत्तीसारख्या, जुळलेल्या आणि सुडौल; तुझे स्तन गोल, उंच, सुंदर, जणू गुळगुळीत ताडफळे, रत्नांनी आणि मोत्यांनी अलंकृत, मनोहारी आहेत." "हे रामप्रिय, सुंदर हास्य, आकर्षक दात, मोहक डोळे, खेळकर स्वभाव, तू माझे मन जणू नदीने काठ ओढावा तसे खेचतेस. तुझी कंबर हस्तग्रह्य, केश सुंदर, स्तन जवळजवळ, तू ना देवी, ना अप्सरा, ना यक्षी, ना किन्नरी." "या पृथ्वीवर मी कधीच तुझ्यासारखी स्त्री पाहिलेली नाही; तुझे सौंदर्य, कोमलता, आणि तारुण्य या तीनही लोकांत अद्वितीय आहेत." "या निर्जन वनात तुझे वास्तव्य माझ्या मनाला अस्वस्थ करते; म्हणून, हे कल्याणी, तू येथे राहू नकोस, निघून जा." "हे राक्षसांचे निवासस्थान आहे, जे भयंकर आणि रूपांतर घेणारे आहेत; येथे भव्य राजवाडे आणि बागा आहेत. ते संपन्न, सुगंधित, आणि तुझ्यासाठी योग्य आहेत. हे सुंदर स्त्री, तुला उत्तम हार, सुवासिक द्रव्ये, आणि वस्त्रे लाभायला हवेत." "हे कृष्णनेत्रे, तुला योग्य असा पती मिळावा; तू कोण आहेस, शुभ्र हास्यवाली—रुद्र किंवा मरुतांच्या स्त्रियांपैकी आहेस का?" "हे सुंदर कंबरवाली, तू मला वसुंच्या देवीसारखी दिसतेस; कारण गंधर्व, देव, किंवा किन्नर येथे येत नाहीत." "हे राक्षसांचे निवासस्थान आहे—तू येथे कशी आलीस? येथे वृक्षांवर राहणारे मृग, सिंह, बेटांवरील वाघ आणि लांडगे आहेत." अशा प्रकारे रावणाने, संन्यासीचे रूप घेऊन, सीतेच्या सौंदर्याची स्तुती करत, तिला फसविण्याचा प्रयत्न केला.