लक्ष्मणाने सीतेला सांगितले, “वैदेही, तू या हिंसक आणि निर्दयी घटनांचा विचार करू नकोस.” पण लक्ष्मणाचे हे शब्द ऐकून सीता संतप्त झाली; तिच्या डोळ्यांत रक्त उतरले आणि ती लक्ष्मणावर रागाने कठोर शब्द बोलली, “तू नीच आहेस, तुझ्या मनात दया नाही, तू क्रूर आहेस आणि आपल्या कुलाचा कलंक आहेस. मला वाटते, रामाच्या मोठ्या दुर्दैवात तुला आनंद मिळतो; राम दुःखात असताना, तू असे शब्द बोलतोस. हे काही आश्चर्य नाही की शत्रूंमध्ये वाईटपणा उत्पन्न होतो, विशेषतः तुझ्यासारख्या क्रूर आणि कपटी व्यक्तींमध्ये. तू खरोखरच दुष्ट आहेस; तू फक्त रामासोबत जंगलात आलास, गुप्तपणे, कदाचित माझ्यासाठी किंवा भरताने तुला पाठवले म्हणून. पण हे तुझ्या किंवा भरताच्या यशस्वी होणार नाही; मी रामाला, निळ्या कमळासारखा आणि कमळासारखे डोळे असलेला, माझा पती म्हणून स्वीकारले आहे—मग मी दुसऱ्या पुरुषाची इच्छा कशी धरू? तुझ्या समोरच, सुमित्रेच्या पुत्रा, मी निश्चितपणे माझे प्राण सोडीन. रामाशिवाय, या पृथ्वीवर मी एक क्षणही जगू शकत नाही.” अशा शब्दांनी, जे ऐकून अंगावर शहारे येतील, सीतेने लक्ष्मणाला सुनावले. लक्ष्मण, संयमी आणि हात जोडून, सीतेला म्हणाला, “मी उत्तर देऊ शकत नाही; तू माझ्यासाठी देवीसारखी आहेस. मैथिली, स्त्रियांनी अशा अनुचित शब्द बोलणे काही आश्चर्य नाही; हे जगात स्त्रियांचे स्वभाव आहे. स्त्रिया अस्थिर, अनियंत्रित, तीक्ष्ण आणि फूट पाडणाऱ्या असतात; वैदेही, जनकाच्या कन्या, मी असे शब्द सहन करू शकत नाही. या जंगलातील सर्व प्राण्यांनी साक्ष द्यावी—मी ज्या शब्द बोलतो, ते गरम बाणासारखे माझ्या कानात घुसतात. मी न्यायाने बोललो तरी तू मला कठोर शब्दांनी बोललीस; तुझ्यावर लाज आहे, तू नष्ट होत आहेस, कारण तू माझ्यावर असा संशय घेतलास. तुझ्या स्त्रीत्वामुळे आणि दुष्ट स्वभावामुळे, तू तुझ्या मतावर ठाम आहेस; मी आता रामाकडे जातो, तू सुखी राहो, सुंदर चेहऱ्याच्या सीते. या जंगलातील सर्व देवता तुझी रक्षा करो, विशाल डोळ्यांची; कारण मला भयानक अपशकुन दिसत आहेत. मी परत येईन तेव्हा रामासोबत तुला पुन्हा पाहू दे.” लक्ष्मणाच्या या शब्दांनी जनककन्या सीता, रडत आणि प्रचंड अश्रूंनी व्याकुळ होऊन, उत्तर दिली, “रामाशिवाय, लक्ष्मणा, मी गोदावरीत उतरून प्राण सोडीन, किंवा फास लावून घेईन, किंवा एखाद्या भयानक ठिकाणी शरीर त्यागीन. मी विष पिऊन घेईन किंवा जळत्या आगीत प्रवेश करीन, पण राघवाशिवाय दुसऱ्या पुरुषाला कधीही स्पर्श करणार नाही.” हे ऐकून, दुःखाने भरलेल्या सीतेने, रडत रडत, आपल्या पोटावर हात मारला. तिच्या अशा दुर्दशा पाहून, रडणारी आणि निराश सीता, लक्ष्मणाने तिला समजावण्याचा प्रयत्न केला, पण सीतेने आपल्या पतीच्या भावाला काहीही उत्तर दिले नाही. मग लक्ष्मणाने, सीतेला हात जोडून नमस्कार केला, किंचित झुकून, पुन्हा पुन्हा मागे वळून पाहिले आणि दृढ निश्चयाने रामाकडे निघाला. या प्रकारे, वाल्मिकी रामायणाच्या अरण्यकांडातील छत्तीसाव्या अध्यायाची कथा ऐका. सीतेने कठोर शब्द बोलल्यानंतर, राघवाचा धाकटा भाऊ, लक्ष्मण, संतप्त झाला आणि रामाची भेट घेण्याची उत्कंठा घेऊन त्वरित निघून गेला. त्याच वेळी, दशग्रीव म्हणजेच रावण, संधी साधून, वैदेहीकडे भिक्षुकाचा वेष घेऊन आला. मऊ भगवे वस्त्र, जटा, छत्र, पादत्राण, सुंदर दंड आणि डाव्या खांद्यावर कमंडलू घेऊन, तो भिक्षुकाच्या रूपात सीतेकडे गेला. जंगलात, सीता आपल्या दोन्ही भावांपासून वेगळी, एकटी होती; रावण तिच्या मागे गेला. ती एकटी, सूर्य आणि चंद्र नसलेल्या संध्येसारखी, तरुण आणि तेजस्वी राजकन्या होती. रोहिणीला चंद्र नसावा तशी, रावण क्रूर आणि भयावह, ग्रहाच्या आपत्तीप्रमाणे, जनस्थानातील वृक्षांनी त्याला पाहिले. त्याला पाहून वृक्ष थरथरले नाहीत, वारा वाहला नाही, आणि गोदावरी नदीही त्याच्या रक्ताळ्या डोळ्यांचा डरून, मंद वाहू लागली. गोदावरी नदी भयामुळे संथ वाहू लागली; दरम्यान, दशग्रीव, रामाच्या विरोधात संधी शोधत, पुढे आला. रावण, भिक्षुकाच्या वेषात, वैदेहीकडे आला—जरी तो अयोग्य होता, तरी योग्य वाटत होता—ती आपल्या पतीसाठी शोक करत होती. तो अचानक, शनि ग्रह तेजस्वी तार्याजवळ येतो तसा, योग्य वेषात, गवताने झाकलेल्या विहिरीसारखा, वैदेहीकडे आला. रावण, रामाची पत्नी सीतेकडे, तिच्याकडे पाहत उभा राहिला. सीता, सुंदर दात आणि ओठ, पूर्ण चंद्रासारखा चेहरा, पर्णकुटीत बसली होती, अश्रूंनी आणि दुःखाने भरलेली. रात्रभर भटकणारा रावण, आनंदित मनाने, कमळाच्या पाकळीसारखे डोळे आणि पिवळ्या रेशमी वस्त्रात सजलेली वैदेहीकडे गेला. कामबाणांनी विद्ध, पवित्र मंत्रोच्चारासारखा आवाज करत, राक्षसांचा स्वामी रावण, एकांतात सीतेला विनम्र शब्द बोलला. रावणाने तिचे रूप, तीन लोकांच्या सर्वोच्च संपत्तीला कमळ नसावे तशी, तिच्या सौंदर्याने उजळलेली, स्तुती केली. पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, कमळांची माळ घातलेली, तिचे रूप चांदी आणि सोन्याला स्पर्धा करीत होते; ती फुललेल्या कमळ तलावासारखी दिसत होती. “तू लज्जा आहेस का, की श्री, की कीर्ती, की शुभ लक्ष्मी, की अप्सरा, सुंदर चेहऱ्याची? की तू समृद्धी आहेस, सुंदर कंबर असलेली, की मुक्तपणे फिरणारी कामदेवाची देवी? तुझे दात गुळगुळीत, पांढरे, पर्वताच्या बर्फासारखे आहेत; तुझे डोळे मोठे, स्वच्छ, कोपऱ्यात लाल आणि काळे आहेत.” अशा प्रकारे, रावणाने सीतेकडे पाहिले, तिच्या सौंदर्याची स्तुती केली आणि तिच्याशी संवाद साधण्याचा प्रयत्न केला.