रावणाने आपल्या मित्रा मारीचाला उद्देशून म्हणाले, "मित्रा, आपण ज्या कार्यासाठी आलो आहोत, ते त्वरेने पूर्ण कर." रावणाचे शब्द ऐकताच मारीच, राक्षस, आपल्या मायावी शक्तीने एक अद्भुत आणि आश्चर्यकारक हरणाचा रूप धारण करतो. रामाच्या आश्रमाच्या प्रवेशद्वाराजवळ तो फिरू लागतो. त्याचे शिंग सुंदर रत्नांनी झळकत होते, चेहरा पांढरा आणि काळा, तोंड लाल कमळासारखे, आणि कान निळ्या कमळासारखे होते. त्याचा गळा किंचित उंचावलेला, पोट निळ्या निळ्या नीलमणीसारखे, आणि कमरेवर मधाच्या फुलांसारखे, तसेच कमळाच्या केसरासारखे पट्टे होते. त्याचे खुर हिरक्याप्रमाणे चमकत होते, त्याच्या पायांची रचना अतिशय आकर्षक आणि सडसडीत होती. शेपटी इंद्रधनुष्याच्या रंगासारखी उजळ आणि रंगीत होती. मारीचाने विविध रत्नांनी सजलेले, चमकदार रंगांनी नटलेले, अत्यंत सुंदर हरणाचे रूप घेतले. क्षणात तो राक्षस एक अप्रतिम हरण झाला. त्याने सुंदर वन आणि रामाचा आश्रम उजळवला; स्वतःला आकर्षक आणि मनोहारी बनवून, तो वैदेहीला मोहवण्यासाठी, अनेक प्रकारच्या धातूंनी सजलेला, हिरव्या कुरणांमध्ये फिरू लागला. तो हरण शेकडो चांदीच्या डागांनी चिन्हांकित, आकर्षक रूपात, झाडांची कोवळी पाने खात होता. कधी केळीच्या बागेत, कधी कर्णिकाराच्या झाडाजवळ, तो हलके पाय टाकत, सीतेच्या नजरेची वाट पाहत, थांबत होता. कमळासारख्या पाठाने तो महान हरण उजळून दिसत होता; रामाच्या आश्रमाजवळ तो आरामात फिरत होता. कधी दूर जात, कधी पुन्हा परत येत, तो उत्कृष्ट हरण वेगाने क्षणभर दूर जाऊन पुन्हा परत येत असे. कधी जमिनीवर खेळत, कधी बसून घेत, कधी आश्रमाच्या दाराजवळ येऊन, हरणांच्या कळपात मिसळत असे. हरणांच्या कळपाने त्याचा पाठलाग केला, तो पुन्हा वळून घ्यायचा; सीतेच्या दृष्टिकोनाची अपेक्षा करत, राक्षस हरणाचे रूप घेऊन फिरत होता. तो चमकदार वर्तुळ काढत, वनातील इतर हरणे त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहत होती. ती हरणे त्याला जवळ येऊन वास घेत, मग दहा दिशांना पळून जात, पण राक्षस, शिकारीचा आनंद घेत, त्या वन्य हरणांमध्ये मिसळत होता. आपली खरी ओळख लपवण्यासाठी, तो त्यांना स्पर्श करत, पण काही खात नव्हता. याच वेळी, सुंदर डोळ्यांची वैदेही, फुले गोळा करत, कर्णिकार, अशोक, आणि आंब्याच्या झाडांमध्ये फिरत होती. फुले गोळा करत, तेजस्वी मुख असलेली सीता वनात फिरत होती; वनवासासाठी अयोग्य असलेल्या तिच्या नजरेस तो रत्नमय हरण दिसला. त्या हरणाचे अंग मोत्यांनी आणि रत्नांनी सजलेले, चमकदार दात आणि ओठ, आणि चांदीसारखे, धातूसारखे केस होते. सीतेचे डोळे विस्फारले, ती प्रेमाने त्याच्याकडे पाहू लागली; आणि तो मायावी हरण, रामाच्या प्रियतमेच्या नजरेला सामोरा गेला. तो हरण त्या वनात उजळून फिरत होता; कधीही न पाहिलेल्या, अनेक रत्नांनी सजलेल्या हरणाला पाहून जनकनंदिनी सीता अत्यंत आश्चर्यचकित झाली. आता वाल्मिकी रामायणातील अरण्यकांडातील त्रेचाळीसावा सर्ग ऐका. सीता, सुंदर कंबरेची, फुले गोळा करत असताना, त्या हरणाचे सोने आणि चांदीच्या रंगात चमकणारे बाजू पाहिले. तिच्या मनात आनंद आणि आश्चर्य भरले; तो हरण जणू घडवलेला सोन्याचा तुकडा होता. तिने आपल्या पतीला आणि शस्त्रधारी लक्ष्मणाला पुकारले. ती पुन्हा पुन्हा बोलवू लागली, आणि त्या हरणाकडे ती उत्कटतेने पाहत होती: "या, या लवकर, हे श्रेष्ठा, आपल्या लहान भावासह!" वैदेहीच्या हाकेला प्रतिसाद देत, पुरुषांमध्ये वाघासारखे राम आणि लक्ष्मण, त्या जागी पाहू लागले आणि हरणाला पाहिले. लक्ष्मणाने, संशयाने, रामाला म्हणाले: "माझ्या मते, हे हरण म्हणजे मारीच राक्षसच आहे." "वनात फिरत, शिकारीचा आनंद घेत, राजे या रूप बदलणाऱ्या राक्षसाने मारले गेले आहेत, हे रामा." "हा मायावी राक्षसाचा मायाजाल आहे; हे हरणाचा रूप त्याने घेतले आहे, हे पुरुषांमध्ये वाघा, हे जणू गंधर्वांच्या नगरीसारखे चमकत आहे." "हे राघवा, अशा रत्नांनी सजलेल्या हरणाचा अस्तित्वच नाही; हे पृथ्वीचे स्वामी, हे निश्चितच एक भ्रम आहे, यात शंका नाही." लक्ष्मण बोलत असताना, शुद्ध हास्य असलेली सीता, मनात आनंदित आणि भुललेली, त्याला उत्तर देते. "हे श्रेष्ठ राजकुमार, हे मोहक हरण माझे मन जिंकते; हे बलवान, तू ते आमच्यासाठी आण, ते आमच्या खेळासाठी असेल." "आश्रमाजवळ अनेक शुभदर्शी हरणे एकत्र फिरतात—चामर, स्रमर, आणि इतरही." "भालू, हरिणांचे कळप, माकडे, आणि किन्नरही, हे बलवान, येथे फिरतात, सुंदर रूप आणि महान शक्ती असलेले." "हे राजा, अशा हरणाचे मी कधीच पाहिले नाही—ना तेजात, ना संयमात, ना प्रकाशात—हे हरण श्रेष्ठ आहे." "त्याचे रंगीत, अद्भुत शरीर, माझ्यासमोर रत्नासारखे, शांत वन उजळवतो, चंद्रासारखे चमकत आहे." "अहो, त्याचे रूप! अहो, त्याचे सौंदर्य! त्याचा आवाज आणि तेज किती सुंदर; हे अद्भुत, रंगीत हरण जणू माझे मन चोरते." "तू हे हरण जिवंत पकडलेस, तर ते आश्चर्यकारक आणि विस्मयकारक ठरेल." "जेव्हा आपला वनवास संपेल आणि आपण पुन्हा राज्यात जाऊ, तेव्हा हे हरण राजमहलात अलंकार म्हणून ठेवता येईल.