रावणाने मारीचाला संबोधून म्हणाले, "आता तू माझ्या इच्छेनुसार, धैर्याने वागतो आहेस; पूर्वी तू वेगळा राक्षस होतास, पण आता तू मारीचा आहेस." रावण पुढे म्हणाला, "हे रत्नांनी सजलेले, पक्षासारखे वेगवान रथ चढ, माझ्यासोबत. या रथाला भयाण चेहऱ्याचे गाढवे जुंपले आहेत." त्याने मारीचाला सांगितले, "वैदेहीला आकर्षित कर, आणि नंतर तुला हवे तसे निघून जा; त्या निर्जन स्थळी मी मिथिलेश्वरी सीतेला जबरदस्तीने घेऊन जाईन." ताटका पुत्राने रावणाचे म्हणणे मान्य केले, आणि त्यानंतर मारीचा आणि रावण, आकाशातील राजवाड्यासारखे, त्या रत्नजडित रथात बसले. ते दोघे वेगाने आश्रमांच्या वर्तुळातून बाहेर पडले आणि वाटेत त्यांनी नगरे व जंगलांचे दृश्य पाहिले. पर्वत, नद्या, प्रदेश, आणि गावांचे दर्शन घेत ते दंडकारण्यात आले, आणि अखेरीस राघवाचा आश्रम गाठला. मारीचा सोबत रावण, राक्षसांचा स्वामी, त्या सुवर्णाभूषित रथातून उतरला. त्याने मारीचाचा हात धरून म्हणाला, "हे रामाचा आश्रम आहे, केळीच्या झाडांनी वेढलेला." रावण पुढे म्हणाला, "मित्रा, लवकरच आपण ज्या हेतूने आलो आहोत, ते कृती कर." रावणाचे शब्द ऐकून मारीचा, राक्षस, त्या क्षणी— त्याने एका अद्भुत आणि आश्चर्यकारक हरणाचा रूप घेतले आणि रामाच्या आश्रमाच्या प्रवेशद्वाराजवळ भटकू लागला. त्या हरणाच्या शिंगांना उत्तम रत्नांची झळ होती, चेहरा पांढरा व काळा, तोंड लाल कमळासारखे, कान निळ्या कमळासारखे होते. त्याचा मान किंचित उंच, पोट निळ्या नीलमणीसारखे, बाजू मधाच्या रंगाच्या फुलांसारख्या आणि कमळाच्या केसरासारख्या दिसत होत्या. खुर पाचूच्या चमकदार, पाय सडसडीत आणि सुंदर, शेपटी इंद्रधनुष्यासारखी रंगीबेरंगी आणि तेजस्वी होती. त्या राक्षसाने स्वतःला विविध रत्नांनी सजवले, चमकदार रंगांनी मोहक केले, आणि एका क्षणात तो अत्यंत सुंदर हरण झाला. तो सुंदर वन आणि रामाचा आश्रम उजळवू लागला, स्वतःला आकर्षक आणि डोळ्यांना आनंददायक बनवून— वैदेहीला आकर्षित करण्यासाठी, विविध खनिजांनी सजलेला, तो हिरव्या कुरणांमध्ये सहजपणे फिरू लागला. त्याने शेकडो रुपेरी डाग असलेला मोहक रूप घेतले, आणि झाडांची कोवळी पाने खात, तो भटकत राहिला. केळीच्या झाडाजवळ, नंतर कर्णिकाराच्या झाडाजवळ, तो हलक्या पावलांनी थांबला, सीतेच्या दृष्टिकक्षेत येण्यासाठी वाट पाहू लागला. कमळाच्या आकाराच्या पाठ असलेल्या त्या महान हरणाने उजळतेपणे चमक दिली; रामाच्या आश्रमाजवळ तो मुक्तपणे भटकू लागला. कधी दूर जाऊन, कधी पुन्हा परत येत, तो उत्कृष्ट हरण वेगाने काही वेळासाठी निघून जाई, आणि पुन्हा परत येई. कधी जमिनीवर खेळत, कधी बसत, तो आश्रमाच्या प्रवेशद्वाराजवळ इतर हरणांच्या कळपात मिसळू लागला. इतर हरणांचे कळप त्याच्या मागे येत, तो पुन्हा वळून सीतेच्या दृष्टिकक्षेची आस धरत, हरणरूपधारी राक्षस भटकू लागला. तो विलक्षण आकृत्या काढत, चमकदार पद्धतीने फिरू लागला, आणि सर्व वनातील हरणे त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहू लागली. ते त्याच्याजवळ येऊन त्याला वास घेत, आणि पुन्हा दहा दिशांना पळून जात; पण राक्षस, शिकारात रममाण, त्या जंगली हरणांमध्ये मिसळत राहिला. आपली खरी ओळख लपवण्यासाठी, तो त्यांना स्पर्श करतो, पण खात नाही; आणि त्याच क्षणी, सुंदर डोळ्यांची वैदेही— फुलं गोळा करत, ती कर्णिकार, अशोक, आणि आंब्याच्या झाडांमध्ये भटकत होती—तिचे डोळे मदिर होते. फुलं गोळा करत, तेजस्वी मुख असलेली सीता, वनवासासाठी अनुपयुक्त, त्या रत्नासारख्या हरणाकडे पाहू लागली. सीतेने त्या हरणाला पाहिले, ज्याचे अंग मोत्यांनी व रत्नांनी सजलेले, दात व ओठ चमकदार, आणि केस रुपेरी व धातूसारखे होते. आश्चर्याने तिचे डोळे मोठे झाले, आणि प्रेमाने ती त्याच्याकडे पाहू लागली; त्या जादुई हरणाने रामाच्या प्रियेला देखील नजर टाकली. तो त्या वनात भटकत होता, जणू काही त्या जंगलाला उजळवतो आहे; कधीही न पाहिलेल्या, अनेक रत्नांनी सजलेल्या त्या हरणाला पाहून जनकनंदिनी सीता अत्यंत आश्चर्यचकित झाली. आता, वाल्मीकि रामायणातील अरण्यकांडातील त्रेचाळीसावे सर्ग ऐका. सीता, सुडौल कंबरेची, फुलं गोळा करत असताना, त्याच्या सोन्या-रुपेरी रंगाच्या बाजूंना पाहून मंत्रमुग्ध झाली. तो आनंदी आणि निर्दोष, चमकदार सोन्यासारखा दिसत होता; तिने आपल्या पतीला आणि शस्त्रधारी लक्ष्मणाला पुकारले. पुन्हा पुन्हा पुकारत, ती त्या हरणाकडे मन लावून पाहू लागली: "या, या लवकर, हे श्रेष्ठा, तुझ्या धाकट्या भावासह!" वैदेहीच्या बोलण्याने, पुरुषांमध्ये वाघासारखे राम आणि लक्ष्मण, त्या ठिकाणी पाहू लागले आणि त्यांनी हरणाला पाहिले. लक्ष्मणाने, संशयाने, रामाला म्हणाले, "माझ्या मते, हे हरण दुसरे काही नसून मारीचाच आहे, राक्षस." "वनात भटकत, शिकारात रममाण, राजे या रूप बदलणाऱ्या राक्षसाने मारले गेले आहेत, हे राम." "हा माया करणाऱ्याचा मायाजाल आहे; त्याने हरणाचे हे रूप घेतले आहे, हे पुरुषांमध्ये श्रेष्ठा, हे गंधर्वांच्या नगरीसारखे चमकते." "हे राघवा, असे रत्नजडित हरण अस्तित्वात नाही; पृथ्वीच्या स्वामी, हे निश्चितच मायाजाल आहे, यात शंका नाही." लक्ष्मण बोलत असताना, स्वच्छ हास्य असलेली सीता, मनाने आनंदित व फसवली गेली, त्याला उत्तर देऊ लागली.