मी दंडकारण्यात भटकत होतो, तिथल्या ऋषींचे मांस खात होतो. माझ्या या कृत्यामुळे महर्षी विश्वामित्र, जो अत्यंत धर्मनिष्ठ आणि महान होता, माझ्यामुळे भयभीत झाला. मग विश्वामित्र स्वतः राजा दशरथाच्या दरबारात गेला आणि म्हणाला, “राम माझ्या यज्ञाच्या वेळी माझे रक्षण करावा, कारण मी मारीचामुळे अत्यंत भयग्रस्त आहे.” राजा दशरथाला हे ऐकून चिंता वाटली. त्याने धर्मनिष्ठ विश्वामित्राला उत्तर दिलं, “हे महर्षी, राम अजून बाराही वर्षांचा नाही, आणि शस्त्रविद्येत अजून प्रशिक्षित नाही.” दशरथाने पुढे सांगितलं, “माझी संपूर्ण सेना माझ्यासोबत येईल; मी स्वतः चारही प्रकारच्या सैन्यासह त्या निशाचरावर चालून जाईन. मी तुमच्या इच्छेनुसार तुमच्या शत्रूचा नाश करीन.” त्यावर विश्वामित्र म्हणाला, “राजा, जगात रामशिवाय दुसरी कोणतीही शक्ती त्या राक्षसाला तोंड देऊ शकत नाही; देवांमध्येही, युद्धात तूच रक्षणकर्ता आहेस. तुझ्या कर्तृत्वाची कीर्ती तीनही लोकांत प्रसिद्ध आहे; तुझी मोठी सेना येथेच राहू दे, हे शत्रूंचा संहार करणाऱ्या राजा. जरी तो मुलगा आहे, तरी त्याची तेजस्विता मोठी आहे; तो त्याला रोखू शकतो. मी रामाला घेऊन माझ्या आश्रमात जाईन—तुम्ही कुशल राहा.” अशा प्रकारे सांगून, विश्वामित्र अत्यंत प्रसन्न झाला आणि रामाला घेऊन आपल्या आश्रमात निघाला. तिथे, दंडकारण्यात, राम यज्ञासाठी व्रत घेत, धनुष्य बांधून सज्ज झाला. त्याच्यावर दाढी नव्हती, तो काळ्या वर्णाचा, शुभ नेत्र असलेला, एकच वस्त्र परिधान केलेला, धनुष्य हातात घेतलेला, आणि त्याच्या जटा सुवर्णमाळेने सुशोभित होती. आपल्या तेजाने दंडकारण्य उजळून टाकणारा राम त्या वेळी नव्या चंद्रासारखा भासला. मग मी, मेघासारखा काळा, कानात सुवर्ण कुणके घातलेला, मिळालेल्या वरामुळे गर्विष्ठ आणि बलवान, त्या आश्रमात प्रवेश केला. मी आत शिरताच रामाने मला पाहिले; त्याच्या हातात शस्त्र होते. माझ्या दर्शनानेही तो शांतपणे धनुष्य सज्ज करू लागला, कुठलाही गोंधळ न करता. माझ्या भ्रमामुळे मी रामाला तुच्छ मानले—'हा तर फक्त एक मुलगा आहे' असा विचार करून, मी जलदपणे विश्वामित्राच्या यज्ञस्थळी धावून गेलो. तेव्हा, शत्रूंचा नाश करणाऱ्या रामाने एक तीक्ष्ण बाण सोडला, आणि त्याने मला शंभर योजन दूर समुद्रात फेकून दिलं. त्यावेळी रामाने मला मारण्याची इच्छा नव्हती, तर माझे रक्षण केले; रामाच्या बाणाच्या शक्तीने मी बेशुद्ध झालो. रामाने मला खोल समुद्रात फेकले; बराच वेळानंतर शुद्धीवर आलो आणि लंकेच्या नगरीत पोहोचलो. त्या वेळी मी वाचलो, पण रामाने माझ्या मित्रांना ठार केले, जरी तो मुलगा होता, आणि शस्त्रविद्येत अजून अनभिज्ञ होता, तरी त्याच्या कर्मात थकवा नव्हता. म्हणून, जर तू माझ्या इशाऱ्यांकडे दुर्लक्ष करून रामाशी युद्ध करशील, तर तुझ्यावर भीषण आपत्ती येईल आणि तू वाचणार नाहीस. तुझ्या राक्षस जातीवर, जे खेळ, सुख आणि उत्सवात रमलेले आहेत, आणि सभा व आनंदोत्सव पाहतात, त्यांच्यावर शोक आणि विनाश ओढवेल. तू लंकेचे नगर, जे महाल आणि प्रासादांनी, विविध रत्नांनी सुशोभित आहे, मैथिलीच्या कारणामुळे नष्ट होताना पाहशील. जरी कोणी पाप करत नाही, शुद्ध आहे, तरी दुष्टांच्या संगतीमुळे तेही नष्ट होते—जसे साप असलेल्या तलावात मासे मरतात. तू पाहशील, राक्षस, जे दिव्य चंदनाने आणि आकाशीय अलंकारांनी शोभित आहेत, तुझ्या चुकीमुळे जमिनीवर पडलेले असतील. तू पाहशील, निशाचरांच्या पत्नी, काही पळून जातील, काही सर्वत्र विखरून जातील, आणि काही शिल्लक राहतील, पण ते असहाय आणि आसऱ्याविना असतील. तू निश्चितच लंका पाहशील, जिथे बाणांचा वर्षाव होईल, ज्वाळांनी वेढले जाईल, आणि इमारती जळून नष्ट होतील. दुसऱ्याच्या पत्नीवर अत्याचार करण्यापेक्षा मोठं पाप नाही; तुझ्याकडे हजारो स्त्रिया आहेत. तू तुझ्या पत्नीशीच निष्ठावान रहा, तुझ्या वंशाचा आणि राक्षसांचा रक्षण कर, आणि तुझी कीर्ती, संपत्ती, राज्य आणि प्रिय जीवन टिकव. जर तू तुझ्या सौम्य पत्नीसोबत आणि मित्रमंडळींसोबत दीर्घकाळ सुख उपभोगायचं इच्छित असशील, तर रामाला अप्रिय असं काही करू नकोस. मी तुझा मित्र म्हणून वारंवार सावध करत आहे; तरीही, जर तू सीतेवर बलात्कार करशील, तर तू, तुझ्या कुटुंबासह, कमी झालेल्या शक्तीसह, रामाच्या बाणांनी मारला जाऊन यमाच्या लोकात जाशील. आता, ऐक, पुढे काय झाले. त्या वेळी रामाने युद्धात मला काहीसा मुक्त केले; पुढील घटना सांगतो. मी, थकवा न येणारा, दोन राक्षसांच्या आक्रमणाला सामोरा गेलो, आणि त्यांच्यासह, हरणाच्या रूपात, दंडकारण्यात प्रवेश केला. तेव्हा, ज्वलंत जिभा, मोठे दात, तीक्ष्ण शिंगे आणि प्रचंड शक्ती असलेला, मी दंडकारण्यात हिंडत होतो, मांस खात होतो. यज्ञस्थळे, पवित्र स्थानं आणि पवित्र वृक्षांवर, हे रावण, मी अत्यंत उग्र बनून, तपस्वींना त्रास देत भटकत होतो. दंडकारण्यात धर्मनिष्ठ तपस्वींना ठार मारून, मी त्यांचे रक्त पिऊन, मांस खात होतो. अत्यंत क्रूर, ऋषींचे मांस खात, वनवासीयांना भयभीत करत, रक्ताच्या नशेत दंडकारण्यात हिंडत होतो. दंडकारण्यात धर्म भ्रष्ट करणारा मी भटकत असताना, रामाशी भेट झाली—तो तपस्वी, धर्मनिष्ठ होता. मी वैदेही, ती श्रेष्ठ स्त्री, आणि लक्ष्मण, तो महान सारथी, संयमित आहार असलेला, सर्व जीवांच्या कल्याणासाठी समर्पित असलेला, यांना पाहिले.