रावण, कुबेराचा भाऊ आणि राक्षसांचा तेजस्वी स्वामी, प्रचंड गडगडाटासारखा गर्जना करीत, नद्यांचा आणि वनांचा अधिपती असलेल्या प्रदेशाकडे निघाला. त्याच्या दहा डोक्यांवर शुभ्र चामर आणि छत्र विराजमान होते; त्याचे तेज गुळगुळीत बेरिलसारखे चमकत होते, आणि त्याने तापलेल्या सोन्याच्या दागिन्यांनी स्वतःला अलंकृत केले होते. दहा डोकी, वीस भुजा, तेजस्वी रूप, देवांचा शत्रू आणि ऋषींचा संहार करणारा तो रावण, जणू दहा शिखरांनी युक्त पर्वतच दिसत होता. स्वेच्छेने चालणाऱ्या आपल्या रथात बसून, राक्षसांचा हा स्वामी आकाशातील विजेसह गडगडणाऱ्या मेघासारखा झळकत होता. त्याने पर्वत, समुद्र, किनारे यांचे निरीक्षण केले आणि त्याला हजारो वृक्ष विविध फुलांनी व फळांनी बहरलेले दिसले. सर्वत्र शीतल, मंगलमय कमळाच्या तलावांनी आणि यज्ञवेदिकांनी सुशोभित मोठ्या आश्रमांनी ते प्रदेश अलंकृत होते. केळीच्या बनांनी, नारळाच्या वृक्षांनी, साळ, ताळ, तमाळ आणि इतर बहरलेल्या वृक्षांनी ते वन शोभून गेले होते. तेथे अती संयमी, अल्पाहारी महान ऋषी, हजारो नाग, सुपर्ण, गंधर्व, किन्नर यांची वस्ती होती. कामावर विजय मिळवलेले सिद्ध, चारण, तसेच आज, वैखानस, माष, वालखिल्य, आणि मरीचिप या ऋषींच्या समूहांनी ते प्रदेश समृद्ध झाले होते. हजारो अप्सरा, दिव्य दागिन्यांनी व हारांनी सुशोभित, अलौकिक सौंदर्याने नटलेल्या, क्रीडा आणि विधीमध्ये कुशल अशा, त्याच्याभोवती वावरत होत्या. देवतांच्या तेजस्वी पत्नी, रावणाचे स्वागत करीत होत्या; त्या त्याला पूज्य मानत आणि देव-दानवांचा समूह, अमृतपानासाठी तिथे येत होता. त्या प्रदेशात हंस, बगळे, जलपक्षी, सरसर पक्ष्यांनी आनंदित केले होते; गुळगुळीत बेरिलसारखे दगड आणि समुद्राच्या तेजाने दाटलेले होते. सर्वत्र विशाल, शुभ्र विमानमंडपे, दिव्य हारांनी अलंकृत, संगीत व गानाच्या गजराने निनादत होती. कुबेराचा भाऊ रावणाने तपश्चर्येने जग जिंकलेल्या गंधर्व-अप्सरांना मुक्तपणे वावरताना पाहिले. त्याने सुगंधी चंदनाच्या हजारो वृक्षांची मृदु वनराजी पाहिली, ज्यांच्या मुळांमधून सुगंधी रस वाहत होता. उत्तम अगर, तक्कोल, जाती आणि इतर सुवासिक फळझाडांची बनं त्याने पाहिली. तमाळाच्या फुलांचे गंध, मरीचाच्या जाळ्या आणि नदीकाठी वाळवलेले मोत्यांचे गुच्छ त्याच्या नजरेस पडले. त्याला उत्तम पर्वत, प्रवाळांचे ढीग, सुवर्ण व रौप्याचे शिखरेही दिसली. मोहक, स्वच्छ झरे, संपन्न धनधान्याची भूमी, आणि दुर्मिळ सौंदर्याच्या स्त्रिया असलेली वस्ती त्याने पाहिली. हत्ती, घोडे, रथांनी गजबजलेल्या नगरी, सर्वत्र समतल, हिरवीगार भूमी आणि मृदु वाऱ्याने स्पर्शलेली भूमी त्याच्या दृष्टीस आली. सिंधू राजाच्या दलदलीत, त्याने स्वर्गासारखे स्थान पाहिले; तिथे एक मेघासारखा काळा वटवृक्ष, ऋषींच्या वर्तुळाने वेढलेला, त्याला दिसला. त्या वटवृक्षाच्या फांद्या शंभर योजनांपर्यंत पसरलेल्या होत्या; त्यावरून एक हत्ती आणि एक विशाल कासव उचलले गेले होते. अन्नासाठी, बलशाली गरुड त्या फांदीवर आला; त्याच्या वजनाने ती फांदी तुटली. त्या पर्णयुक्त फांदीवर वैखानस, माष, वालखिल्य, मरीचिप ऋषी एकत्र होते. हे सर्व महान ऋषी, शुभ्र केश असलेले, जणू शेळ्यांसारखे दिसत होते; त्यांच्या रक्षणासाठी गरुडाने ती शंभर योजनांची फांदी, हत्ती आणि कासवासह, झपाट्याने उचलली. एक पायावर उभा राहून, धर्मनिष्ठ गरुडाने त्या प्राण्यांचे मांस खाल्ले. त्या फांदीने निशादांच्या प्रदेशाचा संहार केल्यावर, पक्षीश्रेष्ठ गरुडाला अमोघ आनंद मिळाला, कारण त्याने महान ऋषींची सुटका केली होती. या आनंदाने त्याची शक्ती द्विगुणित झाली; मग त्याने अमृत मिळवण्याचा निर्धार केला. रावणाने त्या सुपर्णाने चिह्नित केलेल्या, महान ऋषींच्या वावराने पावन झालेल्या 'सुभद्र' नावाच्या वटवृक्षाचे दर्शन घेतले. समुद्र, नद्यांचा अधिपती असलेल्या प्रदेशाच्या पार गेल्यावर, त्याला एक सुंदर, पवित्र, एकांत अशा वनातील आश्रम दिसला. तेथे त्याने काळ्या मृगचर्म व मुनिमंडल घातलेला, अन्नावर संयम ठेवणारा, मारीच नावाचा राक्षस पाहिला. रावण योग्य प्रकारे पुढे गेला; मारीचाने त्याचे सर्व प्रकारच्या मानवसुखांनी स्वागत केले. स्वतः त्याचे अन्न-पाणी देऊन स्वागत केले आणि मग मारीचाने त्याला उद्देशपूर्ण शब्दांनी विचारले: “लंकाधिपती राक्षसराजा, सर्व काही कुशल आहे ना? इतक्या लवकर पुन्हा येथे येण्याचे कारण काय?” मारीचाने असे विचारल्यावर, तेजस्वी, वाक्पटू रावण म्हणाला: “मारीचा, तू आता वाल्मिकी रामायणातील छत्तिसावे सर्ग ऐक. माझे प्रिय, माझे शब्द ऐक; मी दुःखित आहे आणि संकटात तुझ्यासारखा आधार दुसरा नाही. तुला जनस्थान माहित आहे, जिथे माझा भाऊ खर, बलवान दूषण आणि माझी बहीण शूर्पणखा राहतात. तिथे त्रिशिरा, तो बलवान, मांसाहारी राक्षसही आहे, आणि इतर अनेक शूर रात्री हिंडणारे राक्षस, आपले लक्ष्य साधण्यात कुशल आहेत. माझ्या आज्ञेने हे सर्व राक्षस त्या महान अरण्यात धर्माचरण करणाऱ्या ऋषींना त्रास देत राहतात.