रावणाने दीर्घ अंतर पार केले आणि तो ताटकाच्या आश्रमाजवळ पोहोचला. तिथे, मारीचाने राजाचा स्वागत केला—अलौकिक पदार्थ व स्वादिष्ट भोजनांनी त्याचे आदरातिथ्य केले. स्वतः समोर बसवून, पाणी देऊन, आणि अर्थपूर्ण शब्दांनी मारीचाने रावणाशी संवाद साधला. "राजन्, राक्षसांचा अधिपती, तुझ्या प्रजेला सर्व काही ठीक आहे ना? इतक्या घाईने तू इथे का आला आहेस, हे मला समजत नाही," असे मारीचाने विचारले. मारीचाने विचारलेल्या या प्रश्नावर, सामर्थ्यशाली रावण, जो वाक्चातुर्याने कुशल होता, म्हणाला, "माझा रक्षणकर्ता रामाने मारला. तो निष्पाप आहे, पण त्याने जनस्थानातील सर्व अपराजेय राक्षसांचा युद्धात नाश केला. म्हणूनच, मला त्याच्या पत्नीचे अपहरण करायचे आहे—या कार्यात तू मला मदत कर." राजाच्या या शब्दांवर मारीचाने उत्तर दिले, "सिता याच्या लक्षात कुणी आणून दिली? खरा शत्रूच असा सल्ला देऊ शकतो. राक्षसांमध्ये कोण असा आहे, जो स्वतःच्या शिंगावर कुऱ्हाड चालवेल? जो तुला प्रोत्साहन देतो, तो नक्कीच तुझा शत्रू आहे—म्हणजेच, जणू विषारी सापाच्या तोंडातून त्याचा दात काढण्याचा प्रयत्न. तुला या वाईट मार्गावर कोणी लोटले? शांत झोपेत असताना कोणी तुझ्या डोक्यावर आघात केला? राघव—तो शुद्ध वंशाचा, बलवान, गजासारखा स्थिर—त्याच्याशी युद्ध करणे योग्य नाही. तो पुरुषसिंह, युद्धात पारंगत, बुद्धिमान राक्षसांचा संहार करणारा आहे. तो युद्धाच्या मध्यभागी उभा आहे—तू त्याला झोपेतून उठवू शकत नाहीस, कारण त्याचे बाण व तलवारी हेच त्याचे दात आहेत. त्याच्या भुजाबळाच्या चिखलात, मोठ्या युद्धाच्या पुरात, बाणांच्या लाटांमध्ये—हे राक्षसाधिपती, रामाच्या भीषण तोंडात उडी घेणे म्हणजेच अधोलोकात जाण्यासारखे आहे. म्हणून, लंकेचे स्वामी, कृपा कर आणि परत लंकेत जा. आपल्या राण्यांसोबत नेहमी आनंदी रहा; आणि रामाला त्याच्या पत्नीसमवेत वनात सुखाने राहू दे. मारीचाच्या या शब्दांवर, दहा डोक्यांचा रावण परत फिरला आणि आपल्या लंकेतील भव्य राजवाड्यात गेला. आता पुढील अध्यायाकडे लक्ष द्या. त्या वेळी शूर्पणखेने पाहिले की चौदा हजार भयंकर, बलाढ्य राक्षसांना रामाने एकट्याने संहारले. तिने दुषण, खर आणि त्रिशिरा यांना युद्धात मारलेले पाहिले आणि पुन्हा एकदा ती मेघगर्जनेप्रमाणे मोठ्याने किंचाळली. रामाने केलेला हा अतुलनीय पराक्रम पाहून शूर्पणखा अत्यंत अस्वस्थ झाली आणि ती रावणाच्या अधिपत्याखालील लंकेकडे गेली. तेथे तिने रावणाला पाहिले—तो आपल्या मंत्र्यांसमोर राजप्रासादाच्या अग्रभागी बसलेला होता, जणू इंद्र मरुतांसोबत बसला आहे. रावण सुवर्णसिंहासनावर बसला होता, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, सुवर्णमंचावर अग्निप्रमाणे प्रज्वलित दिसत होता. देव, गंधर्व, यक्ष, महर्षी यांच्यासाठीही युद्धात अजिंक्य असलेला रावण, मृत्यूसारखा भयंकर वाटत होता. त्याच्या छातीवर वज्र आणि विद्युत्प्रहारांची, तसेच ऐरावतच्या सुळ्यांची जखमा होत्या. त्याला वीस भुजा आणि दहा डोकी होती, सुंदर वस्त्रांनी, रुंद छातीने व राजचिन्हांनी तो शोभायमान होता. त्याच्या अंगावर मण्यांसारखी झळाळणारी अलंकारे, सोन्याच्या तापलेल्या कड्या, मजबूत भुजा, शुभ्र दात, मोठे तोंड आणि पर्वतासारखा देह होता. विष्णूच्या चक्रासह विविध दिव्यास्त्रांनी त्याच्यावर शेकडो वेळा प्रहार झाले होते. तरीही, त्याचे कोणतेही अवयव तुटले नव्हते; तो स्थिर समुद्रालाही अस्थिर करू शकत असे. तो पर्वतशिखरे उडवू शकत असे, देवांना चिरडू शकत असे, धर्माचा नाश करू शकत असे आणि इतरांच्या पत्नींचा अपमान करू शकत असे. तो सर्व दिव्यास्त्रांचा धारक, यज्ञांचा विघ्नकर्ता, वासुकीला जिंकून भोगवती नगरीत गेला होता. त्याने तक्षकाला पराभूत करून त्याची पत्नी मिळवली आणि नरवाहनाला हरवून कैलास पर्वतावर पोहोचला. त्याने अद्भुत पुष्पक विमान आणि चैत्ररथ, नलिनी, नंदन ही दिव्य वने मिळवली. संतापाने त्याने देवांच्या बगिच्यांचा नाश केला आणि आपल्या सामर्थ्याने सूर्य-चंद्रांनाही रोखले. त्याच्या पर्वतासारख्या भुजांनी त्याने त्यांना थांबवले; दहा हजार वर्षे तो महान अरण्यात तपश्चर्या करीत होता. स्वयंभूच्या काळात त्याने देव, दानव, गंधर्व, पिशाच्च, पक्षी, सर्प यांच्या शिरांचा छेद केला. युद्धात त्याला मानवाव्यतिरिक्त कुणाचीच भीती नव्हती; द्विजांनी यज्ञात मंत्रांनी त्याची स्तुती केली, तो शुभ मानला जाई. तो बलाढ्य, सोमपान करणारा, यज्ञविघ्नकर्ता, दुष्ट, ब्राह्मणहंता आणि क्रूर कर्म करणारा होता. तो कठोर, निर्दयी, जीवांना हानी पोहोचवण्यात आनंद मानणारा, सर्व प्राण्यांना आणि लोकांना भयप्रद वाटणारा रावण होता. शूर्पणखेने आपल्या क्रूर व बलाढ्य भावाला, दिव्य वस्त्र व अलंकारांनी, सुंदर माळांनी सुशोभित, तेजस्वी अवस्थेत पाहिले. तो आपल्या सिंहासनावर बसलेला होता, जणू नियतीप्रमाणे मृत्यूच समोर उभा आहे. तो प्रसिद्ध राक्षसांचा राजा, महान आणि पुण्यशाली पौलस्त्य वंशज होता. ती राक्षसी, भीतीने थरथरत, रावणाजवळ गेली—जो शत्रूंचा संहार करणारा होता आणि मंत्र्यांनी वेढलेला होता—आणि त्याच्याशी बोलू लागली.