राक्षसांचा स्वामी रावणाचा महान रथ, ताऱ्यांच्या मार्गावरून वेगाने जात होता. त्याचा आवाज गरजेसारखा धडधडत होता, आणि तो जणू मेघांमध्ये चमकणारा चंद्रच वाटत होता. बराच अंतर पार करून, रावण ताटका यांच्या आश्रमाजवळ पोहोचला. तिथे मारिचाने राजाला विविध अद्भुत आणि दिव्य पदार्थांनी सत्कार केला. मारिचाने स्वतः राजाला आसन दिले, पाणी दिले आणि अत्यंत अर्थपूर्ण शब्दांनी त्याचा सन्मान केला. "राजा, राक्षसांचा स्वामी, तुमच्या जनतेचे सर्व काही ठीक आहे ना? मी आश्चर्यचकित आहे, कारण मला माहित नाही, तुम्ही इतक्या घाईने इथे का आला आहात?" असे मारिचाने विचारले. त्यावर, बलवान आणि वक्तृत्वात निपुण रावण म्हणाला, "माझा रक्षक रामाने मारला, तो दोषरहित आहे. जनस्थानातील सर्व राक्षस, जे अजिंक्य होते, युद्धात नष्ट झाले." मग रावण मारिचाला म्हणाला, "त्याच्या पत्नीचे अपहरण करण्यात मला मदत कर." राजाचा हा प्रस्ताव ऐकून मारिचाने विचारले, "सिता कुणी दाखवली? असा मित्र, जो प्रत्यक्षात शत्रू आहे, त्यानेच का हे सांगितले? राक्षसांमध्ये, जो आनंदी आहे, तो तुझ्या यशात आनंद का घेत नाही? कुणी तुला 'सिता आण' असे सांगितले? सांग, राक्षसांमध्ये कोण स्वतःचे शिंग कापू इच्छितो?" "जो तुला प्रोत्साहन देतो, तो नक्कीच शत्रू आहे; तो तुला जणू विषारी सर्पाच्या तोंडातील दात काढायला लावतो आहे. कोणाच्या कृतीमुळे तू या दुष्ट मार्गावर आला आहेस? कोणीतरी तुला शांत झोपेत असताना डोक्यावर वार केला आहे का, राजानो?" "तो, शुद्ध आणि श्रेष्ठ कुलात जन्मलेला, शक्तीच्या गर्वाने, मोठ्या दातांच्या हत्तीप्रमाणे दृढ—रावण, त्या राघवाशी, मनुष्यांमध्ये हत्तीप्रमाणे असलेल्या रामाशी, युद्धात भिडणे योग्य नाही." "तो, मनुष्यांमध्ये सिंहासारखा, युद्धात निपुण, चतुर राक्षसांचा संहारक, युद्धात उभा आहे; तू त्याला झोपेत जाग करू शकत नाहीस, कारण तो बाण आणि तलवारीच्या धारांसारख्या दातांनी भरलेला आहे." "त्याच्या हातांच्या शक्तीच्या दलदलीत, महान युद्धाच्या लाटांमध्ये, बाणांच्या लाटांमध्ये आणि धनुष्यांच्या अपहरणात—राक्षसांचा राजा, रामाच्या भयानक तोंडात, जणू पाताळात, उडी मारणे उचित नाही." "लंकापती, राक्षसांचा राजा, कृपा कर; प्रसन्न हो आणि लंकेत परत जा. नेहमी तुझ्या पत्नींसोबत आनंद घे; आणि राम आपल्या पत्नींसोबत वनात आनंद घेऊ दे." मारिचाने असे सांगितल्यावर, दशमुख रावण मागे वळला आणि आपल्या लंकेतील उत्तम घरात प्रवेश केला. आता, पुढील अध्याय ऐका. शूर्पणखा यांनी पाहिले की चौदा हजार भयंकर आणि बलवान राक्षस रामाने एकट्याने मारले होते. तिने दूषण, खर आणि त्रिशिरा यांना युद्धात मृत झाल्याचे पाहिले आणि पुन्हा एकदा ती मेघांच्या गरजेसारखी मोठी किंकाळी फोडली. रामाचे कर्म, जे इतरांसाठी अत्यंत कठीण होते, पाहून शूर्पणखा अत्यंत अस्वस्थ झाली आणि लंकेत, रावणाच्या राज्यात, गेली. ती रावणाला पाहते, आपल्या तेजाने चमकत, आपल्या मंत्र्यांसमोर राजवाड्याच्या अग्रभागी बसलेला, जणू इंद्र मरुतांसोबत बसला आहे. तो सर्वोच्च सोन्याच्या सिंहासनावर बसला होता, सूर्याप्रमाणे चमकत, सोन्याच्या मंचावर, जणू ज्वलंत अग्नीसारखा तेजस्वी. देव, गंधर्व, आत्मा, आणि महान ऋषी यांना भयभीत करणाऱ्या युद्धात अजिंक्य, तो जणू मृत्यूच वाटत होता, तोंड उघडून उभा. त्याच्या छातीवर वज्र आणि विजेचे युद्धातील घाव होते, आणि ऐरावतच्या दातांनी त्याचे छाती चिरलेले होते. त्याचे वीस हात, दहा डोकी, भव्य वस्त्र, रुंद छाती, वीर आणि राजचिन्हांनी चिन्हांकित, सर्व अंगांवर शोभा होती. त्याच्या अंगावर मण्यांसारखे रत्न आणि तप्त सोन्याचे अलंकार होते, मजबूत हात, शुभ्र दात, मोठे तोंड, आणि पर्वतासारखा आकार. त्याला विष्णूच्या चक्राने आणि अन्य दिव्य शस्त्रांनी शेकडो वेळा युद्धात घाव झाले होते. तरीही, त्या दिव्य शस्त्रांनी त्याचे कोणतेही अंग तुटले नाही; तो स्थिर समुद्रही हलवू शकत होता. तो पर्वतशिखरे उडवू शकत होता, देवांना चिरडू शकत होता, धर्म नष्ट करू शकत होता, आणि इतरांच्या पत्नींचा अपमान करू शकत होता. तो सर्व दिव्य शस्त्रांचा धारक, नेहमी यज्ञात विघ्न घालणारा, वासुकीला जिंकून भोगवती नगरीत प्रवेश केलेला. त्याने तक्षकाला पराभूत करून त्याची प्रिय पत्नी घेतली, आणि नरवाहनाला जिंकून कैलास पर्वतावर पोहोचला. त्याने अद्भुत, इच्छा पूर्ण करणारा पुष्पक रथ घेतला, आणि चैत्ररथ, नलिनी, नंदन या दिव्य वनांचा आनंद घेतला. त्याने क्रोधात देवांच्या बागा नष्ट केल्या, आणि आपल्या सामर्थ्याने सूर्य आणि चंद्राला रोखून धरले. पर्वतशिखरासारख्या हातांनी त्यांना थांबवले; त्याने महान वनात दहा हजार वर्षे तप केले. स्वयंभूच्या काळात, त्याने देव, दानव, गंधर्व, पिशाच्च, पक्षी, आणि नाग यांचे डोके छाटले. युद्धात, तो मानवाव्यतिरिक्त कोणालाही घाबरत नव्हता; द्विजांनी यज्ञात मंत्रांनी त्याचे स्तुती केली, आणि शुभ मानले. तो महान शक्तिशाली, सोमाचा यज्ञात भाग घेणारा, यज्ञात विघ्न घालणारा, दुष्ट, ब्राह्मणहंता, आणि क्रूर कर्म करणारा. कठोर, निर्दय, प्राण्यांना हानी करण्यात आनंदी, रावण सर्व जीवांना आणि सर्व लोकांना भय देतो. शूर्पणखा, आपल्या क्रूर आणि बलवान भावाला, दिव्य वस्त्र आणि अलंकारांनी सजलेला, दिव्य हारांनी चमकणारा, पाहते. तो सिंहासनावर बसला होता, जणू मृत्यूच नियोजित वेळी उभा आहे; तोच राक्षसांचा तेजस्वी राजा, पौलस्त्य वंशाचा महान आणि श्रेष्ठ वंशज.