जणस्थानाचा विध्वंस कोणत्या शक्तीने केला? कोणत्या शस्त्रांनी माझ्या भयानक जणस्थानाचा नाश केला? जगातील कोणताही जीव, माझ्या क्रोधाला सामोरा जाऊन वाचू शकत नाही, असं रावण विचारतो. अगदी इंद्र, कुबेर, यम किंवा विष्णू यांनी मला दुखावलं तरी त्यांना सुख मिळणार नाही, असं तो गर्जतो. "मीच काळाला काळ आहे; अगदी अग्नीला जाळू शकतो, आणि मृत्यूला त्याच्या मृत्यूशी एकत्र करू शकतो," अशी गर्जना रावण करतो. "मी वाऱ्याच्या वेगावर मात करू शकतो; माझ्या क्रोधात, सूर्य आणि अग्नीही माझ्या शक्तीने जळून जाऊ शकतात," असं तो सांगतो. रावणाच्या या उग्र अवस्थेत, अकाश्पण नावाचा राक्षस भयभीत होऊन हात जोडून रावणाकडे आश्वासन मागतो. रावण, दहा डोके असलेला राक्षसांचा स्वामी, त्याला संरक्षण देतो. मग अकाश्पण निर्भयपणे सांगतो, "दशरथाचा पुत्र, तरुण, सिंहासारखे खांदे असलेला, बलवान, विशाल छातीचा राम जणस्थानात राहतो. काळ्या वर्णाचा, महान कीर्तीचा, तेजस्वी आणि पराक्रमी; त्याने खर आणि दूषण यांना जणस्थानात मारलं." अकाश्पणाच्या शब्द ऐकून रावण, राक्षसांचा स्वामी, मोठ्या नागासारखा श्वास घेतो आणि विचारतो, "हा राम इंद्र आणि सर्व देवांसह जणस्थानात आला आहे का? सत्य सांग." अकाश्पण पुन्हा रामाच्या शक्ती आणि पराक्रमाची माहिती देतो, "राम तेजस्वी आणि बलवान आहे; तो सर्व धनुर्धरांमध्ये श्रेष्ठ आहे, दिव्य शस्त्रांचे गुण त्याच्यात आहेत, आणि युद्धात सर्वोच्च धर्म साधला आहे. त्याचा लहान भाऊ लक्ष्मण, शक्तिशाली, लाल डोळा असलेला, आवाज ढोलासारखा, चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा, आणि रामासारखा बलवान आहे. दोघे मिळून, अग्नी आणि वाऱ्यासारखे, जणस्थानाचा विध्वंस केला." "देव किंवा महात्म्यांना इथे विचार करायची गरज नाही; रामाने सोडलेली सोन्याच्या पंखांची बाणे पुरेशी आहेत," अकाश्पण सांगतो. "त्या बाणांनी पाच डोके असलेल्या नागांसारखे होऊन राक्षसांना गिळले; भयभीत राक्षस जिथे जाऊ शकले तिथे पळाले. जिथे गेले, तिथे राम त्यांच्यासमोर उभा दिसला; अशा प्रकारे जणस्थानाचा नाश झाला." हे ऐकून रावण म्हणतो, "मी जणस्थानात जाऊन राम आणि लक्ष्मणाला मारेन." अकाश्पण त्याला थांबवतो, "हे राजन, रामाच्या शक्तीची खरी कथा ऐका. राम पराक्रमी आणि क्रोधात अजिंक्य आहे; त्याच्या बाणांनी पूर्ण नदीचा प्रवाह थांबवू शकतो. तो आकाशातील तारे, ग्रह, नक्षत्रे खाली आणू शकतो; डूबणाऱ्या पृथ्वीला वर उचलू शकतो. समुद्राच्या किनाऱ्यावर बाण घालून जगांना बुडवू शकतो; समुद्र किंवा वाऱ्याची शक्ती त्याच्या बाणांनी विखुरू शकतो. तो जगांना आपल्या पराक्रमाने मागे घेऊ शकतो, आणि पुन्हा जीव निर्माण करू शकतो." "रामाला युद्धात तू किंवा राक्षस जग जिंकू शकत नाही, जसा दुष्टांना स्वर्ग मिळू शकत नाही. मी त्याला सर्व देव आणि राक्षस मिळूनही मारू शकतील असं मानत नाही; पण एक मार्ग आहे—कान देऊन ऐक. त्याची पत्नी, जगभर प्रसिद्ध, सीता नावाची, सडपातळ, काळ्या वर्णाची, सुंदर अंगांची, स्त्रियांचा रत्न, दागिन्यांनी सजलेली आहे. देवी, गंधर्वी, अप्सरा किंवा नागकन्या तिच्याशी तुलना करू शकत नाही; मानव स्त्री तर अजिबातच नाही." रावण, राक्षसांचा स्वामी, या शब्दांना मान्यता देतो; विचार करून, तो अकाश्पणाला सांगतो, "प्रिय, मी लगेच, फक्त माझ्या सारथ्यासह, आनंदाने वैदेहीला मोठ्या नगरीत आणीन." असं सांगून, रावण सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, सर्व दिशांना उजळणाऱ्या, खच्चरांनी ओढलेल्या रथात निघतो. राक्षसांचा स्वामीचा रथ, ताऱ्यांच्या मार्गावरून जात, ढगांमध्ये चंद्रासारखा चमकतो. खूप दूर गेल्यावर, तो ताटाकाच्या आश्रमात पोहोचतो; तिथे राजा मारीचाने त्याचा स्वागत, अद्भुत अन्न आणि पदार्थांनी सत्कार केला. मारीचा स्वतः त्याला आसन, पाणी आणि अर्थपूर्ण शब्दांनी आदर दाखवतो. "हे राक्षसांचा राजा, तुझ्या लोकांची कुशलता आहे का? मला आश्चर्य वाटते, तू इतक्या लवकर का आला आहेस?" मारीच विचारतो. रावण, कुशल वक्ता, सांगतो, "माझा रक्षक रामाने निर्दोषपणे मारला; जणस्थान, जो अजिंक्य होता, युद्धात नष्ट झाला." मग तो म्हणतो, "माझ्या मदतीला ये, त्याची पत्नी अपहरण करण्यात मदत कर." हे ऐकून मारीच विचारतो, "सिता कुणी दाखवली? मित्र असूनही शत्रू असलेल्या कुणीतरी? हे राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ, आनंदात असलेला तुझ्या आनंदात सहभागी होईलच. कुणी म्हणतो, 'सीता आण'—सांग. सर्व राक्षसांमध्ये कुणी स्वतःचे शिंग कापू इच्छितो? आणि जो तुला प्रोत्साहित करतो, तो नक्कीच शत्रू आहे, जणू विषारी नागाच्या तोंडातून दात काढण्यास तुला प्रवृत्त करतो." अशा प्रकारे, रावण आणि मारीचामध्ये सीतेच्या अपहरणासाठी संवाद घडतो, आणि त्यात रावणाचा अहंकार, रामाची अद्वितीय शक्ती, आणि मारीचाचा सावध सल्ला हे सर्व प्रकट होतात.