खराने आपल्या सेवकांना सांगितले, “माझ्या इच्छेनुसार चौदा हजार राक्षस, युद्धात अत्यंत क्रूर आणि कठोर, माझ्या मागे आहेत.” हे राक्षस काळ्या मेघासारखे, जगाला त्रास देणारे, पूर्णपणे सज्ज होते. खराने आपल्या मृदू स्वभावाच्या सहायकाला आदेश दिला, “हे सर्व राक्षस एकत्रित कर.” नंतर तो म्हणाला, “लवकर माझ्यासाठी रथ आण, धनुष्य, विविध प्रकारचे बाण, तलवारी, आणि धारदार भालेही घेऊन ये.” खराने पुढे जाण्याची इच्छा व्यक्त केली, “मी युद्धात कुशल आणि नियंत्रणात न येणाऱ्या रामाचा, तसेच महान पौरस्त्यांचा नाश करण्यासाठी पुढे जावे इच्छितो.” खरा बोलत असताना, दूषणाने त्याच्यासाठी सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, मोठा रथ आणण्याची व्यवस्था केली, जो चित्तीच्या घोड्यांनी जोडलेला होता. तो रथ मेरू पर्वताच्या शिखरासारखा, उत्कृष्ट सोन्याने सजलेला, सोन्याच्या चाकांनी भरलेला, आणि बिलाराच्या डोळ्यांच्या रत्नांनी बनलेल्या जुव्याने युक्त होता. त्यावर मासे, फुले, झाडे, पर्वत, सोन्याचे चंद्र आणि सूर्य, शुभ पक्ष्यांचे थवे, आणि तारे यांचे चित्रांकन होते. तो रथ ध्वज आणि तलवारीने सुसज्ज, उत्कृष्ट घंटांनी सजलेला, आणि नेहमीच उत्तम घोड्यांनी जोडलेला होता. खराने, रागाने, त्या रथावर आरूढ झाला. खराने मोठी सेना, रथ, कवच, शस्त्र, आणि ध्वज पाहून सर्व राक्षसांना, विशेषतः दूषणाला, “चला!” असे सांगितले. मग ती राक्षसांची सेना, भयावह कवच, शस्त्र, आणि ध्वज घेऊन, जनस्थानातून मोठ्या गर्जनेने आणि वेगाने बाहेर पडली. त्यांच्या हातात गदा, भाले, त्रिशूल, अत्यंत धारदार कुऱ्हाड्या, तलवारी, आणि चाक होते; ते मूसळ आणि शिलालेखांसह चमकत होते. भाल्यांसह, भयंकर लोखंडी पट्ट्या, मोठे धनुष्य, गदा, तलवारी, मुसळ, आणि वज्र घेऊन, सर्व भयावह दिसत होते. चौदा हजार भयंकर राक्षस, खराच्या इच्छेने बांधलेले, जनस्थानातून बाहेर पडले. त्यांना घाबरणारे पाहून, खराचा रथ थोडा मागे राहून त्यांच्या मागे गेला. प्रेरित झाल्यावर, शत्रूंचा नाश करणाऱ्या खराच्या रथाने सर्व दिशांना आणि मध्य दिशांना आपल्या आवाजाने भरून टाकले. खराचा राग वाढला; त्याचा आवाज कठोर झाला, आणि तो शत्रूच्या नाशासाठी मृत्यूसारखा वेगाने पुढे धावला. तो आपल्या सारथ्याला पुन्हा गर्जनेने, मोठ्या ढगासारखा दगड फेकत, ओरडला. या दिव्य वाल्मीकी रामायणाच्या अरण्यकांडातील तेविसावे सर्ग ऐका. जसा तो भयावह, अशुभ सैन्य बाहेर पडला, तसा एक भयानक, गोंधळाचा रक्ताचा पाऊस, गाढवाच्या रंगासारखा, त्यांच्या वर बरसला. त्या रथाला जोडलेले वेगवान घोडे, फुलांनी भरलेल्या राजमार्गावर, अचानक कोसळले. सूर्याभोवती काळसर, रक्तरंजित वर्तुळ, जळणाऱ्या चाकासारखे, दिसू लागले. मग सोन्याच्या उंच ध्वजाजवळ, एक मोठ्या शरीराचा, भयावह गिधाड बसला. जनस्थानाजवळ, मांसाहारी प्राणी आणि पक्षी, खराचे आवाज काढत, विविध भयानक आवाज करत जवळ आले. तेजस्वी दिशेत, क्रूर आणि भयावह, शुभ पण भयानक, रात्रीच्या जीवांचे घोर आवाज ऐकू आले. मोठे ढग, फाटलेल्या हत्तींसारखे, रक्त आणि पाण्याच्या धारा घेऊन, आकाश झाकले, जणू काही आकाशच नव्हते. भयानक, गोंधळाची काळी छाया पसरली; अंगावर काटा आला, आणि दिशाही स्पष्ट दिसेनाश्या झाल्या. संध्याकाळ, वेळ नसताना, ताज्या रक्ताच्या रंगात चमकत होती; मग भयानक प्राणी आणि पक्षी, खराच्या दिशेला तोंड करून, आवाज काढू लागले. बगळे, कोल्हे, आणि गिधाडे, युद्धात नेहमी अशुभ संकेत देणारे, भयानक आवाज काढू लागले. बलाच्या दिशेला, तोंडातून ज्वाला बाहेर पडणारा, लोखंडी गदासारखा कबंध, सूर्याजवळ दिसला. महान राक्षस स्वर्भानुने चुकीच्या टप्प्यात सूर्याला पकडले; वारा जोरात वाहू लागला, आणि सूर्याचा तेज कमी झाले. तारे, जणू काजवे, रात्र नसताना दिसू लागले; कमळे, त्यांचे मासे आणि पक्षी लपलेले, कोमेजून वाळली. त्या क्षणी झाडे फुले आणि फळांशिवाय झाली; वाऱ्याशिवाय लालसर धूळ उठली. तिथे, शिंपले पक्षी “चीची” आणि “कूची” आवाज काढू लागले; आणि भयानक उल्कापात, आवाज करत, खाली पडला. पृथ्वी, पर्वत, वन, आणि उपवन, सर्व थरथरू लागले; खराने रथावरून गर्जना केली. त्याचा डावा हात थरथरू लागला, आवाज अडखळला, आणि डोळ्यात पाणी आले, तो सर्व बाजूंना पाहू लागला. कपाळावर वेदना आली, पण तो गोंधळामुळे मागे फिरला नाही; त्या भयानक, अंगावर काटा आणणाऱ्या संकेत पाहूनही. मग खरा हसत म्हणाला, “हे सर्व महान आणि भयानक संकेत उगवले आहेत.” पण तो म्हणाला, “मी यांची चिंता करत नाही; माझ्या सामर्थ्याने, मी बलवान आणि दुर्बल दोघांनाही समान मानतो. मी तेजस्वी बाणांनी आकाशातील तारेही खाली आणू शकतो.” रागाने, तो म्हणाला, “मी मृत्युच्या नियमाप्रमाणे, त्या रामाला आणि त्याच्या भावाला लक्ष्मणाला, ज्यांना त्यांच्या शक्तीचा अभिमान आहे, मृत्यू आणीन.” “त्यांना तेजस्वी बाणांनी न मारता, मी मागे फिरू शकत नाही; राम आणि लक्ष्मणाचा नाश हेच माझे ध्येय आहे.” तो पुढे म्हणाला, “हे तुमच्यासमोर स्पष्ट आहे; मी खोटे बोलत नाही. रागाने, मी देवांचा राजा, जो मद्यपी ऐरावतावर बसतो, त्यालाही ठार करू शकतो.