एक काळ होता, जेव्हा रावणाच्या सामर्थ्याने देवता, दानव, गंधर्व, यक्ष, पक्षी आणि नाग यांनाही धडकी भरली होती. रावणाच्या सामर्थ्याने भव्य युद्धात त्याला सामोरे जाणे मानवांसाठी अशक्य होते. राजा दशरथाने विचार केला की, "रावणाच्या सामर्थ्याने तो एक अमर योद्धा आहे, त्यामुळे मी त्याच्याशी लढू शकत नाही." त्याने आपल्या मुलांना, जरी ते सुंद आणि उपसुंदासमान असले तरी, रावणाच्या सामर्थ्यापुढे उभे राहण्यासाठी देऊ करण्यास नकार दिला. राजाने आपल्या मित्रांबरोबर लढाई करण्याचा विचार केला, अन्यथा तो ऋषी कौशिकाला, ज्याच्या मनात राग भरला होता, याचना करणार होता. राजा दशरथाच्या शब्दांनी कौशिकाच्या मनात आग लागली, जसे यज्ञाच्या अग्नीत तुपाने भरलेले अग्नि प्रज्वलित होते. कौशिकाने राजा दशरथाला उत्तर दिले, "तुम्ही तुमच्या वचनाचा त्याग करू इच्छिता का? हे रघुवंशाच्या घराण्यासाठी योग्य नाही. जर तुम्ही हे ठरवले असेल, तर मी जाईन." त्याच्या रागाने पृथ्वी थरथरली आणि देवते भयभीत झाली. ऋषी वशिष्ठ, जो सदैव सत्य आणि धर्मात स्थिर होता, राजा दशरथाला सांगू लागला, "तुम्ही धर्माचे अवतार आहात, तुम्ही धर्माचा त्याग करू नका. राघवाला पाठवा, कारण तो धर्मातला आहे." वशिष्ठाने सांगितले की राघवाला कोणतीही हानी पोहोचवू शकत नाही, कारण तो कौशिकाच्या रक्षणात आहे. राघव सर्व ज्ञानात श्रेष्ठ आहे, आणि त्याला सर्व शस्त्रांचा ज्ञान आहे. कौशिकाने त्याला सर्व शस्त्र दिले होते, ज्यांनी विजय मिळवला होता. राजा दशरथाने ऋषीच्या शब्दांनी प्रभावित होऊन राघवाला पाठवण्याचा निर्णय घेतला. त्याने आनंदाने राघवाला आणि लक्ष्मणाला बोलावले. राघवाने आपल्या मातेसमवेत शुभ संस्कार घेतले, आणि राजा दशरथाने त्याला गळाभेट दिला. राघव, कमळाच्या डोळ्यांनी, ऋषी वशिष्ठासोबत निघाला. त्या क्षणी एक हलकी वाऱ्याची झुळूक सुटली, आणि फूलांचा वर्षाव झाला, देवतेच्या ड्रमचा आवाज ऐकू आला. वशिष्ठ पुढे गेला, आणि त्याच्या मागे राघव, धनुष्य हातात धरून, लक्ष्मणासोबत निघाला. राघव आणि लक्ष्मण, दोघेही तरुण, तेजस्वी आणि आकर्षक होते, वशिष्ठासोबत निघाले. त्यांच्या हातात धनुष्य होते, आणि ते दोन्ही भाऊ एकत्रितपणे पुढे गेले, जसे अष्विन आपल्या दादांना अनुसरण करतात. अशा प्रकारे, राजा दशरथाच्या घराण्यात एक नवीन अध्याय सुरू झाला, जो राघवाच्या साहसाने आणि धर्माच्या रक्षणाने भरलेला होता.