एकदा, रघुकुलाचा राजा दशरथ आपल्या सामर्थ्याने आणि बुद्धिमत्तेने ओळखला जात होता. परंतु, त्याला एक गंभीर संकट भेडसावत होते. त्याच्या राज्यात राक्षसांचा एक भयंकर नेता, रावण, प्रकट झाला होता. रावण, जो पौलस्त्य वंशात जन्मला होता, ब्रह्माच्या आशीर्वादाने अत्यंत शक्तिशाली झाला होता. त्याच्या सामर्थ्यामुळे त्रिलोकांत गोंधळ निर्माण झाला होता. रावणाच्या बंधू वैश्रवण आणि ऋषी विश्वरथ याच्या मार्गदर्शनाखाली, राक्षसांनी यज्ञाचे विघटन करण्याचा कट रचला होता. राजा दशरथ, ज्याला या संकटाची पूर्ण जाणीव होती, त्याने ऋषी विश्वामित्राला मदतीसाठी हाक दिली. विश्वामित्राने राजा दशरथाला सांगितले की, त्याच्या पुत्र रामाला या संकटाचा सामना करण्यासाठी पाठवावे लागेल. राजा दशरथ, ज्याला आपल्या पुत्राची काळजी होती, तो चिंतेत होता. त्याने ऋषीला सांगितले की, रावणाच्या सामर्थ्याच्या समोर मानवांनी कसे लढायचे? रावणाच्या सामर्थ्याने देवता आणि दानव देखील थरथर कापतात. राजा दशरथ, आपल्या पुत्र रामाला राक्षसांबरोबर लढायला देण्यात असमर्थ होता. त्यानंतर विश्वामित्राने राजा दशरथाला त्याच्या वचनाची आठवण करून दिली. त्याने सांगितले की, राम हा धर्माचे अवतार आहे आणि त्याला पाठवले तर तो निश्चितच विजय मिळवेल. विश्वामित्राने सांगितले की, रामाला कोणतीही हानी पोहोचवू शकणार नाही, कारण तो धर्मात निपुण आहे आणि त्याला सर्व प्रकारच्या शस्त्रांची माहिती आहे. राजा दशरथाच्या मनात आता विश्वास निर्माण झाला आणि त्याने रामाला पाठवण्याचा निर्णय घेतला. राजा दशरथाने आपल्या प्रिय पुत्र रामाला आणि त्याच्या भाऊ लक्ष्मणाला एकत्र करून, त्यांना विश्वामित्राच्या मार्गदर्शनात पाठवले. त्याने रामाला आशीर्वाद दिला आणि त्याच्या डोक्यावर प्रेमाने हात फिरवला. राम, कमळाच्या डोळ्यांनी, ऋषी विश्वामित्रासोबत निघाला. त्याच्या निघाल्यावर, एक हलका, धूलिमुक्त वारा वाहू लागला, ज्याने सर्वत्र आनंद आणि आशा पसरली. या प्रकारे, रामाची यात्रा सुरू झाली, ज्याने राक्षसांच्या सामर्थ्याला तोंड देण्यासाठी धाडस आणि धर्माची शिकवण घेतली. विश्वामित्राच्या मार्गदर्शनात, रामाने एक नवीन अध्याय सुरू केला, जो त्याच्या जीवनातील सर्वात महत्त्वाचा ठरला.