एकदा, रघुकुलातील राजा दशरथ आपल्या प्रजेसमोर चिंतित होता. त्याने आपल्या प्रिय पुत्र रामाबद्दल विचार करत होता, जो सर्वात मोठा आणि धर्मात अग्रगण्य होता. त्याला राक्षसांच्या शक्तीची चिंता होती. ते राक्षस कोण आहेत, त्यांचे पुत्र कोण आहेत, आणि त्यांना कोण वाचवतो, हे विचारत होता. राजा दशरथ आपल्या मित्र आणि साधू विश्वामित्राकडे वळला, "हे श्रेष्ठ ऋषी, रामाने या राक्षसांचा सामना कसा करावा?" विश्वामित्राने उत्तर दिले, "हे राजन, रावण नावाचा एक अत्यंत शक्तिशाली राक्षस आहे, जो पौलस्त्य वंशात जन्मला आहे. त्याला ब्रह्माने एक वर दिला आहे, ज्यामुळे तो तीन जगांना त्रास देत आहे. तो अनेक राक्षसांनी वेढलेला आहे आणि तो राक्षसांचा राजा आहे." राजा दशरथ थोडा चिंतित झाला. "हे ऋषी, मला जाणवते की रावणाच्या सामर्थ्यापुढे आपण कसे उभे राहू शकतो? देवता, दानव, गंधर्व, यक्ष, पक्षी आणि सर्प देखील त्याच्याशी लढू शकत नाहीत; मग आम्ही मानव कसे सामना करणार?" विश्वामित्राने धैर्य दिले, "हे राजन, तुम्ही रामाला पाठवा. त्याला तुमच्या वचनाची पाळणी करावी लागेल. रावणाच्या सामर्थ्याच्या समोर राम अद्वितीय आहे. तो धर्माचा अवतार आहे, आणि त्याला युद्धातील सर्व शस्त्रांचा ज्ञान आहे. त्याला कुणीही हरवू शकणार नाही." राजा दशरथ विचारात गेला, "माझा मुलगा राम, जो युद्धात मारीच आणि सुभाऊसारख्या शक्तिशाली राक्षसांशी लढत आहे, त्याला मी कसा पाठवू?" त्याला भिती वाटत होती, कारण त्याचे दोन पुत्र मारीच आणि सुभाऊ युद्धात बलवान होते. विश्वामित्राच्या शब्दांनी राजा दशरथाला विचार करण्यास भाग पाडले. त्याने विचारले, "हे ऋषी, तुम्ही माझ्या मुलाला वाचवण्याची कृपा करा, कारण मी कमी भाग्यवान आहे आणि तुम्ही माझ्यासाठी देवता आहात." आणि त्याच क्षणी, विश्वामित्राच्या मनात एक मोठा कोप झाला. "तुम्ही वचन दिले होते, आता तुम्ही ते भंग करणार का? हे रघुवंशात योग्य नाही." राजा दशरथ थोडा गोंधळला, पण विश्वामित्राच्या शब्दांनी त्याला योग्य मार्ग दाखवला. त्यानंतर, विश्वामित्राने राजा दशरथाला धैर्य दिले, "रामाला पाठवा. तो धर्मात स्थिर आहे आणि त्याला सर्व शस्त्रांचा ज्ञान आहे. तुम्ही त्याला पाठवले तरी तो राक्षसांना हरवेल." राजा दशरथाच्या मनात एक आनंदाची लाट आली. त्याने राम आणि लक्ष्मणाला बोलावले. "राम, तुम्ही जाणार आहात, तुम्हाला राक्षसांशी लढायला जावे लागेल." राजा दशरथाच्या चेहऱ्यावर आनंद होता, आणि त्याने रामाच्या प्रवासाला मान्यता दिली. आशा आणि विश्वासाने भरलेला राजा दशरथ, आपल्या पुत्र रामाला पाठवण्यासाठी तयार झाला. राम आणि लक्ष्मण, धर्माच्या मार्गावर निघाले, आपल्या कर्तव्याची पूर्तता करण्यासाठी.