एकदा, रघुवंशातील राजा दशरथ आपल्या चार पुत्रांमध्ये सर्वाधिक प्रिय असलेल्या रामाबद्दल विचार करत होता. त्याला रामाला घेऊन जाण्याची इच्छा नव्हती, कारण राम त्याचा मोठा पुत्र आणि धर्मात अग्रगण्य होता. राजा दशरथ विचार करत होता की, त्या राक्षसांचा काय सामर्थ्य आहे, ज्यांच्या विरुद्ध रामाला लढवायचे आहे. त्याने विचारले, "हे महान ऋषि, मी माझ्या स्वतःच्या शक्तीने किंवा कपटाच्या योद्ध्यांच्या सहाय्याने त्यांच्याशी लढावे का? कृपया मला सांगा, मी युद्धात त्यांच्याशी कसे सामोरे जावे?" ऋषि विश्वामित्राने उत्तर दिले, "राक्षस अत्यंत गर्विष्ठ आहेत, आणि त्यांच्याशी लढताना तुम्हाला ठाम राहणे आवश्यक आहे. एक राक्षस आहे, रावण, जो पौलस्त्य वंशातील आहे. ब्रह्माच्या आशीर्वादाने तो तीन जगांना त्रास देतो आणि त्याच्या आजुबाजूला अनेक राक्षस आहेत. रावण हा राक्षसांचा राजा आहे, आणि त्याचा भाऊ वाईश्रवण आणि पिता ऋषि विश्वरवस आहेत. तरीही, रावण स्वतः यज्ञात थेट विघ्न आणत नाही, परंतु त्याच्या प्रेरणेने दोन बलवान राक्षस—मारिच आणि सुभाहु—यज्ञात विघ्न आणण्यासाठी पाठवले आहेत." राजा दशरथने ऋषीला विनंती केली, "कृपया माझ्या पुत्राला मदत करा. मी खूप दुर्दैवी आहे, आणि तुम्ही माझ्यासाठी देवता सारखे आहात. देव, दानव, गंधर्व, यक्ष, पक्षी, आणि सर्प रावणाच्या सामर्थ्यासमोर टिकू शकत नाहीत; मग माणसांनी त्याच्याशी लढण्याचा विचार कसा करावा?" राजा दशरथने स्पष्ट केले की, त्याला रावणाच्या सामर्थ्यामुळे युद्धात सामोरे जाणे शक्य नाही, आणि तो आपल्या पुत्राला देऊ शकत नाही, कारण त्याचे दोन पुत्र सुण्डा आणि उपसुण्डा यांच्यासमान आहेत. त्याचवेळी, राजा दशरथने ठरवले की तो स्वतः किंवा आपल्या मित्रांसह युद्धात जाईल, अन्यथा त्याने ऋषी विश्वामित्राकडे विनंती करावी लागेल. राजा दशरथच्या या शब्दांनी ऋषी विश्वामित्राच्या मनात मोठा राग भरला, जसे अग्नीत तूप टाकल्यावर आग अधिक प्रज्वलित होते. ऋषी कौशिकाने राजा दशरथच्या शब्दांना प्रतिसाद दिला, "तुम्ही आधी वचन दिले होते, आता तुम्ही ते भंग करू इच्छिता. हे रघुवंशाच्या घराण्यासाठी योग्य नाही. जर तुम्ही असे ठरवले असेल, तर मी जाईन जसे आलो होते; तुम्ही वचन भंग केल्याबद्दल आनंदी राहा." ऋषी विश्वामित्राच्या रागामुळे पृथ्वी थरथरली आणि देवांमध्ये भीती निर्माण झाली. त्यानंतर, ऋषी वसिष्ठाने राजा दशरथला सांगितले, "तुम्ही इक्ष्वाकू वंशात जन्मलेले आहात, तुम्ही धर्माचे अवतार आहात; तुम्हाला धर्माचा त्याग करू नये." रामाला धर्माच्या मार्गावर चालवणे आवश्यक आहे, कारण तो सर्वत्र धर्माचे प्रतीक आहे. "जो 'मी करीन' असे वचन देतो आणि नंतर त्यावर कार्यरत होत नाही, तो आपल्या पुण्याचा नाश करतो; म्हणून रामाला पाठवा." ऋषी विश्वामित्राने रामाच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवला, कारण तो धर्माचे रूप आहे आणि युद्धात त्याला कोणतीही हानी पोहोचवू शकत नाही. राजा दशरथने ऋषीच्या शब्दांनी दिलासा मिळवून, मनाशी ठरवले की रामाला ऋषीच्या सोबत पाठवावे. त्याच्या हृदयात रामाच्या प्रवासास मान्यता दिली. अशा प्रकारे, राजा दशरथने रामाला ऋषी विश्वामित्राच्या सहवासात पाठवण्याचा निर्णय घेतला, आणि या निर्णयाने त्याच्या मनात एक नवा आनंद आणि शांती निर्माण झाली.