एके काळी, रघुवंशातील एक महान राजा होता, ज्याचे नाव दशरथ. त्याला चार पुत्र होते, पण त्याच्या मनात रामाचे विशेष स्थान होते. एकदा, राजा दशरथाने एक महान ऋषी, विश्वामित्र यांच्याशी भेट केली. विश्वामित्र यांना राक्षसांच्या आक्रमणामुळे एक यज्ञ पार पडत नव्हता. राक्षसांचा राजा रावण, ज्याला ब्रह्माने विशेष शक्ती दिली होती, त्याच्या भाऊ मारीच आणि सुभाऊसारखे दोन बलवान राक्षस यज्ञात विघ्न आणण्यासाठी पाठवले होते. विश्वामित्राने राजा दशरथाकडे विनंती केली, "माझ्या यज्ञाचे रक्षण करण्यासाठी रामाला पाठवा. मी स्वतः त्याचे रक्षण करेन; मी युध्दात तुमच्यासाठी लढेन." राजा दशरथ, पण, रामाला पाठवायला तयार नव्हता. त्याने म्हटले, "राम हा तर एक तरुण आहे, त्याला युद्धाची माहिती नाही. राक्षसांची चतुराई आणि बलवान शक्ती त्याला समजत नाही. मी रामाला राक्षसांपासून वाचवू शकत नाही." दशरथाने पुढे सांगितले, "माझे चार पुत्र आहेत, पण रामाकडे माझे विशेष प्रेम आहे. तो धर्मात सर्वोच्च आहे. राक्षसांची ताकद किती आहे, हे तुम्हाला माहीत आहे. मी स्वतः किंवा माझ्या पुत्रांसह त्यांच्याशी लढू शकत नाही." त्याच्या मनात रामाची काळजी होती, कारण तो त्याच्या जीवनाचा आधार होता. विश्वामित्र, ज्याला दशरथाच्या शब्दांनी राग आला, त्याने त्याला सांगितले, "तुम्ही रघुवंशाचे आहात, तुम्ही धर्माचे पालन करायला हवे. राम हा धर्माचा अवतार आहे, त्याला पाठवणे आवश्यक आहे." विश्वामित्राच्या शब्दांनी पृथ्वी थरथरली, आणि देवता भयभीत झाल्या. ऋषी वसिष्ठ, जो विश्वामित्राच्या शांतीसाठी उभा राहिला, त्याने राजा दशरथाला समजावले, "रामला पाठवणे हे तुमचे कर्तव्य आहे. तो सर्वात शक्तिशाली आहे, त्याला राक्षसांपासून संरक्षण मिळेल. तुम्ही वचन दिले आहे, ते पाळा." राजा दशरथाने विचार केला, आणि त्याला समजले की त्याचे वचन पाळणे आवश्यक आहे. त्याने रामाला पाठवण्याचा निर्णय घेतला. त्याच्या मनातील काळजी होती, पण त्याने धर्माचे पालन करणे आवश्यक होते. राम, जो धर्माचे प्रतीक होता, त्याला युद्धात पाठवणे हे राजा दशरथाचे कर्तव्य होते. या प्रकारे, दशरथाने रामाला विश्वामित्राबरोबर पाठवले, आणि रामाने यज्ञाचे रक्षण करण्यासाठी युद्धात उतरले. त्याच्या मनात विश्वास होता की त्याला योग्य मार्गदर्शन मिळेल, आणि तो राक्षसांवर विजय मिळवेल.