एकदा, एक महान ऋषी, विश्वामित्र, राजाच्या समोर उभा होता. त्याने आपल्या हृदयातील गहन भावनांना व्यक्त केले आणि राजा, जो वचनबद्धता आणि धर्माच्या मार्गावर चालणारा होता, त्याला आपल्या इच्छांची जाणीव करून दिली. "मी तुमच्या उद्देशाला मदत करू इच्छितो," त्याने सांगितले. "तुम्ही वचनबद्ध आहात, म्हणून तुमचे मागणी सांगण्यात संकोच करू नका." विश्वामित्राची शक्ती आणि त्याचा दिव्य संरक्षण यामुळे राजाला एक अद्भुत भाग्य प्राप्त झाले होते. "हे ब्रह्मण," त्याने पुढे म्हटले, "तुमच्या आगमनामुळे मला या सर्वोच्च धर्माची जाणीव झाली आहे." ऋषीच्या विनम्र शब्दांनी, ज्याच्या गुण आणि कीर्ती सर्वत्र प्रसिद्ध होते, राजा आनंदाने भरला. राजाने विश्वामित्राच्या शब्दांचे गांभीर्य घेतले आणि त्याच्या पुढील विचारांना समजून घेतले. "हे राजांच्या सिंहासमान," विश्वामित्राने सांगितले, "तुमच्यावरच हे योग्य आहे. तुम्ही हे कार्य पूर्ण करण्याचा संकल्प केला आहे. परंतु, दोन दानव, मारीच आणि सुभाऊ, यामुळे माझा वसा पूर्ण होण्यात अडथळा येत आहे." विश्वामित्राने सांगितले की या दानवांनी यज्ञाच्या वेळी अडथळा आणला आहे, आणि यज्ञाच्या पूर्णतेसाठी राजा रामाला त्याला द्यावा लागेल. "राम, जो धैर्यवान आहे, त्याला तूमच्या वंशातला आहे, त्याला मला द्या. तो या दानवांना नष्ट करेल." राजा, जो आपल्या प्रिय पुत्र रामाबद्दल चिंतित होता, त्याने विश्वामित्राच्या शब्दांना ऐकले. "माझा राम अजून सोलह वर्षांचा नाही, तो या दानवांशी लढण्यास योग्य नाही," राजा म्हणाला. "माझ्या हातात एक शक्तिशाली सैन्य आहे, मी स्वतः लढाईत जाईन." राजा विश्वामित्राला सांगत होता की राम अजून तरुण आहे, त्याला युद्धाची माहिती नाही, आणि तो दानवांशी लढण्यासाठी योग्य नाही. "मी तुम्हाला राम घेऊन जाण्यासाठी सहमत नाही. तो माझा सर्वात प्रिय पुत्र आहे." राजा आपल्या मनाच्या गहन भावनांना व्यक्त करत होता, त्याला रामाशिवाय जगणे अशक्य वाटत होते. "जर तुम्हाला राम घेऊन जायचे असेल, तर त्याला माझ्या सैन्यासोबत पाठवा," राजा म्हणाला. "माझा राम सर्वांत मोठा धर्मात्मा आहे." विश्वामित्र, जो या सर्व गोष्टींचा विचार करत होता, त्याने शांतपणे राजा समजून घेतला. राजा, जो अत्यंत चिंतित आणि भयभीत झाला होता, त्याने आपले मन शांत केले आणि विश्वामित्राच्या वचनांना मान्यता देण्याचा विचार केला. या गहन संवादात, राजा आणि ऋषी यांच्यातील संबंध अधिक मजबूत झाला, आणि राजा आपल्या पुत्र रामाला विश्वामित्राच्या संरक्षणात देण्यास तयार झाला. हे सर्व एक अद्भुत क्षण होता, जो धर्म, कर्तव्य, आणि प्रेमाचे एक अद्वितीय उदाहरण होते.