एकदा एक महान राजा होता, ज्याने आपल्या कर्तव्यांचा विचार केला आणि देव व मानव यांचे कर्तव्य नीट पार पाडले का हे जाणून घेण्यासाठी वसिष्ठ ऋषीला भेटले. वसिष्ठ, जो सर्व ऋषींचा श्रेष्ठ होता, त्याला देखील त्याच्या कल्याणाबद्दल विचारले. सर्व ऋषी आनंदाने राजााच्या निवासात प्रवेश केले, जिथे त्यांना राजा नेहमीप्रमाणे मान देऊन बसवले. राजा, आनंदित मनाने, महान ऋषी विश्वामित्राकडे वळला आणि त्याला म्हणाला, "तुमचा आगमन म्हणजे अमृत प्राप्त करणे, म्हणजे दुष्काळात पाऊस पडणे, म्हणजे निःसंतानाला पुत्राचा जन्म मिळणे, म्हणजे हरवलेले पुन्हा मिळवणे, म्हणजे मोठ्या भाग्याची आनंद! महान ऋषी, तुमच्या आगमनामुळे माझा जन्म पूर्ण झाला आहे आणि माझे जीवन सार्थकी लागले आहे. तुम्ही ब्राह्मणाचे प्रभुता असल्याने, तुम्ही हे सर्व योग्यतेने स्वीकारण्यास पात्र आहात. तुम्ही येथे का आले आहात, ते मला सांगा." विश्वामित्र, जो सामर्थ्यवान आणि तेजस्वी होता, त्याने राजााच्या शब्दांचे स्वागत केले. त्याने सांगितले, "हे राजन, तुम्हीच या कार्यासाठी योग्य आहात. मला तुमच्या पुत्र रामाची आवश्यकता आहे. तो एक शूर योद्धा आहे, ज्याच्या साहाय्याने मी दोन बलशाली राक्षसांना नष्ट करू शकेन. हे राक्षस मारीच आणि सुभाहु, आपल्या वचनांचा भंग करतात आणि यज्ञाच्या पूर्णतेला अडथळा आणतात." राजा, जो रामावर प्रेम करत होता, चिंतेत पडला. "माझा राम अजून सोळा वर्षांचा नाही, तो राक्षसांशी लढण्यासाठी योग्य नाही. माझ्या सैन्यातील योद्धे शूर आहेत, आणि त्यांच्यातील कोणताही रामाच्या तुलनेत कमी नाही. तुम्ही रामाला घेऊ नका." राजा अत्यंत दुःखी झाला, त्याच्या मनात भीती आणि चिंता होती. त्याने विश्वामित्राच्या शब्दांचा विचार केला, जे त्याच्या हृदयात खोलवर बसले होते. राजा, जो एक महान आणि आदर्श राजा होता, थोडा काळ गोंधळला, परंतु त्याने आपले मन एकत्र केले आणि रामाची सुरक्षा करण्याचा प्रयत्न केला. अशा प्रकारे, या महान कथा एका शक्तिशाली ऋषीच्या आगमनाची आणि एक राजा आणि त्याच्या पुत्राच्या प्रेमाची आहे, जिथे कर्तव्य, धर्म आणि प्रेम यांचा संघर्ष सुरू झाला.