अनसूया सती सितेला म्हणाली, “तुझे शब्द माझ्या मनात नवीन उमेद जागवतात, हे धर्मनिष्ठे. स्त्रीसाठी पतीची सेवा ही सर्वात मोठी तपश्चर्या आहे.” तिने पुढे सांगितले, “सावित्रीने आपल्या पतीची सेवा करून स्वर्गात सन्मान मिळवला; आणि तूही तसाच आचरण करून स्वर्ग प्राप्त केला आहेस. ती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे, स्वर्गातील देवी आहे; रोहिणी कधीही क्षणभरही चंद्रापासून दूर नसते. अशा प्रकारे, आपल्या पतीच्या व्रतात दृढ राहणाऱ्या उत्तम स्त्रिया देवांच्या लोकात आपल्या कर्मामुळे सन्मानित होतात.” सीतेचे हे शब्द ऐकून अनसूया अत्यंत आनंदित झाली. तिने सितेचा डोके आपल्या कुशीत घेतले आणि मैथिलीला हर्षाने बोलली, “मी विविध तपश्चर्या करून मोठी तपशक्ती मिळवली आहे, हे शुद्ध हास्य असणाऱ्या सीते. त्या शक्तीच्या आधाराने मी तुला आशीर्वाद द्यायला इच्छिते.” अनसूया म्हणाली, “तुझे बोलणे योग्य आणि मनाला आनंद देणारे आहे, मैथिली. मी आनंदित आहे—काय योग्य कार्य मी तुझ्यासाठी करावे?” अनसूयाचे हे शब्द ऐकून, तपशक्तीने युक्त असलेली सीता सौम्य आश्चर्याने म्हणाली, “ते झालेच.” तिच्या उत्तराने धर्मनिष्ठ अनसूया अधिक प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, “हे सीते, मी तुझे आनंददायक इच्छापूर्ती करीन.” अनसूया म्हणाली, “हे वैदेही, येथे दिव्य हार, वस्त्रे, अलंकार, सुगंधी लेप आणि बहुमूल्य उंगuent आहेत. हे सर्व मी तुला देत आहे; हे तुझे अंग शोभवतील, हे योग्य आणि निर्मळ आहेत, आणि सदैव तसेच राहतील.” “हे जनकनंदिनी, या दिव्य लेपाने तू आपल्या पतीपाशी लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी दिसशील, जशी लक्ष्मी अविनाशी विष्णूला शोभते.” मैथिलीने त्या वस्त्रे, लेप, अलंकार आणि हार—हा अतुलनीय स्नेहाचा दान—स्वीकारला. हा स्नेहाचा दान मिळवून, गौरवशाली सीता हात जोडून अनसूया सतीची श्रद्धेने सेवा करू लागली. सीता तशी सेवा करत बसली असताना, अनसूया, पतीव्रता व्रतात दृढ, तिला एक सुखद विषयावर विचारू लागली, “हे सीते, मी ऐकले आहे की तू या तेजस्वी राघवाने स्वयंवरात जिंकली आहेस. हे मैथिली, मला ती कथा तपशीलाने ऐकायची आहे; कृपया जशी अनुभवलीस तशी पूर्ण सांग.” अनसूयाच्या या विनंतीवर सीता म्हणाली, “ऐक,” आणि कथा सांगायला सुरुवात केली. “मिथिलाचा पराक्रमी राजा जनक, धर्मनिष्ठ, क्षत्रियधर्म आणि न्यायाने राज्य चालवत होता. एकदा, तो स्वतःच्या हाताने शेत नांगरत असताना, असे सांगितले जाते की मी, राजाची कन्या, पृथ्वी फाडून बाहेर आले. मला धुळीत झाकलेली, ढेकळे फेकण्याच्या हेतूने पाहून राजा जनक आश्चर्यचकित झाला. मुली नसतानाही, प्रेमाने त्याने मला आपल्या मांडीवर घेतले आणि म्हणाला, ‘ही माझी कन्या आहे,’ आणि माझ्यावर प्रेमाचा वर्षाव केला. आकाशातून एक मानवी नसलेला आवाज ऐकू आला, ‘असेच आहे, हे राजा; धर्माने ती तुझी कन्या आहे.’ मग माझे वडील, मिथिलाचे धर्मनिष्ठ राजा, अत्यंत आनंदित झाले आणि मला मिळवून मोठ्या संपत्तीला प्राप्त झाले. मला त्या श्रेष्ठ वृद्ध देवीकडे दिले गेले, जी सत्कर्म करते; तिच्या स्नेहाने आणि मातृसुलभ मैत्रीने मला सन्मान आणि जपणूक मिळाली. माझ्या वयाचा विचार करून, जे सहज विवाहयोग्य झाले होते, माझे वडील, संपत्तीच्या नुकसानीने आणि इतर संकटांनी चिंतीत झाले. या जगात, कन्येचा पिता, ती सम किंवा कमी असो, योग्य विवाह न झाल्यास—इंद्रासारखा सामर्थ्यवान असला तरी—अपमान सहन करावा लागतो. तो अपमान जवळ येताना पाहून, राजा चिंता आणि अस्वस्थतेने ग्रासला, जणू पोहणारा किनाऱ्यावर पोहोचू शकत नाही. माझ्या जन्माचा स्त्रीपासून न झाल्याचा विचार करून, राजा, बराच विचार करून, राज्यातील राजांमध्ये माझ्यासाठी योग्य आणि योग्य वर शोधू शकला नाही. सतत विचार करत, ज्ञानी राजाने असा निर्धार केला: ‘मी माझ्या कन्येसाठी स्वयंवर आयोजित करीन.’ त्याच्या महायज्ञात, वरुणाने, सामर्थ्यवान देवाने, आनंदाने त्याला एक दिव्य धनुष्य आणि अमर्याद बाणांची तुपी दिली. त्या धनुष्याचा वजन इतका होता की पुरुषांनी प्रयत्न करूनही ते हलवता येत नव्हते; राजांना ते वाकवता येत नव्हते, स्वप्नातही नाही. ते धनुष्य मिळवून, सत्यवचनी माझ्या वडिलांनी सर्व राजांसमोर घोषणा केली: ‘जो हे धनुष्य उचलून, ते ताणेल, त्याला माझी कन्या पत्नी म्हणून मिळेल—यात शंका नाही.’ तो उत्तम धनुष्य, पर्वतासारखा विशाल, पाहून राजांनी नमस्कार केला आणि ते उचलता न आल्यामुळे परत गेले. फार काळानंतर, हा तेजस्वी राघव, विश्वामित्रासह, यज्ञ पाहायला आला, त्याचा भाऊ लक्ष्मण, सत्य आणि पराक्रमात दृढ, सोबत होता. तिथे, विश्वामित्र, माझ्या वडिलांचा सन्मानित आणि धर्मनिष्ठ ऋषी, त्यांनी रामा आणि लक्ष्मणाबद्दल सांगितले. ‘हे दशरथाचे दोन पुत्र हे धनुष्य पाहू इच्छितात; राजकुमार रामाला ते दिव्य धनुष्य दाखव.’ ऋषीच्या या शब्दावर, माझ्या वडिलांनी धनुष्य आणले; क्षणभरात, पराक्रमी रामाने ते वाकवले. झटपट, सामर्थ्याने, त्याने धनुष्य ताणले.