सिता समोर बसलेली अनसूया, अत्यंत भाग्यवान आणि धर्मनिष्ठ स्त्री, आनंदाने म्हणाली, “सिता, तू धर्माचे पालन करतेस, हे तुझे मोठे सौभाग्य आहे. तू तुझे नातेवाईक, सन्मान आणि संपत्ती सोडून रामासोबत वनात आली आहेस; हे तुझे भाग्य आहे की तू त्याच्यासोबत आहेस. स्त्रीच्या दृष्टीने, तिचा पती कुठेही असो—नगरात किंवा वनात, तो दुष्ट असो किंवा सत्त्वशील—पती प्रिय असला तर तिच्या सर्व लोकांचे कल्याण होते. पतीचे वर्तन वाईट असो, तो कामात आसक्त असो किंवा धनहीन असो, तरीही सत्त्वशील स्त्रीसाठी पतीच सर्वोच्च देवता असतो. मी विचारपूर्वक पाहिले आहे, वैदेही, पतीपेक्षा श्रेष्ठ असा कुणीही नातेवाईक नाही; तो सर्वत्र योग्य आहे, जणू तपस्येचे अक्षय फळ. परंतु नीच स्त्रिया पतीतील गुणदोष ओळखत नाहीत; त्यांच्या मनात फक्त इच्छा असते आणि त्या पतीवर अवलंबून भटकत राहतात. अशा स्त्रिया, मैथिली, अनुचित वर्तनाच्या प्रभावाखाली आल्या की, अपमान आणि धर्मभ्रष्टतेला पात्र ठरतात. पण तुझ्यासारख्या सत्त्वशील आणि जगाचा व्यवहार जाणणाऱ्या स्त्रिया, आपल्या स्वभावानुसार, धर्मपालकांसारखे जगतात. म्हणून, तू पतीप्रती निष्ठावान राहून, पतिव्रता स्त्रियांच्या मार्गावर चाल, आणि धर्मात त्याचा साथीदार हो; यामुळे तुला सन्मान आणि पुण्य मिळेल.” अयोध्या कांडातील एकशे सतरा सर्ग येथे संपतो. अनसूया अशा प्रकारे बोलल्यावर, वैदेही सिता, द्वेषमुक्त, तिच्या शब्दांचा सन्मान करून, सौम्यपणे बोलू लागली. “माताजी, तू मला जे सांगतेस, त्यात काही आश्चर्य नाही; मीही जाणते की पतीच स्त्रीसाठी सर्वोच्च पूजनीय आहे. माझा पती वाईट वर्तनाचा असला तरी, मी त्याची सेवा करायलाच हवी, त्यात मला कोणतीही विचलन नाही. मग जेव्हा तो सत्त्वशील, प्रशंसनीय, दयाळू, संयमी, प्रेमात स्थिर, धर्मनिष्ठ आणि आई-वडिलांसारखा प्रिय आहे, तेव्हा त्याची सेवा करणं किती अधिक आवश्यक आहे! शक्तिशाली राम कौसल्येप्रती जो आदर दाखवतो, तोच आदर तो इतर राजघराण्यातील स्त्रियांना दाखवतो. ज्या स्त्रियांना राजाने फक्त एकदाच पाहिले आहे, त्यांच्याशीही तो अभिमान बाजूला ठेवून, आईसारखा सन्मानाने वागतो. मी या एकाकी आणि भयावह वनात येताना, माझ्या सासूने दिलेला मोठा उपदेश माझ्या मनात घट्ट आहे. आणि माझ्या आईने विवाहाच्या वेळी, अग्नीसमोर मला सांगितलेले शब्दही मी लक्षात ठेवले आहेत. तुझे शब्द ऐकून ते सर्व पुन्हा माझ्या मनात जागृत झाले; स्त्रीसाठी पतीची सेवा ही सर्वात मोठी तपस्या आहे. सावित्रीने पतीची सेवा करून स्वर्गात सन्मान मिळवला; आणि तूही पतीसेवेमुळे स्वर्गात पोहोचली आहेस. ती सर्व स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे, स्वर्गातील देवी आहे; रोहिणी चंद्रापासून कधीच दूर नसते, एक क्षणही नाही. अशाच पतिव्रता स्त्रिया, आपल्या संकल्पात दृढ राहून, आपल्या पुण्यामुळे देवांच्या लोकात सन्मानित होतात.” सिता अशी बोलल्यावर, अनसूया अत्यंत आनंदित झाली; तिने सिता चे डोके आपल्या कुशीत घेतले आणि मैथिलीला हर्षाने बोलली, “मी विविध तपस्यांनी मोठे तपशक्ती मिळवली आहे, सिता, तुझ्या शुद्ध हास्याने; त्या शक्तीच्या आधाराने मी तुला आशीर्वाद द्यायचा आहे. तुझे शब्द योग्य आणि मनाला आनंद देणारे आहेत, मैथिली. मी प्रसन्न आहे—माझ्या हातून तुला काय योग्य गोष्ट मिळावी, ते सांग.” अनसूयाचे हे शब्द ऐकून, तपस्विनी सिता सौम्य आश्चर्याने म्हणाली, “हे झालेच.” तिच्या उत्तराने धर्मनिष्ठ अनसूया आणखी प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, “सिता, मी तुझ्या आनंदाची इच्छा पूर्ण करीन. हे पाह divine पुष्पमाळा, वस्त्रे, दागिने, सुवासिक उटणे आणि अमूल्य अंगरक्षक, वैदेही. सिता, मी तुला हे जे देतो, ते तुझे अंग शोभवतील; ते योग्य आहेत, निष्कलंक आहेत, आणि कायम तसंच राहतील. या दिव्य उटण्याने अंनointed झाल्यावर, जनकनंदिनी, तू आपल्या पतीसमोर लक्ष्मीप्रमाणे, अविनाशी विष्णूच्या बाजूला शोभशील.” मैथिलीने त्या वस्त्रे, उटणे, दागिने आणि पुष्पमाळा—प्रेमाचा अद्वितीय उपहार—स्वीकारले. हा प्रेमाचा उपहार मिळवून, सिता हात जोडून, अत्यंत श्रद्धेने तपस्विनी अनसूयाची सेवा करू लागली. सिता अशी सेवेत बसली असताना, अनसूया, आपल्या संकल्पात दृढ, सिता सोबत आनंददायक विषयावर विचारू लागली, “सिता, मी ऐकले आहे की या प्रसिद्ध राघवाने तुला स्वयंवरात जिंकले. मैथिली, मला ते सर्व तपशीलवार ऐकायचे आहे; तू जसा अनुभवला, तसा मला सांग. अनसूया अशी विचारल्यावर, सिता धर्मनिष्ठ स्त्रीला म्हणाली, “ऐका,” आणि ती गोष्ट सांगू लागली. मिथिलाचा पराक्रमी राजा, जनक नावाचा, धर्मनिष्ठ होता आणि क्षत्रियधर्म व न्यायाने राज्य चालवत होता. एकदा तो स्वतः आपल्या हाताने शेत नांगरत असताना, असे सांगितले जाते की मी—राजाची कन्या—पृथ्वी फोडून वर आले. मला धुळीत झाकलेले आणि ढेकूळ फेकण्यात मग्न पाहून, राजा जनक आश्चर्यचकित झाला. तो मूलहीन होता, पण प्रेमाने मला आपल्या मांडीवर घेतले आणि म्हणाला, ‘ही माझी कन्या आहे,’ आणि माझ्यावर प्रेमाचा वर्षाव केला.