सुग्रीवने दुःखी मनाने रामाला सर्व काही सांगितले, आणि रामाने वाळीला मारण्याचे वचन दिले. सुग्रीवने वाळीची ताकद वर्णन केली, परंतु त्याला राघवाच्या शक्तीवर नेहमीच शंका होती. राघवाला आश्वस्त करण्यासाठी सुग्रीवने दुंदुभीच्या प्रचंड देहाचे दर्शन दिले, जो मोठ्या पर्वतासारखा होता. रामाने हसत त्या दुंदुभीला आपल्या मोठ्या बोटाने फेकले, आणि तो दहा योजने दूर गेला. त्यानंतर, रामाने एकच मोठा बाण वापरून सात साल वृक्ष, एक पर्वत, आणि पाताळही फाडले, ज्यामुळे सुग्रीवाला विश्वास वाटला. मग आनंदित आणि विश्वासाने भरलेला सुग्रीव रामासोबत किश्किंधा गुहेकडे गेला. तिथे, सुवर्ण वर्णाचा सुग्रीव गर्जला, आणि त्या गर्जनेच्या आवाजात वाळी प्रकट झाला. तिथे, तारा सोबत सल्ला घेतल्यानंतर वाळी सुग्रीवास भेटायला आला; आणि त्या ठिकाणी, रामाने एकच बाण फेकून वाळीला पाडले. सुग्रीवच्या विनंतीवर, वाळीला मारल्यानंतर रामाने सुग्रीवाला त्याच्या राज्यात परत दिले. आणि सर्वात श्रेष्ठ वानरांनी सर्व वानरांना एकत्र करून जनकांच्या कन्येचा शोध घेण्यासाठी सर्व दिशांना पाठवले. मग, गिद्ध साम्पातीच्या शब्दांनी प्रेरित होऊन, महाबीर हनुमान समुद्राच्या पार उडाला, जो शंभर योजने रुंद होता. लंकाच्या शहरात पोहोचल्यावर, रावणाच्या राजवटीत हनुमानने विचारात गढलेल्या सीतेला पाहिले, जी अशोक वने प्रवेश केलेली होती. ओळखण्याचा चिन्ह दिल्यानंतर आणि बातमी कळवल्यानंतर, हनुमानने वैदेहीला आराम दिला आणि प्रवेशद्वार उधळून टाकले. पाच कमांडर्स आणि सात मंत्र्यांच्या पुत्रांना मारल्यानंतर, आणि वीर अक्षाला चिरडून, तो अखेर पकडला गेला. आपल्या आजोबांच्या वरदानामुळे मुक्त झाल्याचे जाणून, हनुमानने राक्षसांना सहन केले. मग, लंकामध्ये सीतेव्यतिरिक्त सर्व काही जाळून, हनुमान रामाला आनंदाची बातमी सांगण्यासाठी परतला. तो रामाकडे गेला, त्याला वंदन करून, विश्वासाने सांगितले, "सीता दिसली आहे." त्यानंतर, सुग्रीवासोबत, तो महासागराच्या किनाऱ्यावर गेला आणि सूर्याप्रमाणे चमकणाऱ्या बाणांनी समुद्राला हलवले. नद्यांचा अधिपती, समुद्र, प्रकट झाला, आणि त्याच्या शब्दावर नलाने पूल तयार केला. त्या पुलावरून, त्यांनी लंकाच्या शहरात प्रवेश केला, रावणाला युद्धात मारले, आणि रामाने सीता मिळवून घेतल्यावर गहन लाज अनुभवली. त्यानंतर, रामाने लोकांच्या सभेत तिला कठोर शब्दांत बोलले, आणि सीता ते सहन करू शकली नाही म्हणून ती अग्नीत प्रवेश केली, सत्यात राहून. मग, अग्निदेवतेच्या साक्षीने, सीता पापमुक्त असल्याचे जाणून, त्या महान कृत्यामुळे तीन जग आणि सर्व प्राण्यांना समाधान मिळाले. देवता आणि ऋषी-मुनी राघवाच्या महानतेवर आनंदित झाले. रामाने लंकामध्ये राक्षसांच्या राजाला, विभीषणाला, अभिषेक करून, आपले कार्य पूर्ण करून दुःखमुक्त होऊन आनंद साजरा केला. देवतांकडून वरदान मिळवून वानरांना पुनर्जीवित करून, राम पुष्पक रथात मित्रांच्या सहवासात अयोध्येसाठी निघाला. भरद्वाजांच्या आश्रमात पोहोचल्यावर, सत्यात स्थिर राहून रामाने हनुमानला भरताकडे पाठवले. त्यानंतर, सुग्रीवासोबत पुन्हा संवाद साधून, रामाने पुष्पक रथात चढून नंदीग्रामाकडे प्रवास केला. नंदीग्रामात, त्याने आपल्या जटा काढून टाकल्या, आणि पवित्र राहून, आपल्या भावांसोबत सीता पुन्हा मिळवली आणि राज्य पुनः प्राप्त केले. जनता आनंदाने भरली, सुखी, समृद्ध, धर्मशील, रोगमुक्त, आणि उपास्यतेच्या भीतीशिवाय होती. कोणालाही पुत्राच्या मृत्यूचा अनुभव येणार नाही, आणि स्त्रिया नेहमी त्यांच्या पतींच्या प्रति भक्त राहतील. अग्नीतून, पाण्यात बुडण्याची भीती नाही, वाऱ्यातून, तापातून, उपास्यतेच्या भितीपासून मुक्तता असेल. कोणालाही उपास्यतेची, चोरांच्या भीतीची, आणि शहरांमध्ये, राज्यांमध्ये संपत्ती आणि धान्याची कमतरता भासणार नाही. सर्वत्र आनंदी वातावरण असेल, सत्ययुगात जसे होते; शेकडो अश्वमेध यज्ञ करून, खूप सोने देऊन. शिक्षितांना योग्य विधीनुसार लाखो गायी देऊन, आणि ब्राह्मणांना अमर्याद संपत्ती देऊन, राम राजवंशांची शंभरपट वाढवेल, आणि चार वर्णांना त्यांच्या कर्तव्यांमध्ये स्थिर करेल. दहा हजार आणि शंभर वर्षे राज्य केल्यानंतर, राम ब्रह्मा लोकात निघून जाईल. ही पवित्र, पाप नष्ट करणारी, पुण्यकारी कथा, वेदांनी मान्य केलेली—जो कोणी रामाची कथा वाचेल, तो सर्व पापांपासून मुक्त होईल. जो कोणी या जीवनदायी रामायणाची कथा वाचेल, तो मृत्यूनंतर स्वर्गात, आपल्या पुत्रांसोबत, नातवंडांसोबत, आणि मित्रांसोबत मान मिळवेल. वाचन केल्याने, ब्राह्मणांना वाणी मिळेल; क्षत्रियांना पृथ्वीवर राज्य मिळेल; व्यापाऱ्यांना व्यापारात यश मिळेल; आणि अगदी शूद्रांना महानता प्राप्त होईल. आता, या महिमामय वाल्मीकी रामायणाच्या दुसऱ्या अध्यायात, बालकांडामध्ये, आपण सर्वांनी ऐकावे.