कुरु देशातील दिव्य वन, त्यातील वस्त्रे, अलंकार, पानं, आणि कुबेराचे शाश्वत फल — हे सर्व येथे असावे, अशी प्रार्थना त्या महात्म्याने केली. त्याच ठिकाणी, पूजनीय सोमदेव मला उत्कृष्ट अन्न देईल, विविध पदार्थ खायला, चाखायला, चाटायला, आणि भरपूर प्रमाणात उपभोगायला मिळतील, अशी इच्छा व्यक्त झाली. तेथे विविध फुलांच्या माळा, झाडांवरून पडलेल्या, दिव्य मद्याचे पेय, आणि अनेक प्रकारचे मांस देखील मिळावे, असा संकल्प केला. या प्रकारे, ध्यानात मग्न, अतुलनीय तेजस्वी, आणि मंत्रोच्चारात पारंगत असलेल्या त्या ऋषींनी आपल्या तपशक्तीने हे शब्द उच्चारले. पूर्व दिशेला तोंड करून, हात जोडून, ध्यानात रमले असता, त्या सर्व देवता वेगवेगळ्या प्रकारे तेथे उपस्थित झाले. मलय आणि दार्दुर पर्वतांना स्पर्श करणारा, घाम हटवणारा, सुखद, शुभ आणि मनाला आनंद देणारा वारा वाहू लागला. मग आकाशातील दिव्य मेघ एकत्र जमले, आणि फुलांचा वर्षाव झाला; सर्व दिशांना दिव्य ढोलांचा आवाज ऐकू आला. सर्वोत्कृष्ट वातावरन निर्माण झाले; अप्सरांचे समूह नृत्य करू लागले; देव आणि गंधर्व गाऊ लागले, आणि वीणेवर सुरेल स्वर छेडू लागले. त्या संगीताचा गोड, स्पष्ट आणि सुरेख आवाज आकाश, पृथ्वी आणि सर्व जीवांच्या कानात पोहोचला. जेव्हा तो दिव्य, आनंददायक आवाज थांबला, तेव्हा भरताने विश्वकर्म्याने केलेली सैन्याची व्यवस्था पाहिली. पाच योजनांपर्यंत जमीन सर्वत्र सपाट झाली, आणि निळ्या वैदूर्यासारखी हिरवी गवताने आच्छादित झाली. बिल्व, कपित्थ, फणस, बीजयुक्त फळे, आवळा, आणि आंब्याची फळांनी सजलेली झाडे तेथे प्रकट झाली. उत्तरेकडील कुरू देशातून आनंददायक दिव्य वन आले, आणि अनेक पक्ष्यांनी वेढलेली दिव्य नदी वाहू लागली. चार भव्य सभागृह, हत्ती आणि घोड्यांसाठी अस्तबल, राजवाडे आणि सुंदर दरवाज्यांनी सजलेली महालांची गर्दी निर्माण झाली. राजवाड्यांच्या मध्ये, ढगासारखा शुभ्र दरवाजा, दिव्य माळांनी आणि स्वर्गीय सुवासाने सुशोभित झाला. चतु:कोण सभागृहात, पलंग, आसन, वाहन, सर्व दिव्य स्वाद, अन्न, वस्त्रे, विविध पदार्थ, आणि स्वच्छ, निर्मळ भांडी भरून ठेवली गेली. सर्व आसने उत्तम रजईने सजवून ठेवली होती. महा-बाहू भरत, कैकेयीपुत्र, ऋषीच्या परवानगीने रत्नांनी भरलेल्या महालात प्रवेश केला. सर्व मंत्री आणि पुरोहित त्याच्या मागे गेले, आणि महालाची व्यवस्था पाहून आनंदित झाले. भरत, मंत्र्यांसह, राजासन, पंखा आणि छत्राजवळ गेला, जणू तो राजा आहे. त्याने आसनाचा सन्मान केला, रामाला नमस्कार केला, यक्षाच्या शेपटाचा पंखा घेतला, आणि मंत्रीच्या आसनावर बसला. सर्व मंत्री आणि पुरोहित क्रमाने बसले; मग सेनापती आणि निरीक्षक मागे बसले. त्या क्षणात, भरताच्या समोर, भरद्वाजाच्या आज्ञेने, तांदूळ-दूधाच्या चिखलाच्या किनाऱ्यांनी सजलेली नद्या प्रकट झाल्या. दोन्ही किनाऱ्यांवर, ब्रह्मदेवाच्या कृपेने, फिकट मातीने लेप केलेली आनंददायक आणि दिव्य निवासस्थाने निर्माण झाली. त्याच क्षणी, ब्रह्मदेवाने पाठवलेल्या, दिव्य अलंकारांनी सजलेल्या वीस हजार स्त्रिया तेथे आल्या. कुबेराने पाठवलेल्या, सुवर्ण, रत्न, मोती आणि प्रवाळांनी सजलेल्या, एकवीस हजार स्त्रिया तिथे चमकू लागल्या. या स्त्रियांमध्ये, जणू वेड लागल्यासारखा एक पुरुष दिसला; नंदनवनातील एकवीस हजार अप्सरा उपस्थित होत्या. नारद, तुम्बुरू, गोपा, आणि तेजस्वी गंधर्वराज भरतासमोर गाऊ लागले. अलंबुसा, मिश्रकेशी, पुण्डरीका, आणि वामना भरद्वाजाच्या आज्ञेने भरतासमोर नृत्य करू लागल्या. देवतांमध्ये आणि चित्ररथ वनात दिसणाऱ्या माळा, भरद्वाजाच्या शक्तीने प्रयाग येथे प्रकट झाल्या. बिल्व, मार्दांगिक, शम्याग्राह, विभीतक वृक्ष, आणि अश्वत्थ नर्तक भरद्वाजाच्या आज्ञेने नृत्य करू लागले. सरला, ताळ, तिलक, आणि नक्तमाळ वृक्ष आनंदाने गोळा झाले, आणि ते कुबड आणि बुटके झाले. शिंशुपा, आवळा, जांभूळ, आणि इतर वनातील झाडे, मालती, मल्लिका, जाती, आणि इतर वेल्या उपस्थित होत्या. भरद्वाजाच्या आश्रमात सुंदर स्त्रिया रूप धारण करून, अमृतपान करणारे देव म्हणाले, "जे इच्छितो, त्याने प्या आणि शुद्ध मांस खा." सुंदर नदीच्या किनाऱ्यावर, सात-आठ स्त्रिया एकावेळी प्रत्येक पुरुषाला स्नान आणि उटणे लावू लागल्या. मोहक डोळ्यांच्या स्त्रिया एकमेकांना मालिश आणि पुसू लागल्या, आणि श्रेष्ठ स्त्रिया एकमेकांना पेय देऊ लागल्या. त्यांनी घोडे, हत्ती, गाढवे, ऊंट, सुरभीच्या पिल्लांना, आणि वाहनांना योग्य अन्न दिले. प्राणी आणि वीरांना ऊस आणि मधाळ धान्य दिले, आणि इक्ष्वाकू वंशातील वीरांना प्रोत्साहन दिले. तेथे कोणाहीने घोडे किंवा हत्ती बांधले नाहीत; सर्वजण मद्यपी, आनंदित, आणि उत्साही, कोणाहीने नमस्कार केला नाही — अशी रंगतदार दृश्ये निर्माण झाली. सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या, लाल चंदनाने अंग लावले, अप्सरांच्या समूहात सामील झालेले सैनिक मोठ्याने बोलू लागले: "आम्ही अयोध्येला परत जाणार नाही, ना दंडकारण्यात जाऊ; भरत सुखी राहो, आणि रामही आनंदी राहो.