एक काळ होता, जेव्हा विष्णू, जो आत्मसंपन्न होता, देवांना म्हणाला, "मी मानवांच्या काळात पृथ्वीवर राहून तिचे रक्षण करेन." यानंतर, त्याने आपल्या जन्मस्थानाचा विचार करून, कमलाच्या नेत्रांनी आपल्याला चार रूपांमध्ये विभाजित केले. त्याने राजा दशरथाला आपल्या वडिलांच्या रूपात निवडले. त्या क्षणी, देव, ऋषी, गंधर्व, रुद्र आणि अप्सरांनी मधुसूदनाचे स्तुतिसंप्रदाय केले. तथापि, रावण, जो गर्वाने भरलेला आणि देवींचा शत्रू होता, त्याने तपश्चर्या करून ब्रह्माच्या कृपेने एक वर मिळवला होता. त्याला कोणत्याही प्राण्याचा भय नव्हता, फक्त मानवांचा भय होता. यामुळे तो गर्वित झाला आणि तीन जगांचा नाश करण्यास लागला. देवांच्या या शब्दांना ऐकून, विष्णूने राजा दशरथाला वडिलांच्या रूपात निवडले. राजा दशरथ, ज्याला संतानाची इच्छा होती, त्याने संतानासाठी यज्ञ केला. विष्णूने, देवांच्या सन्मानाने, यज्ञाच्या अग्नीतून एक अद्भुत प्राणी प्रकट केला. तो तीव्र तेजस्वी, बलशाली आणि शौर्याने भरलेला होता. त्याने राजा दशरथाला सोनेरी भांडे दिले, ज्यात दिव्य पायस होता, जो संतान प्राप्तीसाठी उपयुक्त होता. राजा दशरथाने त्या दिव्य पायसाला स्वीकारले आणि आपल्या पत्न्यांना दिला, ज्यामुळे त्यांना संतान मिळेल. त्याने कौसल्या, सुमित्रा आणि कैकेयी यांना पायसाचे वाटप केले. सर्व पत्न्या त्या पायसामुळे गर्भवती झाल्या आणि राजा दशरथ आनंदित झाला, जसे इंद्र स्वर्गात देवांचा सन्मान अनुभवतो. विष्णू, जो आता राजा दशरथाचा पुत्र झाला, त्याने सर्व देवांना संबोधित केले, "या सत्यशील आणि नायक राजा साठी शक्तिशाली सहाय्यक तयार करा, जे कोणत्याही रूपात येऊ शकतील." यामुळे सर्व देवांनी एकत्र येऊन विष्णूच्या मदतीसाठी शक्तिशाली सहाय्यक तयार करण्यास सुरवात केली. अशा प्रकारे, विष्णूच्या अवताराची कथा प्रारंभ झाली, जिच्यात प्रेम, भक्ती आणि राक्षसांचा नाश यांचा समावेश होता, आणि या कथा आजही आपल्या हृदयात जीवंत आहेत.