एक काळ होता, जेव्हा राघव, राम, आपल्या पत्नी सीतेसह सुखात राहत होते. परंतु एक भयंकर घटना घडली. रावणाने सीतेला अपहरण केले आणि त्याचवेळी जटायु, एक शक्तिशाली गिद्ध, रावणाशी लढताना मृत झाला. रामने जटायूच्या मृत्यूच्या बातमीने अत्यंत दुःखी झाला. त्याच्या मनात शोक आणि वेदना भरल्या, आणि त्याने जटायूच्या शवाचे अग्निदाह केले. रामने जंगलात सीतेच्या शोधात निघाले. त्या प्रवासात त्याला कबंध नावाच्या भयंकर राक्षसाचा सामना करावा लागला. त्याने कबंधाचा वध केला आणि त्याच्या आत्म्याला स्वर्गात जाताना शबरी, एक धर्मपरायण तपस्विनी, बद्दल सांगितले. राम त्या तपस्विनीच्या आश्रमाकडे गेला. तिथे शबरीने त्याचे योग्य स्वागत केले. तिथेच रामने हनुमानला भेटले, जो एक वानर होता. हनुमानच्या मदतीने रामने सुग्रीवला भेटले आणि त्याने त्याला सर्व कथा सांगितली, विशेषतः सीतेच्या अपहरणाबद्दल. सुग्रीवने रामसोबत मित्रत्वाची वचनबद्धता केली आणि अग्नीच्या साक्षीने त्याने त्याच्या शत्रू वाळीची कथा सांगितली. रामने वाळीला मारण्याचे वचन दिले. सुग्रीवने वाळीच्या शक्तीबद्दल सांगितले, आणि त्याने रामला एक भव्य डुंडुभी दाखवला, जो पर्वतासमान होता. रामने हसत हसत त्या डुंडुभीला एका मोठ्या अंगठ्याने दहा योजन दूर फेकले. त्याने एका मोठ्या बाणाने सात साल वृक्ष, एक पर्वत आणि पाताळ यांना फाटले, ज्यामुळे सुग्रीवचा विश्वास वाढला. आता राम आणि सुग्रीव किश्किंधा गुहेकडे गेले. तिथे सुग्रीवने मोठा आवाज केला आणि वानरांचा राजा वाळी त्याच्याकडे आला. रामने एकच बाण वापरून वाळीला मारले. सुग्रीवच्या विनंतीवरून रामने वाळीला मारून त्याला पुन्हा राज्य मिळवून दिले. सुग्रीवने सर्व वानरांना एकत्र केले आणि जनकाची कन्या सीता शोधण्यासाठी सर्व दिशांना पाठवले. वानर संप्रदायाने साम्पातीच्या शब्दांनी सीतेच्या ठिकाणाची माहिती मिळवली. हनुमानाने समुद्र पार केला आणि लंका शहरात पोहोचला, जिथे त्याने सीतेला पाहिले, जी अशोक वनात विचारात गढलेली होती. त्याने सीतेला ओळखण्याचा चिन्ह दिला आणि तिला धीर दिला. हनुमानने तिथे पाच कमांडर आणि सात मंत्र्यांचे पुत्र मारले, पण शेवटी त्याला पकडले गेले. मात्र, त्याने आपल्या आजोबाच्या आशीर्वादामुळे राक्षसांच्या बंधनातून मुक्त होण्याचा धैर्य धारण केले. हनुमानने लंकाचे शहर जाळले, सिवाय सीतेच्या, आणि रामाला चांगली बातमी सांगण्यासाठी परत आला. त्याने रामाला वंदन केले आणि सांगितले, "सीता दिसली आहे." राम आणि सुग्रीव समुद्राच्या काठावर गेले आणि त्यांनी सूर्याप्रमाणे चमकणाऱ्या बाणांनी समुद्राला हलवले. समुद्राने त्यांना मार्ग दाखवला आणि नळाने पूल बांधला. त्या पुलावरून राम लंकात पोहोचला, रावणाला हरवला आणि सीतेला परत मिळवला. परंतु, त्यानंतर रामने लोकांच्या समोर सीतेला कठोर शब्दांत बोलले. सीता त्याचे दु:ख सहन न करता अग्नीत प्रवेश केला, सत्यात राहून. अग्नीतून सीतेची शुद्धता सिद्ध झाली आणि तिन्ही जगातील प्राण्यांना समाधान मिळाले. देवता आणि ऋषी-मुनी रामाच्या महान आत्म्याने आनंदित झाले. रामने लंकेतील विभीषणाला राजाच्या पदावर बसवले आणि त्यानंतर, रामने मित्रांसोबत पुष्पक रथात अयोध्येसाठी प्रस्थान केले. भरद्वाजाच्या आश्रमात पोहोचल्यावर, रामने सत्यात ठाम राहून हनुमानला भरताकडे पाठवले. नंतर, सुग्रीवसोबत पुन्हा संवाद साधून, रामने पुष्पक रथात नंदीग्राम गाठला. नंदीग्रामात रामने आपल्या बंधूंना सोबत घेतले, आपल्या मळलेल्या केसांची काढणी केली आणि सीतेला पुन्हा मिळवले, तसेच राज्य पुनःप्राप्त केले. लोक आनंदित झाले, समृद्ध झाले, आणि भयमुक्त जीवन जगले. कोणालाही पुत्राचा मृत्यू पाहावा लागला नाही, स्त्रिया सदैव त्यांच्या पतींच्या प्रति निष्ठावान राहिल्या. अग्नीतून, पाण्यात, वाऱ्यात आणि तापात कोणालाही भय नव्हते. या सर्व गोष्टींमुळे रामराज्याचा काळ सुखद आणि समृद्ध झाला, जो सर्व प्राण्यांना आनंद देणारा होता.