राम, लक्ष्मण आणि सीता यांचा प्रवास सुरू होता. मार्गदर्शक ऋषीने त्यांना सांगितले, "त्या झाडाजवळ पोहोचलात की, तुम्ही थांबू शकता किंवा पुढे जाऊ शकता; साधारण एक कोस पुढे गेल्यावर तुम्हाला निळसर वन दिसेल." हे वन अतिशय सुंदर होते, त्यात पलाश, बोराची झाडे आणि यमुनाकाठी उगवणारे बांबू होते. या मार्गाने चित्तरकूटाकडे जाण्याचा अनुभव त्या ऋषीला बऱ्याचदा आला होता. तो मार्ग सुखद, मृदू आणि वनातील आगीपासून मुक्त आहे, असे सांगून तो महान ऋषी परत वळला. रामाने आदरपूर्वक "तथास्तु" असे उत्तर दिले आणि त्याला निरोप दिला. ऋषी निघून गेल्यावर राम लक्ष्मणाला म्हणाला, "सौमित्र, आपण खरोखरच धन्य आहोत की, असा ऋषी आपल्यावर इतकी कृपा करतो." दोन्ही वीर आणि ज्ञानी भाऊ आपसात बोलले. यानंतर, सीतेला पुढे ठेवून, ते तिघे कालिंदी या यमुनानदीच्या काठी आले. वेगाने वाहणाऱ्या त्या नद्येपर्यंत पोहोचल्यावर, त्यांनी मोठ्या लाकडांच्या गाठोड्यांपासून एक मोठी तराफ तयार केली. त्या तराफावर सुकलेल्या बांबूने आच्छादन केले आणि मुळांनी गुंडाळले; मग बलवान लक्ष्मणाने काठी व जांभूळाच्या झाडाच्या फांद्या गोळा केल्या. लक्ष्मणाने त्या फांद्या कापून सीतेसाठी एक आरामदायक आसन तयार केले. तेथे रामाने सीतेला अगदी सन्मानाने, जणू काही भाग्याच्या सिंहासनावर बसवावे तसे बसवले. त्यांनी धनुष्य, बाण आणि सीतेचे वस्त्र व उबदार आवरण तिच्या शेजारी ठेवले. तराफ्यावर रामाने कठीण तुणीर व शस्त्रे ठेवली; प्रथम सीतेला बसवून, दोन्ही भाऊ तराफा धरून उभे राहिले. नंतर हे दोन्ही दशरथपुत्र वीर त्या तराफ्यावरून नदी पार करू लागले. नदीच्या मध्यभागी पोहोचल्यावर, सीतेने नदीला हात जोडून नमस्कार केला—"देवी, मला सुखरूपपणे पार जाऊ दे. माझ्या पतिव्रतेचे व्रत अखंड राहू दे. मी तुला हजार गायी आणि शंभर मद्यपात्रे अर्पण करीन." "राम इक्ष्वाकूंच्या रक्षणाखालील नगरीत परत येईल तेव्हा मी तुला पुन्हा नमस्कार करीन," असेही तिने प्रार्थना केली. नदीच्या दक्षिण किनाऱ्यावर सुंदर सीता तराफ्यावरून उतरली. त्यांनी लाटांनी झाकलेल्या, तेजस्वी आणि वेगाने वाहणाऱ्या त्या यमुनानदीचे यशस्वीपणे पार केले. दोन्ही काठावर अनेक झाडे असलेल्या त्या यमुनानदीचे ते पार केले आणि तराफा मागे ठेवून यमुनावनातून पुढे निघाले. ते एका दाट, हिरव्या पानांनी भरलेल्या, थंड सावलीच्या वटवृक्षाखाली बसले. त्या वटवृक्षाजवळ गेल्यावर वैदेहीने प्रार्थना केली, "महान वृक्षा, तुला नमस्कार! माझे पतिव्रतेचे व्रत पूर्ण होऊ दे, आणि मला पुन्हा कौसल्या आणि तेजस्वी सुमित्रा यांचे दर्शन लाभू दे." असे म्हणून सीतेने वृक्षाची प्रदक्षिणा केली. तिची अशी निश्कलंक प्रार्थना पाहून, रामाने लक्ष्मणाला प्रेमाने सांगितले, "लक्ष्मण, सीतेला घेऊन पुढे जा; मी मागून शस्त्र घेऊन येतो. सीतेच्या मनात ज्या फळ-फुलांची इच्छा असेल, ती तिला दे." मग सीता दोन्ही भावांमध्ये, जणू दोन बलाढ्य हत्तींच्या मध्ये हत्तीणी चालावी तशी, चालू लागली. ती वाटेत प्रत्येक झाड, वेल, फुललेली झुडूप यांकडे पाहू लागली. अनेक सुंदर, पूर्वी न पाहिलेल्या फुलांनी बहरलेल्या झाडांकडे पाहून, कोमल सीतेने रामाला त्यांची चौकशी केली. सीतेच्या इच्छेनुसार, लक्ष्मणाने तिला विविध वाळूने आणि हंस, बगळ्यांच्या आवाजांनी सजलेल्या एका सुंदर नदीकाठी नेले. तिथे जनकनंदिनी सीता त्या नदीचे सौंदर्य पाहण्यात मग्न झाली. नंतर, सुमारे एक कोस प्रवास केल्यानंतर, राम आणि लक्ष्मण यांनी अनेक श्रेष्ठ हरिणांचा शिकार केला आणि यमुनावनात विहार केला. मोर, हत्ती, आणि सुंदर वनरम्यतेने परिपूर्ण त्या वनात रमून, ते दोघे एका रम्य नदीकाठीच्या कुंजात गेले आणि तिथे निर्धास्तपणे थांबले. रात्र संपली. लक्ष्मण अजून झोपेत असताना, रामाने त्याला हळुवारपणे जागे केले. "सौमित्र, या वनातील प्राण्यांचे मधुर आवाज ऐक. आता आपण पुढे निघायची वेळ झाली आहे, हे महान तपस्वी," राम म्हणाला. योग्य वेळी भाऊ रामाने जागे केल्याने, लक्ष्मणाने झोप, आळस आणि प्रवासाचा सारा थकवा झटकून दिला. सर्वांनी उठून, शुभ नदीचे पवित्र पाणी स्पर्श केले आणि ऋषींनी दाखवलेल्या मार्गाने चित्तरकूटाकडे मार्गक्रमण सुरू केले. योग्य वेळी सौमित्रीसह निघताना, रामाने कमलदलासारख्या नेत्रांनी युक्त सीतेला म्हणाले, "वैदेही, बघ, सभोवताली झाडे फुलांनी जणू पेटली आहेत, शाल्मलीच्या झाडांवर फुले इतकी आहेत की झाडे जड झाली आहेत." "ही भल्लातकाची झाडे पाहा, कुणीही तोडली नाहीत, फळांनी आणि पानांनी खाली वाकली आहेत; इथे राहायला मला नक्कीच आवडेल." "लक्ष्मण, पाहा, प्रत्येक डोंगरावर मोठ्या मोठ्या मधाचे पोळे लटकले आहेत, जणू टोपल्यासारखी, आणि मधमाशांनी ती भरली आहेत." "इथे नट्यूह पक्ष्यांचा आवाज घुमतो, त्याला प्रतिसाद देत मोरही ओरडतात; फुलांच्या गंधाने भरलेल्या या रम्य वनात हे घडते." "हे पाहा, डोंगर शिखरे उंच उंच आहेत, हत्तींच्या कळपांनी मागे लागलेली, पक्ष्यांच्या थव्यांनी गजबजलेली, विविध रंगांनी नटलेली आणि सुंदर." "या समभूमीवर, अनेक झाडांनी व्यापलेल्या या पवित्र चित्तरकूटाच्या अरण्यात, आपण सर्वजण आनंदाने राहू." असे म्हणून, राम, लक्ष्मण आणि सीता एकत्र चालत, मनाला आनंद देणाऱ्या, रमणीय अशा चित्तरकूट पर्वतावर पोहोचले. --- (ही कथा वाल्मिकी रामायणाच्या अयोध्याकांडातील वरील श्लोकांवर आधारलेली आहे.