राम, सीता आणि लक्ष्मण वनाकडे निघाले असता, त्या वेळी दूरवरून काही द्विजश्रेष्ठ, ज्येष्ठ आणि विद्वान ब्राह्मण, वृद्धत्वाने त्यांच्या डोक्यावर थरथर हलत होते, त्यांनी हळूहळू बोलत रामाच्या रथाजवळ शब्द पाठवले. त्यांनी सांगितले, "हे रामाला घेऊन जाणारे वेगवान घोड्यांनो, परत जा! पुढे जाऊ नका. हे तुमच्यासाठी आणि तुमच्या मालकासाठी हिताचे आहे." कारण सर्व प्राणी, विशेषतः घोडे, मानवी भाषेवर लक्ष ठेवतात; म्हणून आमचे विनंती ऐकून, तुम्ही परत जावे. ते पुढे म्हणाले, "तुमचा स्वामी, शुद्ध आत्म्याचा, धर्मनिष्ठ, वीर आणि दृढ संकल्पाचा आहे; त्याला तुम्ही शहरात परत आणावे, वनात घेऊन जाऊ नये." त्या वृद्ध ब्राह्मणांचे दुःखी आणि वेदनायुक्त शब्द ऐकून, राम अचानक रथातून उतरला. मग राम, सीता आणि लक्ष्मण, रथ सोडून, पायजोडून, वनाकडे पायी चालू लागले. राम धर्मप्रिय असल्याने, त्याला दयाळूपणामुळे त्या ब्राह्मणांपासून रथाने पुढे जाणे शक्य झाले नाही. राम दूर जात असताना, ब्राह्मण, मनात दुःख आणि चिंता घेऊन, पुन्हा त्याला बोलले, "संपूर्ण ब्राह्मणत्व तुझ्या मागे येते, कारण तू ब्राह्मणांचा भक्त आहेस; अगदी या अग्निहोत्राच्या ज्वाळा, ब्राह्मणांच्या खांद्यावर वाहिल्या जात आहेत, त्या तुझ्या मागे येतात." "हे वाजपेय यज्ञातून मिळालेले छत्र, पावसाच्या शेवटानंतर मेघासारखे आमच्या मागे आहेत. तू सूर्याच्या किरणांनी भाजला जात आहेस, आणि तुला छत्र नाही; आम्ही आमच्या वाजपेय छत्रांनी तुला सावली देऊ. आमचे संकल्प, जे वेद मंत्रांनी आम्हाला मार्गदर्शित करतात, ते आता तुझ्या वनवासासाठी तुझ्या मागे येतात, प्रिय राम." "वेद, जे आमच्या हृदयात वसतात आणि आमचा सर्वात मोठा धन आहे, ते आमच्या घरात राहतील, आणि आमच्या पत्नीही, धर्माने सुरक्षित राहतील. तुझ्या वनप्रवेशाबद्दल अधिक विचार करण्याची गरज नाही; तू धर्मनिष्ठ आहेस, तर आम्ही धर्माच्या मार्गावर उभे असताना, आमच्यासाठी काय उरले?" "आम्ही तुला विनंती करतो—आमच्या डोक्यावर वाकलेले, केस हंसासारखे शुभ्र, आणि आमचे वर्तन नम्र, पृथ्वीच्या धुळीने माखलेले—तू परत ये. येथे अनेक ब्राह्मणांनी केलेले यज्ञ अपूर्ण आहेत; त्यांची पूर्णता तुझ्या परतण्यावर अवलंबून आहे, प्रिय राम." "येथील सर्व जीव, चल आणि अचल, भक्त आहेत; ते तुला विनंती करतात, म्हणून भक्तांना भक्ती दाखव. पवनाने उडवून नेलेली, मूळ तुटलेली झाडे, तुझ्या मागे जाता येत नाहीत, ते जणू रडत आहेत. पक्षी, जे अन्न आणि हालचालीत स्थिर आहेत, झाडांमध्ये बसलेले, तेही तुला विनंती करतात, कारण तू सर्व जीवांचा दयाळू आहेस." ब्राह्मणांनी रामाला परत येण्यासाठी हाक दिली असता, तिथे अंधार पसरला, जणू राघवाला अडवायला आला. त्यानंतर सुमंत्राने थकलेल्या घोड्यांना रथातून सोडले, त्यांना पाण्याने भिजवून, पटकन परत वळवले आणि त्या अंधाराजवळ आणले. तामसा नदीच्या रम्य किनाऱ्यावर राम स्थिर झाला. त्याने सीताकडे पाहून सौमित्राला म्हणाले, "हे लक्ष्मण, ही वनातील आमची पहिली रात्र आहे; तुझा वनवास शुभ होवो, आणि मनात चिंता ठेवू नकोस." "सर्वत्र जंगल रिकामे आहे, जणू ते रडत आहे; प्राणी आणि पक्षी त्यांच्या आश्रयस्थानी आहेत." "आज अयोध्या, माझ्या पित्याची राजधानी, आमच्या जाण्यामुळे शोक करेल, पुरुष आणि स्त्रिया दुःखी होतील—यात शंका नाही. लोक, जे राजाच्या गुणांमुळे त्याला प्रेम करतात, ते तुला, मला, शत्रुघ्न आणि भरताला शोक करतील." "माझ्या पित्यासाठी आणि माता सुमित्रेसाठी मला दुःख आहे; त्यांनी आमच्या आठवणीने वारंवार रडून, अंध होऊ नये. भरत, जो धर्मनिष्ठ आहे, तो पित्याला आणि मातेला धर्म, अर्थ आणि काम यांच्या शब्दांनी सांत्वना देईल." "भरताच्या करुणेचा विचार करून, हे लक्ष्मण, मला पित्याच्या किंवा मातेसाठी चिंता वाटत नाही. तू तुझे कर्तव्य पूर्ण केले आहेस, माझ्या मागे येऊन; आता वैदेहीच्या रक्षणासाठी तू मदत कर." "आज रात्री मी तामसा नदीच्या किनाऱ्यावर झोपेन; हे मला आवडते, जरी अनेक प्रकारचे वनवास आहेत." असे सांगून, रामाने सुमंत्राला देखील सांगितले: "घोड्यांची काळजी घे, हे सुमंत्रा." सूर्यास्त झाल्यावर सुमंत्राने घोड्यांना भरपूर चाराही दिला आणि जवळच राहिला. संध्याकाळच्या पूजा करून, रात्री झाल्याचे पाहून, सुमंत्राने रामाचा आणि लक्ष्मणाचा शय्यासंस्कार तयार केला. तामसा नदीच्या किनाऱ्यावर पानांनी आच्छादित शय्येवर राम, सीता आणि सौमित्र झोपले. राम, श्रमाने थकलेला, पत्नी सीता सोबत झोपला, तेव्हा लक्ष्मण सुमंत्राला रामाच्या गुणांची आठवण करून देत जागा राहिला. लक्ष्मण त्या रात्री जागा राहिला, सूर्य उगवला, आणि तो सुमंत्राला तामसा नदीच्या किनाऱ्यावर रामाच्या गुणांची चर्चा करत होता. दूरच्या तामसा किनाऱ्यावर, गायींच्या कळपांनी गजबजलेल्या जागेत, रामाने ती रात्र आपल्या साथीदारांसह व्यतीत केली. सकाळी राम उठला, आपल्या साथीदारांना पाहून, शुभ चिन्ह असलेल्या आपल्या भावाला, लक्ष्मणाला, प्रेमाने बोलला.