कौसल्या माता, आपल्या प्रिय पुत्र रामासाठी एक विशेष रक्षणात्मक पूजा करत होती. ती चांगल्या, औषधीय आणि शुभ वनस्पतींचा वापर करून मंत्र उच्चारत होती. तिच्या हृदयात दुःख असले तरी, ती आनंदाच्या स्वरात बोलत होती. "जा, राम," ती म्हणाली, "तुझी इच्छा पूर्ण होवो आणि तू आनंदाने प्रवास कर." "माझ्या प्रिय पुत्रा, मला तुला अयोध्येत परत आलेले पाहायचे आहे, तंदुरुस्त आणि सर्व इच्छांमध्ये सफल. तू पुन्हा राजपथांवर चालत ये." तिच्या चेहऱ्यावर आनंद चमकला, "मी तुला पुन्हा पाहणार आहे, राम. तू जंगलातून परत आल्यावर, एक शुभ सिंहासनावर बसलेला, तुझ्या पित्याच्या आज्ञा पूर्ण करून." "जंगलातून परत आल्यावर, आशीर्वादांनी युक्त, नेहमीच माझ्या सूनच्या इच्छांची पूर्तता कर," ती पुढे म्हणाली. "सर्व देवता, महर्षी, आणि आकाशातील नाग, ज्यांची मी पूजा केली आहे, तुझ्या प्रवासाला शुभेच्छा द्याव्यात, हेच माझे प्रार्थना आहे." कौसल्या मातांच्या डोळ्यातून अश्रू वाहत होते, तिने रामला प्रदक्षिणा घातली आणि पुन्हा पुन्हा त्याला आलिंगन दिले. रामने तिच्या पायांना नमस्कार केला आणि तिच्या महिमााने तेजाळत, सीतेच्या निवासाकडे गेला. रामने कौसल्याला नमस्कार केला आणि जंगलात जाण्यासाठी सज्ज झाल्यावर, त्याने आपल्या मातेला निरोप दिला. धर्माच्या मार्गावर ठाम राहून, तो राजपथावर चालला. राजकुमार, लोकांच्या गर्दीत चालताना, आपल्या गुणांनी नागरिकांच्या हृदयात हलचल निर्माण करत होता. पण वैदेही, तपस्विनी, या सर्व गोष्टींकडे लक्ष न देता, आपल्या हृदयात फक्त वारसाच्या अभिषेकाचीच चिंता होती. तिने आपल्या दिव्य कर्तव्ये पार केली होती आणि आनंदाने, राजकिय आचारधर्मात पारंगत असलेल्या राजकन्येने परिणामाची वाट पाहिली. राम आपल्या भव्य, सजवलेल्या घरात गेला, जिथे आनंदित लोक होते, पण त्याचा चेहरा थोडा खाली वाकला होता. तिथे सीतेने उभे राहून, थरथरत, आपल्या पतीला दुःखात पाहिले. राम, जो रघुकुलातील धर्मात्मा होता, दुःख दाबू शकला नाही आणि त्याचा चेहरा चिंतित झाला. सीतेने पाहून, "हे स्वामी, हे काय झाले?" असे विचारले. "आज, बृहस्पती आणि पुष्य यांचा शुभ दिवस आहे, ज्याची घोषणा विद्वान ब्राह्मणांनी केली आहे; तू का चिंतित आहेस?" सीतेने विचारले. "तुझे आकर्षक चेहरा, जो नेहमी सागरी फेनासारख्या पांढऱ्या छत्रीच्या सावलीत असतो, आज का चमकत नाही?" "तुझे कमळासारखे डोळे, चंद्र आणि हंसासारख्या दोन प्रमुख पंख्यांनी झळवले जात नाहीत, जसे नेहमी असते." सीतेने पुढे म्हटले. "कविता करणारे आणि गायक, आनंदित, आज तुझ्या स्तुतीसाठी का आलेले नाहीत, हे नरश्रेष्ठ?" "ब्राह्मण, वेदांचे ज्ञाता, तुझ्या मस्तकावर मध आणि दही का लावत नाहीत, जसे त्यांनी अभिषेकासाठी केले असते?" सीतेने विचारले. "सर्व नागरिक आणि गिल्डचे प्रमुख सजलेले आहेत, तरीही ते तुझ्या मागे का येत नाहीत?" "तुझा सुंदर सुवर्ण सजवलेला रथ, चार जलद घोड्यांनी युक्त, तुझ्या समोर का जात नाही?" "तुझा भव्य हत्ती, सर्व शुभ चिन्हांसह, तुझ्या रथाच्या पुढे का नाही?" "आता अभिषेकाची तयारी झाली आहे, तरी हे सर्व का आहे? तुझा चेहरा अनोळखी रंग दाखवत आहे, आणि आनंद कुठेही दिसत नाही." सीतेच्या हळहळीत, रामने उत्तर दिले, "सीते, माझा पिता मला जंगलात पाठवत आहे." "महान कुटुंबात जन्मलेला, धर्माचा ज्ञाता आणि अनुयायी, ऐक, जनकী, हे सर्व कसे घडले आहे." "राजा, माझा पिता दशरथ, सत्याच्या वचनानुसार, कैकेयीला दोन महान वर दिले होते. आता, जेव्हा माझ्या अभिषेकाची तयारी चालू होती आणि राजा मला गादीवर बसवण्यास तयार होता, तिने त्याला प्रवृत्त केले आणि त्या वचनाचे पालन केले जात आहे." "माझ्या पित्याच्या आज्ञेनुसार, मला चौदावे वर्ष दंडक वनात राहावे लागेल, आणि भरताला वारस म्हणून नियुक्त केले आहे." "म्हणूनच मी तुम्हाला भेटायला आलो आहे, जसा मी एकटा जंगलात जात आहे; भरताच्या उपस्थितीत, तुम्ही माझ्याबद्दल कधीही बोलू नका." "धन्य व्यक्तींना दुसऱ्यांची स्तुती सहन होत नाही; त्यामुळे, माझ्या गुणांची तुम्ही भरतसमोर चर्चा करू नका." "राज्याच्या वारसाला राजा नेहमीच विशेष सन्मान देतो; त्यामुळे, तुम्ही, सीते, त्याला विशेष सन्मान द्या." "आणि मी, माझ्या गुरुच्या वचनाचे पालन करत, आजच जंगलात जाणार आहे; ठाम राहा, हे दृढ मनाचे." "जेव्हा मी जात असेन, हे शुभ, तपस्विनी, तुम्ही व्रत आणि उपवासा मध्ये समर्पित राहा." "सकाळी लवकर उठून, देवतेची पूजा करा, तसेच दशरथ, माझ्या पित्याला, लोकांचे स्वामी, नमस्कार करा." या प्रकारे रामने सीतेला मार्गदर्शन केले आणि जंगलात जाण्यासाठी तयार झाला.