कौसल्या पुत्र रामाला, राजा दशरथाने पाहण्याची इच्छा व्यक्त केली होती. त्यामुळे राणी कैकेयीसह, विलंब न करता राजाकडे जाण्याचा संदेश रामाला मिळाला. त्या वेळी, पुरुषांमध्ये सिंहासारखा तेजस्वी आणि आनंदित राम, सीतेचा सन्मान करून तिला म्हणाला, “देवी, राजा आणि राणी माझ्या अनुपस्थितीत एकत्र चर्चा करत आहेत, आणि ती चर्चा माझ्या अभिषेकासंबंधी असावी.” राम पुढे म्हणाला, “माझ्या कल्याणासाठी सदैव तत्पर असलेली, केकय राजाची कन्या असलेली माझी आई देखील माझ्या समृद्धीची इच्छा करते. भाग्याने, राजा आणि त्याची प्रिय राणी, माझ्या इच्छांची पूर्तता करण्यासाठी सुमंताला दूत म्हणून पाठवले आहेत. जसे सभा प्रतिष्ठित असते, तसेच आलेला दूतही आहे; आजच राजा मला युवराज म्हणून अभिषेक करेल, असे निश्चित वाटते.” राम म्हणाला, “मग मी लवकरच राजाकडे जाईन. तू येथे आनंदाने आपल्या सखींसह राहा आणि मनसोक्त आनंद घे.” पतीने सन्मानित केलेली, काळ्या डोळ्यांची सीता त्याला शुभ शब्द बोलत दारापर्यंत सोबत गेली. सीता म्हणाली, “राजा, ब्राह्मणांनी वेढलेला, राजकीय अभिषेक करण्यास योग्य आहे; जसा सृष्टीकर्त्याने इंद्राची प्रतिष्ठा केली, तसा तो तुझा अभिषेक करील. तुझे व्रत, तुझी शुद्धता, तुझे सुंदर मृगचर्म आणि मृगशृंग हातात घेऊन तुझे अभिषेक पाहून मला आनंद मिळेल. पूर्व दिशेला इंद्र, दक्षिणेला यम, पश्चिमेला वरुण आणि उत्तर दिशेला कुबेर तुझी रक्षा करो.” सीतेने शुभ विधी करून रामाला निरोप दिला. त्यानंतर राम सुमंतासह घरातून बाहेर पडला. पर्वताच्या गुहेतून सिंह बाहेर येतो तसा, राम बाहेर आला आणि दारावर लक्ष्मणाला हात जोडून उभा असलेला पाहिला. मग, मध्य कक्षात, मित्रांच्या वेढ्यात, रामाने सर्व याचिकाकर्त्यांना भेट दिली, त्यांना नमस्कार केला आणि स्वागत केले. राजाचा आनंद आणि पुरुषांमध्ये वाघासारखा राम, तेजाने झळकणाऱ्या सुंदर रथावर चढला. तो रथ ढगासारखा गर्जना करत होता, रत्न आणि सोन्याने सजलेला, मेरू पर्वतासारखा चमकत होता. उत्तम, हरी रंगातील, तरुण हत्तींसारखे, वाऱ्यासारखे वेगवान घोडे त्याला ओढत होते; तो रथ इंद्राच्या रथासारखा वाटत होता. राघव तेजाने झळकत, जलद रथावर चढून आकाशात ढगाचा आवाज करत निघाला. त्याचा भाऊ लक्ष्मण, सजलेला पंखा हातात घेऊन, त्याच्या मागे रथावर चढला आणि रामा संरक्षण करत होता. तेव्हा मोठा गोंधळ उठला. रामाच्या प्रस्थानावेळी, लोकांची गर्दी सर्वत्र जमली; उत्तम घोडे आणि पर्वतासारखे मोठे हत्ती त्याच्या मागे निघाले. शेकडो-हजारो लोक रामाच्या मागे चालले; समोर चंदन आणि अगर लावलेल्या योद्ध्यांचे पथक होते. तलवार आणि धनुष्य घेऊन शूर पुरुष आशेने पुढे गेले; मग वाद्यांचा आवाज आणि कवींच्या स्तुतीचे स्वर उठले. रस्त्यावर, महिलेच्या महालातील खिडक्यांमध्ये उभ्या असलेल्या, सजलेल्या स्त्रियांकडून, शूर पुरुषांचे सिंहासारखे गर्जन ऐकू आले. शत्रूंचा नाश करणारा राम, स्त्रियांकडून पुष्पवृष्टी होत, सर्व अंगांनी निर्दोष, त्या सर्वांना आनंदित करत पुढे गेला. महालात आणि जमिनीवर असलेल्या लोकांनी रामाला उत्तम शब्दांनी सन्मान दिला: “कौसल्या माता नक्कीच आनंदित झाली असेल, मातांचा आनंद तूच आहेस.” “तू आज यशस्वी यात्रा आणि वंशपरंपरागत राज्य मिळवशील; सीता, सर्व कुलीन स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे.” त्या स्त्रियांनी सीतेला, रामाच्या हृदयातील प्रिय, कुलीन स्त्रियांमध्ये सर्वोत्तम मानले; नक्कीच राणीने पूर्वी मोठे तप केले असावे. सीता आणि रामाचे मिलन रोहिणी आणि चंद्रासारखे झाले; अशा गोड शब्द रामाने महालाच्या बुरुजांवरून ऐकले, राजमार्गावर जाताना. रामाने रस्त्यावर जमलेल्या लोकांच्या विविध चर्चा ऐकल्या; नगरातील आनंदित नागरिक आपापल्या विचारांमध्ये म्हणाले, “आज राघव समृद्धी मिळवेल, राजाचा मोठा सन्मान मिळेल; तो आमचा राजा होईल, आम्ही सर्वांची इच्छा पूर्ण होईल.” “या राज्यावर त्याचा दीर्घकाळ राज्य होईल, हे लोकांसाठी शुभ आहे; या पुरुषराजाच्या अधीन, कोणीही दुःख किंवा अप्रिय गोष्ट पाहणार नाही.” रामाच्या सोबत, घोड्यांचे आवाज, हत्ती, शुभ कवी आणि घोषक, उत्तम संगीतकारांचा सन्मान, वैश्रवणासारखी स्तुती होत, तो पुढे गेला. रामाने मोठा राजमार्ग पाहिला, जो हत्ती, रथ, घोडे आणि लोकांच्या गर्दीने भरलेला होता; चौक रत्नांनी भरलेले, विविध मालांनी समृद्ध, आणि शुद्ध प्रकाशाने झळकत होता. आता, सतरावा अध्याय ऐकला जावा. राम रथावर चढला, आनंदी मित्रांच्या वेढ्यात, ध्वज आणि पताकांनी सजलेला, आणि महागड्या धूपाचा सुगंध दरवळत होता. रामाने लोकांनी भरलेली, घरांच्या मेघासारख्या शुभ्र छटा असलेली अयोध्या पाहिली. राजमार्गावर राम पुढे गेला, मध्यभागी धूपाचा सुगंध, चंदन आणि अगरच्या राशी लावलेल्या. तेथे उत्कृष्ट सुवास, कापड आणि रेशीम, न छिद्रित मोती आणि सुंदर क्रिस्टल होते. रामाने त्या भव्य, निर्बाध राजमार्गावर, सर्व प्रकारच्या फुलांनी आणि अन्नाने आच्छादित, उंच-नीच अशा वस्तूंचा समावेश असलेला मार्ग पाहिला.