सुमंत नावाचा रथवान रामाला भेटण्यासाठी आला. त्याने पाहिले की राम सुवर्ण आसनावर बसलेला आहे, जणू काही कुबेरासारखा तेजस्वी आणि अलंकृत दिसत होता. शत्रूंचा संहार करणारा तो राम चंदनाच्या शुद्ध, सुगंधित लेपाने अभिषिक्त झाला होता, ज्याचा रंग रानडुकराच्या रक्तासारखा गडद आणि अतिशय मौल्यवान होता. रामाच्या शेजारी सीता उभी होती. तिच्या हाती यक्षाची पंख्याची चवरी होती, तीही अलंकृत आणि तेजस्वी होती, जणू चंद्राला सुंदर तारका साथ देत आहे. त्या वेळी एक स्तुतीकार, अत्यंत नम्र आणि आदराने, रामाला वंदन करून म्हणाला—तो राम स्वतःच्या तेजाने प्रखर सूर्याप्रमाणे उजळत होता, वरदान देणारा होता. राजाकडून सन्मानित सुमंताने हात जोडून, विश्रांती घेत असलेल्या आणि तेजस्वी मुख असलेल्या रामाला अशा प्रकारे संबोधले—“कौसल्येचे पुत्रा, तुझे वडील तुला भेटण्यास इच्छित आहेत. तू शीघ्रपणे, राणी कैकेयींसह, त्यांच्या भेटीस जा.” सुमंताचे हे शब्द ऐकून, नरसिंहासारखा तेजस्वी व आनंदित राम सीतेला सन्मानाने म्हणाला, “देवी, राजा आणि राणी माझ्या अनुपस्थितीत एकत्र चर्चा करत आहेत, नक्कीच राज्याभिषेकाच्या संदर्भात काही बोलणे चालले असावे. माझ्या कल्याणाची इच्छुक, माझी आई—केकय देशाच्या राजकन्या—तीही माझ्या समृद्धीसाठी इच्छुक आहे. भाग्याने, महान राजा आणि त्याची प्रिय राणी, माझ्या इच्छांची पूर्तता करण्याचा उत्साह बाळगून, सुमंताला माझ्याकडे पाठवले आहे. जसे सभेला प्रतिष्ठा असते, तसेच या दूतालाही आहे; म्हणून, आजच राजा मला युवराजपदाने अभिषिक्त करील.” राम पुढे म्हणाला, “मग मी लवकरच जाऊन राजाची भेट घेईन. तू येथेच तुझ्या सखींसह आनंदाने राहा.” पतीने सन्मानित केलेली, काळ्या डोळ्यांची सीता रामासमवेत दारापर्यंत आली, शुभशब्द बोलली. रामाच्या राजाभिषेकासाठी राजा, ब्राह्मणांनी वेढलेला, योग्य होता—जसा सृष्टीकर्त्याने इंद्राची स्थापना केली, तशीच. सीता म्हणाली, “तुला व्रतस्थ, शुद्ध, सुंदर मृगचर्म परिधान केलेला, मृगशृंग हातात घेतलेला पाहून मला आनंद होतो. पूर्वेकडे इंद्र, दक्षिणेकडे यम, पश्चिमेकडे वरुण आणि उत्तर दिशेला कुबेर—हे सर्व तुझी रक्षा करो.” सीतेने शुभकर्मे करून घेतल्यावर रामाने तिला निरोप दिला आणि सुमंतासमवेत घरातून बाहेर पडला. राम जसा पर्वताच्या गुहेतून सिंह बाहेर पडावा, तसा बाहेर आला आणि दाराशी हात जोडून उभा असलेला लक्ष्मण त्याला दिसला. मग राम मध्यकक्षात गेला, जिथे मित्रांनी वेढलेले, अनेक याचक त्याची वाट पाहत होते; त्याने सर्वांना अभिवादन केले आणि स्वागत केले. राजाचा आनंद, नरांमध्ये वाघासारखा राम, तेजस्वी रथावर चढला, जो अग्नीप्रमाणे झळकत होता. तो रथ मेघगर्जनेसारखा गडगडत होता, रत्नांनी आणि सोन्याने सजवलेला, मेरू पर्वतासारखा तेजस्वी आणि डोळे दिपवणारा होता. उत्तम, हत्तीच्या पिलांसारखे बलवान आणि वाऱ्यासारखे वेगवान, हिरव्या रंगाचे घोडे त्या रथाला जोडलेले होते—जणू इंद्राचा रथ, ज्याचे सारथ्य सहस्त्रदर्शी देव करत आहे. राघव तेजाने उजळलेला, लवकरच रथावर बसला आणि आकाशातील मेघगर्जेसारखा निघून गेला. प्रसिद्ध राजपुत्र, जणू मेघातून बाहेर पडणारा चंद्र, लक्ष्मणासह निघाला; लक्ष्मणाने सुंदर चवरी हातात घेतली होती. लक्ष्मण मागे बसून आपल्या भावाचे रक्षण करत होता; तेव्हा मोठा गोंधळ उठला. राम निघताच सर्वत्र लोकांची गर्दी झाली. उत्तम घोडे, पर्वतासारखे बलाढ्य हत्ती, रथांच्या मागोमाग निघाले. अशा प्रकारे शेकडो-हजारो लोक रामाच्या मागे चालले; समोर चंदन आणि अगरु लावलेले शूर योद्धे चालले होते. तलवार आणि धनुष्य घेऊन धाडसी पुरुष आशेने पुढे चालले; तेव्हा वाद्यांचे आणि स्तुतीकारांचे स्वर निनादू लागले. महिलांनी राजवाड्याच्या खिडक्यांमध्ये उभे राहून, वीर पुरुषांच्या सिंहगर्जना ऐकू येऊ लागल्या. शत्रूंचा संहार करणारा राम निघाला, महिलांनी त्याच्यावर पुष्पवृष्टी केली; सर्व अंगांनी निर्दोष असा राम त्यांना आनंद देत होता. राजवाड्यांत आणि जमिनीवर असणाऱ्या लोकांनी रामाला सन्मानाने शुभशब्द सांगितले—“नक्कीच तुझी माता कौसल्या आनंदित झाली आहे, आईंच्या आनंदाचा तू आधार आहेस.” “तुला यशस्वी प्रवास आणि पितृपरंपरागत राज्य मिळताना पाहून, आणि सीतेला—सर्व सुसंस्कृत स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ असणाऱ्या—पाहून आम्ही आनंदित झालो.” त्या स्त्रिया सीतेकडे पाहून म्हणाल्या, “रामाच्या अंतःकरणातील प्रिय सीता ही कुलवती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे; नक्कीच राणीने पूर्वी महान तप केले असावे. तिला रामाशी मिळवणी मिळाली आहे, जशी रोहिणीला चंद्राशी.” राम राजमार्गाने जात असताना, राजवाड्याच्या कड्यावरून स्त्रियांनी मधुर शब्द उच्चारले, ते त्याच्या कानावर पडले. राघवाने नगरातील आनंदित नागरिकांमध्ये विविध चर्चा ऐकल्या—“आज राघव समृद्धीला पोहोचतो आहे, मोठ्या राजकृपेस पात्र होतो आहे; तो आमचा राजा होणार, म्हणून आपली सर्व इच्छा पूर्ण होईल.” “या राज्यावर तो दीर्घकाळ राज्य करणार, हे प्रजेसाठी मोठे भाग्य आहे; अशा राजाच्या काळात कोणीही दु:ख किंवा वाईट काही पाहणार नाही.” घोड्यांचे हिणहिणणे, हत्ती, आणि समोर मंगल वाद्यकार, गायक यांच्या सन्मानाने, राम पुढे गेला—जणू वैश्रवणाचा सन्मान होत आहे. रामाने पाहिले की महान राजमार्ग हत्ती, रथ, घोडे, आणि लोकांच्या गर्दीने भरलेला आहे; चौक रत्नांनी आणि विविध वस्तूंनी समृद्ध आहेत, सर्वत्र शुद्ध आणि तेजस्वी आहे. याप्रसंगी सतरावे अध्याय ऐकावे.