रामाच्या अभिषेकासाठी लोक मोठ्या आनंदाने एकत्र आले होते. त्यांच्या मुखातून रामचंद्राच्या कल्याणासाठी आणि संपूर्ण जगाच्या मंगलासाठी शुभेच्छा आणि आनंदाचे शब्द निघत होते. सुमंत्राने रामाचा भव्य प्रासाद पाहिला, जो इंद्राच्या दिव्य निवासासारखा भासला; तो अत्यंत रमणीय होता, त्यात हरिण आणि पक्षी वावरत होते, आणि तो मेरू पर्वताच्या शिखरासारखा उंच व तेजस्वी दिसत होता. प्रवेशद्वाराजवळ गावातील लोकांची मोठी गर्दी होती. प्रत्येक जण भेटवस्तू घेऊन आले होते व आदराने नम्रता दर्शवत होते. असंख्य वाहनांनी प्रवेशद्वार भरून गेले होते, त्यामुळे तेथे चैतन्य आणि गजबज दिसत होती. तिथेच सुमंत्राने एक प्रचंड, मेघांनी आच्छादित पर्वतासारखा भासणारा, शत्रुंजय नावाचा महान हत्ती पाहिला. तो तितकाच भव्य, दुष्टांना आवरता न येणारा, आणि रामासाठी योग्य असा हत्ती होता. त्यानंतर त्याने रामाचे प्रिय, दागिन्यांनी सजलेले, घोडे, रथ, हत्ती आणि मुख्य मंत्री पाहिले. सुमंत्राने त्यांना नम्रपणे वंदन करून त्या समृद्ध अंतःपुरात प्रवेश केला. हा प्रासाद पर्वताच्या शिखरासारखा आणि महासागरासारखा विशाल होता, धन-संपत्तीने भरलेला, जणू मकर समुद्रात प्रवेश करत आहे असे वाटत होते. यानंतर, सुमंत्राने प्रासादाचा प्रवेशद्वार ओलांडला, जो लोकांनी गजबजलेला होता, आणि मग तो एकांत, प्राचीन परंपरांचा जाणकार असा कक्ष गाठला. तिथे तलवारी आणि धनुष्य घेऊन, कानात झळाळते कुंडल घातलेले, जागरूक आणि निष्ठावान तरुण पहारेकरी उभे होते. तसेच, भगवे वस्त्र परिधान केलेले, काठी घेऊन सजलेले वृद्ध आणि स्त्रियांच्या देखरेखीसाठी नेमलेल्या दक्ष महिला दाराशी उभ्या होत्या. सुमंत्र येताना पाहून, रामाला प्रसन्न करण्यास उत्सुक सर्वजण तातडीने उठून उभे राहिले. सुमंत्राने नम्रपणे त्यांना वंदन केले आणि म्हणाला, "लवकर रामाला सांगा की सुमंत्र दाराशी थांबला आहे." त्यांनी तत्काळ राम आणि त्याच्या पत्नीला सुमंत्राच्या आगमनाची बातमी दिली. रामाने, सुमंत्राची बातमी ऐकून, त्याला आपल्या वडिलांच्या अंतःपुरात बोलावले. सुमंत्राने रामाला पाहिले—तो कुबेरासारखा सुवर्ण आसनावर, छत्राखाली, दागिन्यांनी सजलेला बसला होता. शत्रूंना जाळणारा, चंदनाच्या सुवासिक लेपाने अनुलिप्त, रक्तवर्णी, अतिशय तेजस्वी राम तिथे विराजमान होता. त्याच्या शेजारी, सीता हातात यक्षाची चवरी घेऊन, चंद्राच्या शेजारी तारका शोभावी तशी, तेजाने उजळून उभी होती. सुमंत्राने आदराने व नम्रतेने रामाला वंदन केले, जो स्वतःच्या तेजाने सूर्यासारखा झळकत होता. राजाने सन्मानित केलेल्या सुमंत्राने हात जोडून, झोपाळ्यावर निवांत बसलेल्या, तेजस्वी मुख असलेल्या रामाला म्हणाला, "कौसल्येच्या पुत्रा, तुझे वडील तुला बोलावत आहेत. राणी कैकेयींसह तात्काळ त्यांच्याकडे जा." सुमंत्राच्या या वचनांनी, पुरुषसिंह रामाने आनंदाने सीतेला नम्रपणे सन्मान दिला आणि म्हणाला, "देवी, राजा आणि राणी माझ्या अनुपस्थितीत नक्कीच माझ्या अभिषेकासंबंधी चर्चा करत असतील. माझी आई, केकय देशाच्या राजाची कन्या, नेहमीच माझ्या कल्याणाची इच्छा बाळगते. आज राजा आणि त्याची प्रिय राणी स्वतः सुमंत्राला माझ्या इच्छापूर्तीसाठी पाठवत आहेत. जसा सभा विशेष असते, तसा आजचा दूतही आहे; नक्कीच आजच राजा मला युवराजपदावर अभिषिक्त करील." "मग मी लगेचच राजाकडे जातो. तू येथेच आपल्या सखींसह आनंदाने राहा." पतीने सन्मान दिल्यावर, काळ्या डोळ्यांची सीता दारापर्यंत रामासोबत आली आणि शुभाशयांचे शब्द उच्चारले. तिने म्हटले, "राजा, ब्राह्मणांनी वेढलेला, तुला युवराजपदी अभिषिक्त करण्यास योग्य आहे, जसा सृष्टीकर्त्याने इंद्राची स्थापना केली. मी तुला व्रतस्थ, स्वच्छ, सुंदर मृगचर्म आणि शृंग धारण केलेला पाहून आनंदित होते. पूर्वेस इंद्र, दक्षिणेस यम, पश्चिमेस वरुण, आणि उत्तर दिशेस कुबेर तुझे रक्षण करो." सीतेने मंगलकृत्ये करून निरोप दिल्यावर, राम सुमंत्रासह निवासस्थानातून निघाला. तो जसा सिंह पर्वताच्या गुहेतून बाहेर येतो, तसा तेजाने झळकत निघाला. दरवाजाशी लक्ष्मण उभा होता, हात जोडून आदराने नम्रतेने उभा. मध्यकक्षात, रामाने आपल्या मित्रांमध्ये, सर्व याचकांना पाहिले, त्यांना अभिवादन केले आणि स्वागत केले. मग, राजाचा आनंद, पुरुषसिंह राम तेजाने उजळणाऱ्या, दिव्य रथावर आरूढ झाला. तो रथ गडगडणाऱ्या मेघासारखा आवाज करत होता, रत्नांनी व सोन्याने सजलेला, मेरू पर्वतासारखा तेजस्वी आणि डोळ्यांना दिपवणारा होता. तेजस्वी, हत्तीच्या पिलांसारखे, वाऱ्यासारखे वेगवान, हिरव्या रंगाचे घोडे त्या रथाला जोडले होते; तो इंद्राच्या रथासारखा भासत होता. रामाने वेगाने रथावर आरूढ होऊन प्रस्थान केले, आकाशात गडगडणाऱ्या मेघासारखा तो निघाला. आपल्या निवासस्थानातून तो जसा मेघातून बाहेर पडणारा चंद्र, तसा लक्ष्मणाच्या सहवासात निघाला. लक्ष्मणाने मागच्या बाजूस रथावर बसून आपल्या भाऊचे संरक्षण केले; मग सर्वत्र मोठा गोंधळ आणि आनंदाचा आवाज उठला. रामाच्या प्रस्थानावेळी सर्वत्र लोकांची गर्दी जमली. उत्तम घोडे आणि पर्वतासारखे विशाल हत्ती त्या रथामागे चालले, आणि संपूर्ण वातावरणात उत्साहाची लहर पसरली.