सुमंत्र रथावरून रामाच्या राजमहाला जवळ येत होता. तो महाल अतिशय भव्य आणि सुंदर होता—मूल्यवान रत्नांच्या माळांनी सजवलेला, मोत्यांनी आणि रत्नांनी विखुरलेला, चंदन आणि अगरूच्या सुवासाने दरवळणारा. त्या महालातून पावसाळ्यातील डोंगरशिखरासारखे मनमोहक सुगंध दरवळत होते. बगळ्यांचे आणि मोरांचे आवाज त्या स्थळी गूंजत होते, आणि हे सर्व दृश्य अत्यंत आकर्षक होते. त्या महालाच्या परिसरात भक्तिभावाने कोरलेली सुंदर हरणे ठेवली होती, ज्यांचा तेजस्वी प्रकाश सर्व जीवांचे मन आणि डोळे वेधून घेत होता. तो महाल चंद्र आणि सूर्याच्या तेजाप्रमाणे उजळून निघाला होता, कुबेराच्या प्रासादासारखा, इंद्राच्या निवासासारखा आणि विविध पक्ष्यांनी भरलेला होता. सुमंत्राने पाहिले की, रामाचे घर मेरू पर्वताच्या शिखराप्रमाणे उंच होते. तिथे लोकांची मोठी गर्दी जमली होती; सर्वजण हात जोडून उभे होते. त्या ठिकाणी गावातील लोकही आले होते, त्यांच्या चेहऱ्यावर रामाच्या अभिषेकाची उत्सुकता आणि आनंद झळकत होता. तो महाल एखाद्या विशाल मेघासारखा, तेजस्वी आणि उंच, विविध रत्नांनी सजलेला आणि अगदी बटू लोकांनीही वेढलेला होता. रथावरून सुमंत्राने राजवाड्याच्या दिशेने प्रस्थान केले, त्याच्या मागे भव्य ताफा होता. त्याच्या आगमनाने संपूर्ण नगरीच्या लोकांचे हृदय आनंदित झाले. जेव्हा तो त्या श्रीमंत आणि भव्य घराजवळ पोहोचला, तेव्हा आनंदाने त्याचे अंग अंग रोमांचित झाले. त्या घरात हरणे आणि मोर भरपूर होते, आणि ते इंद्रपत्नीच्या निवासासारखे तेजस्वी वाटत होते. सुमंत्राने कैलासासारख्या आणि देवांच्या निवासासारख्या सजवलेल्या दालनांत प्रवेश केला. रामाच्या प्रिये आणि उत्तम सेवकांच्या रांगा ओलांडत, तो त्या पवित्र अंतरंगात पोहोचला. तिथे त्याने रामाच्या अभिषेकासाठी जमलेल्या लोकांचे आनंदित स्वर ऐकले—राजपुत्रासाठी शुभेच्छा देणारे, ज्यांनी संपूर्ण जग आनंदित झाले होते. सुमंत्राने पुन्हा एकदा रामाचा प्रासाद पाहिला—इंद्राच्या प्रासादासारखा, रम्य, हरणे आणि पक्ष्यांनी भरलेला, मेरूच्या शिखरासारखा उंच आणि स्वतःच्या तेजाने प्रकाशमान. प्रवेशद्वारावर गावकरी भेटवस्तू घेऊन आले होते, आदराने नमस्कार करत होते; असंख्य वाहने तिथे उभी होती, त्यामुळे प्रवेशद्वार गजबजले होते. मग त्याने एक बलाढ्य हत्ती पाहिला—जणू काही मेघांनी आच्छादलेला पर्वतच! तो शत्रुंजय नावाचा, रौद्र आणि थांबविणे कठीण, रामासाठी योग्य असा, भव्य आणि तेजस्वी होता. आसपास रामाचे प्रिय अशा मुख्य मंत्री, घोडे, रथ, हत्ती यांनी वेढा घातला होता. सुमंत्राने हे सर्व ओलांडून, समृद्ध अंतरंगात प्रवेश केला. शेवटी, तो थांबवता न येणारा सुमंत्र, पर्वतशिखरासारख्या आणि खजिन्यांनी भरलेल्या भव्य महालात—जणू मकर समुद्रात शिरावा तसा—आत गेला. आता सोळावे अध्यायाचे वाचन होते. सुमंत्र महालाच्या गजबजलेल्या प्रवेशद्वारातून आत गेला आणि नंतर प्राचीन परंपरांची जाण असलेल्या एका एकांत दालनात पोहोचला. तिथे तलवार आणि धनुष्य धारण केलेले, झळाळत्या कुंडल्यांनी शोभणारे, दक्ष आणि रामाच्या सेवेला तत्पर तरुण पहारेकरी उभे होते. तिथेच भगवे वस्त्र परिधान केलेले, काठी घेतलेले, सजलेले वृद्ध पुरुष आणि स्त्रियांच्या देखरेख करणाऱ्या, शांत आणि सावध महिला होत्या. सुमंत्र जवळ येताच, रामाला प्रसन्न करण्यास उत्सुक असलेले सर्वजण त्वरेने आणि आदराने आपल्या जागेवरून उठले. सुमंत्राने विनम्रतेने त्यांची प्रदक्षिणा केली आणि म्हणाला, "लवकर रामाला सांगा की सुमंत्र दाराशी थांबला आहे." ते सेवक तत्परतेने राम आणि सीतेला सुमंत्राच्या आगमनाची माहिती देऊ लागले. हे ऐकताच, सर्वांना प्रसन्न करणारा राघवाने सुमंत्राला वडिलांच्या अंतरंगात बोलावले. सुमंत्राने पाहिले की, राम कुबेरासारखा, सुवर्णाच्या पलंगावर, छत्राखाली बसला आहे. तो शत्रूंना जाळणारा राम, चंदनाच्या सुवासिक लेपाने अभिषिक्त, वराहाच्या रक्तासारख्या रंगाचा आणि अत्यंत मौल्यवान दिसत होता. त्याच्या शेजारी, सीता यक्षपुच्छाचा पंखा घेऊन उभी होती, अलंकृत आणि तेजस्वी—जणू सुंदर तारकेसह चंद्रच! सुमंत्राने आदराने वाकून रामाला वंदन केले. राम स्वतःच्या तेजाने सूर्यासारखा उजळत होता, वर देणारा होता. राजा सन्मानित करत असलेल्या सुमंत्राने हात जोडून, त्या तेजस्वी चेहऱ्याच्या राजपुत्राला, जो आरामात बसला होता, असे सांगितले: "कौसल्येच्या राम, तुमचे वडील तुम्हाला बोलावतात. राणी कैकेयीसह त्वरित तिथे जा." हे ऐकून, सिंहासारखा, तेजस्वी आणि आनंदित रामाने सीतेचा सन्मान केला आणि तिला म्हणाला, "देवी, राजा आणि राणी नक्कीच माझ्या अनुपस्थितीत अभिषेकासंबंधी काही चर्चा करत असतील. माझ्या कल्याणासाठी इच्छुक असलेली माझी माता—कैकयीची कन्या—ही देखील माझ्या समृद्धीचीच इच्छा धरते. माझ्या इच्छांची पूर्तता व्हावी म्हणून राजा आणि त्याची प्रिय राणी सुमंत्राला दूत म्हणून पाठवतात, हे मोठे भाग्य आहे. जशी सभा श्रेष्ठ असते, तसा हा दूतही श्रेष्ठ आहे; म्हणून नक्कीच आजच राजा मला युवराज म्हणून अभिषिक्त करेल. मग मी लवकरच जाऊन राजाला भेटतो. तू येथेच तुझ्या सखींसह आनंदाने रहा आणि विरंगुळा कर." पतीने सन्मानित केलेली, कृष्णनेत्र सीता शुभशब्द उच्चारत त्याला दरवाजापर्यंत सोडायला आली. "राजा, जो अभिषेकासाठी योग्य आहे, ब्राह्मणांनी वेढलेला आहे, तो तुला इंद्रासारखा युवराजपदी बसवण्यास समर्थ आहे. मी तुला व्रतस्थ, पवित्र, सुंदर मृगचर्म परिधान केलेला आणि मृगशृंग हातात घेतलेला पाहून आनंदित होतो. इंद्र पूर्वेस, यम दक्षिणेस, वरुण पश्चिमेस आणि कुबेर उत्तर दिशेस तुला सदैव रक्षण करो," असे शुभाशीर्वाद तिने दिले. अशा प्रकारे, सुमंत्राच्या आगमनाने आणि सीतेच्या शुभेच्छांनी परिपूर्ण, राम राजाच्या भेटीसाठी निघाला.