सुमंत्र रथावरून रामाच्या राजवाड्याजवळ पोहोचला, तेव्हा समोरचे दृश्य अत्यंत भव्य आणि तेजस्वी होते. सोन्याच्या प्रतिमा, रत्नजडित आणि प्रवाळाच्या कमानींनी सजलेली ती वास्तू शरद ऋतूतील मेघांसारखी भासत होती, आणि मेरू पर्वताच्या गुहेप्रमाणे तिला एक दिव्य कांती लाभली होती. त्या राजवाड्याभोवती मौल्यवान रत्नांच्या माळा लटकलेल्या होत्या, मोती आणि रत्नांचा वर्षाव झाल्यासारखा गंध दरवळत होता, आणि चंदन व अगरु यांचा सुवास सर्वत्र पसरला होता. पावसाळ्यातील डोंगरशिखराप्रमाणे तिथे मोहक सुगंध दरवळत होता, आणि बगळे व मोर यांच्या मधुर आवाजांनी वातावरण गूंजत होते. भक्तिभावाने कोरलेल्या सुंदर हरणांच्या मूर्तींनी राजवाडा वेढला होता, त्यांच्या तेजाने सर्व जीवांचे मन आणि डोळे आकर्षित होत होते. त्या राजवाड्याची कांती जणू चंद्रसूर्याप्रमाणे उजळून निघाली होती; तो कुबेराच्या महालासारखा, इंद्राच्या निवासासारखा भासत होता आणि विविध पक्ष्यांनी भरलेला होता. सुमंत्राने रामाचा राजवाडा पाहिला, तो मेरूच्या शिखरासारखा उंच, लोकांनी गजबजलेला, सर्वजण हात जोडून थांबलेले. गावोगावचे लोक एकत्र जमले होते, त्यांच्या चेहऱ्यावर रामाच्या अभिषेकाची उमेद आणि आनंद झळकत होता. तो राजवाडा जणू एखाद्या मेघासारखा भव्य आणि तेजस्वी होता, विविध रत्नांनी सजलेला आणि बुटक्यांनी वेढलेला. रथावरून सुमंत्राने राजवाड्यात चैतन्य आणले; जेव्हा तो आपल्या शाही सोबतीसह राजवाड्याच्या दाराशी पोहोचला, तेव्हा सर्व नगरवासीयांचे मन आनंदित झाले. त्या समृद्ध आणि वैभवशाली गृहात पोहोचल्यावर सुमंत्राच्या अंगावर आनंदाने रोमांच उभे राहिले. हरणे आणि मोर यांनी भरलेले ते घर इंद्रपत्नीच्या निवासासारखे भासत होते. मग सुमंत्र कैलासासारख्या आणि देवांच्या निवासाप्रमाणे सजवलेल्या दालनांतून आत गेला. रामाच्या सेवेला समर्पित असलेल्या अनेक श्रेष्ठ सेवकांना मागे टाकून तो पवित्र अंतःपुरात पोहोचला. तिथे त्याने लोकांचे आनंदित स्वर ऐकले; रामाच्या अभिषेकासाठी जमलेले लोक, राजपुत्रासाठी मंगलकामना व्यक्त करत होते, त्यांचे बोलणे संपूर्ण जगासाठी आनंददायी होते. सुमंत्राने रामाचा तेजस्वी राजवाडा पाहिला, तो इंद्राच्या महालासारखा, रमणीय, हरणे व पक्ष्यांनी भरलेला, मेरूच्या शिखरासारखा उंच, आणि स्वतःच्या तेजाने झळाळणारा. प्रवेशद्वारावर गावकरी भेटवस्तू घेऊन आलेले, नम्रतेने वंदन करणारे, आणि असंख्य वाहनांनी गजबजलेले दृश्य त्याने पाहिले. मग त्याने एक महान हत्ती पाहिला—घनघोर मेघांनी आच्छादलेल्या पर्वतासारखा, दुर्धर, सुंदर आणि रामासाठी योग्य, ‘शत्रुंजय’ नावाचा तो हत्ती अत्यंत भव्य होता. त्यानंतर त्याने रामाचे प्रिय, सुंदर अलंकरण केलेले मुख्य मंत्री, घोडे, रथ, आणि हत्ती यांच्या सोबतीने तिथे उभे असलेले पाहिले. सर्वांना मागे टाकून सुमंत्र समृद्ध अंतःपुरात प्रवेशला. अखेर, थांबता न येणारा सुमंत्र, पर्वतशिखरासारख्या आणि विस्तीर्ण महालासारख्या त्या राजवाड्यात गेला, जणू मकर समुद्रात प्रवेश करतो तसा. पुढे सुमंत्र राजवाड्याच्या प्रवेशद्वारातून, जो लोकांनी भरलेला होता, आत गेला आणि एकांत कक्षात पोहोचला. तिथे तलवार व धनुष्य धारण केलेले, सुंदर कुंडले घातलेले, जागरूक आणि निष्ठावान तरुण पहारेकरी उभे होते. जवळच भगवे वस्त्र, दंड आणि अलंकार घातलेले वृद्ध पुरुष आणि स्त्रियांच्या देखरेखदार स्त्रिया, सजग आणि संयमी, दाराशी तैनात होत्या. सुमंत्र जवळ येताना पाहून, रामाच्या कृपेसाठी उत्सुक असलेले सर्व सेवक तत्परतेने आणि आदराने जागे झाले. विनम्रतेने सुमंत्राने त्यांना वर्तुळाकार फिरून सांगितले, “लवकर रामाला सांगा, सुमंत्र दाराशी थांबला आहे.” ते सेवक लगेचच राम व सीतेला सुमंत्राच्या आगमनाची बातमी देण्यासाठी गेले. बातमी ऐकताच, राम—जनप्रिय—सुमंत्राला वडिलांच्या अंतःपुरात बोलावू लागले. सुमंत्राने पाहिले, राम कुबेरासारखा शोभिवंत, सुवर्ण आसनावर, छत्राखाली बसलेला होता. शत्रूंना भयभीत करणारा राम, चंदनाचा सुवासिक लेप लावलेला, वराहाच्या रक्तासारखा रंग, आणि अत्यंत मौल्यवान असा दिसत होता. त्याच्या शेजारी, सीता सुंदर अलंकारांनी सजलेली, यक्षपुच्छाचा पंखा हातात घेऊन उभी होती—जणू चंद्राजवळ लाजाळू तारा. सुमंत्राने नम्रतेने व आदराने वाकून रामाला वंदन केले. राम तेजाने सूर्यासारखा प्रखर, वरदायक होता. मग सुमंत्र, राजाने सन्मानित केलेला, हात जोडून रामाला, जो आरामात विसावलेला होता आणि चेहऱ्यावर तेज झळकत होते, संबोधून म्हणाला, “कौसल्येचा पुत्र राम, तुझे वडील तुला बोलावत आहेत. राणी कैकेयीसह त्वरित त्यांच्या भेटीस जा.” सुमंत्राचे हे शब्द ऐकून, पुरुषसिंह राम आनंदित झाला; त्याने सीतेचा सत्कार केला आणि तिला म्हणाला, “देवी, राजा आणि राणी माझ्या अनुपस्थितीत एकत्र चर्चा करत असतील, ती अभिषेकाशी संबंधित असेल. माझ्या कल्याणासाठी इच्छुक असलेली माझी माता—कैकेयराजाची कन्या—सुद्धा माझ्या समृद्धीचीच कामना करते. भाग्याने, महान राजा आणि त्याची प्रिय राणी, माझ्या इच्छापूर्तीसाठी सुमंत्राला दूत म्हणून पाठवले आहेत. जसा सभेला शोभा असते, तसाच हा दूत आला आहे; आजच राजा मला युवराजपदावर अभिषिक्त करील, यात शंका नाही. मग मी लवकरच जाऊन राजाची भेट घेतो; तू येथेच आनंदाने, आपल्या सखींसह राहा आणि सुख उपभोग.” पतीने सन्मान दिल्यावर, काळ्या डोळ्यांची सीता त्याच्या पाठोपाठ दारापर्यंत गेली आणि शुभशब्द उच्चारले. “राजा, जो अभिषेक करण्यास पात्र आहे, ब्राह्मणांनी वेढलेला आहे, तो तुला इंद्राप्रमाणे युवराजपद देईल. मी तुला व्रतस्थ, शुद्ध, सुंदर मृगचर्म धारण केलेला, शिंग हातात घेतलेला पाहीन, तेव्हा मला मोठा आनंद होईल.” अशा रीतीने, रामाच्या अभिषेकाच्या मंगलदिनी, सुमंत्राने आणि सीतेने आपल्या कर्तव्यांची पूर्तता केली, आणि सर्वत्र मंगलमय वातावरण निर्माण झाले.