राजा दशरथाच्या वतीने, सुमंत्राने उपस्थितांना आदरपूर्वक विचारले, "आपण सर्वजण राजाच्या, विशेषतः रामाच्या सन्मानास पात्र आहात; राजाच्या वतीने मी तुमच्या कुशलतेची चौकशी करतो, हे पुण्यशाली लोकांनो." त्याने सांगितले, "राजा जागा झाला आहे, पण तो का येत नाही याचे कारण..." असे म्हणत, विद्वान सुमंत्र राजप्रासादाच्या अंतर्गत दरवाज्याकडे गेला. सुमंत्र, जो नेहमीच त्या राजप्रासादाशी जोडलेला होता, राजाच्या घरात प्रवेश केला; पुरुषाधिपतीच्या घरात प्रवेश करून त्याने राजवंशाची स्तुती केली. राजाच्या शयनकक्षापर्यंत पोहोचून, तो तेथे उभा राहिला; अंतर्गत पडद्याजवळ जाऊन, बाहेर वाट पाहू लागला. तो रामाची गुणांनी भरलेली स्तुती करीत, सोम, सूर्य, शिव आणि वैश्रवण यांचे आह्वान केले. "वरुण, अग्नी आणि इंद्र तुम्हाला विजय देऊ देत; शुभ रात्री गेली आहे आणि शुभ दिवस उजाडला आहे," असे आशीर्वाद दिले. "उठा, राजांमध्ये श्रेष्ठ, आणि तुमच्या तातडीच्या कर्तव्यांकडे लक्ष द्या; श्रेष्ठ ब्राह्मण, सैन्याचे नेते आणि नगरातील लोक येथे जमले आहेत," असे सुमंत्राने सांगितले. "ते तुम्हाला पाहण्याची इच्छा व्यक्त करतात; उठाव राम!" अशा प्रकारे कुशल सल्लागार सुमंत्राने राजाची स्तुती केली. राजा जागा झाल्यावर म्हणाला, "रामाला येथे आण, जसे मी तुला सांगितले होते." "माझ्या आज्ञेची विलंब का होते आहे? मी खोल झोपेत नाही; रामाला त्वरित आण," असे त्याने पुन्हा सांगितले. राजा दशरथाने पुन्हा एकदा सुमंत्राला आग्रह केला; राजाची आज्ञा ऐकून, सुमंत्राने नम्रपणे डोके झुकवले. आनंददायक बातमी घेऊन, सुमंत्र राजप्रासादातून बाहेर पडला आणि ध्वजांनी व झेंड्यांनी सजलेल्या राजमार्गात प्रवेश केला. आनंदित आणि उत्साही सुमंत्राने वेगाने मार्गक्रमण केले; जाताना त्याने रामाबद्दलच्या चर्चा ऐकल्या. लोक रामाच्या अभिषेकाच्या आनंदात होते; सर्वजण आनंदित होते. त्याने कैलास पर्वतासारखे तेजस्वी, भव्य रामाचे घर पाहिले. इंद्राच्या राजमहलासारखे, मोठ्या दरवाजांनी बंद, अनेक बाल्कनींनी सजलेले, रामाचे निवासस्थान सुमंत्राच्या नजरेत आले. सुवर्ण मूर्ती, रत्नजडित आणि प्रवाळाच्या कमानी, शरद ऋतूतील मेघासारखे, मेरू पर्वताच्या गुहेसारखे चमकणारे, हे घर शोभून दिसत होते. मौल्यवान रत्नांच्या माळांनी सजवलेले, मोती व रत्नांनी विखुरलेले, चंदन व अगरुच्या सुगंधाने सुवासित, हे घर रम्य वाटत होते. पावसाळी पर्वताच्या शिखरासारखा सुगंध, आणि बगळे व मोरांच्या आवाजाने घर गूंजत होते. भक्तीपूर्वक कोरलेल्या हरणांनी वेढलेले, हे घर सर्व प्राण्यांच्या मनाला व डोळ्यांना भुरळ घालत होते. चंद्र-सूर्याच्या तेजासारखे, कुबेराच्या महालासारखे, इंद्राच्या घरासारखे, विविध पक्ष्यांनी भरलेले, रामाचे घर सुमंत्राने पाहिले. मेरू पर्वताच्या शिखरासारखे उंच, लोकांनी गर्दी केलेले, हात जोडून उभे असलेले, हे घर त्याच्या नजरेत आले. गावातील लोक रामाच्या अभिषेकाच्या उत्सुकतेने जमले होते; त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद झळकत होता. हे घर महा मेघासारखे, भव्य आणि उंच, विविध रत्नांनी भरलेले, अगदी बुटक्यांनीही वेढलेले होते. सुमंत्र घोड्यांनी ओढलेल्या रथावरून आले; राजमहलात उत्साहाची लहर उमटली, आणि त्याच्या आगमनाने नगरातील लोकांचे हृदय आनंदित झाले. संपन्न, रम्य घरात पोहोचल्यावर, आनंदाने सुमंत्राचे अंग शहारे आले; हरणे आणि मोरांनी भरलेले, हे घर इंद्राच्या राणीच्या निवासासारखे भासत होते. कैलासासारखे सजलेले, देवांच्या निवासासारखे, त्या कक्षात प्रवेश करून, सुमंत्राने रामाचे अनेक प्रिय आणि उत्तम सेवक पार केले आणि शुद्ध अंतर्गत भागात पोहोचला. तेथे त्याने रामाच्या अभिषेकासाठी जमलेल्या लोकांचा आनंदी आवाज ऐकला; ते राजा पुत्रासाठी शुभेच्छा देत होते, त्यांच्या शब्दांमध्ये जगभर आनंद भरला होता. सुमंत्राने रामाचा राजमहल पाहिला, इंद्राच्या महालासारखा, रम्य आणि हरणे-पक्ष्यांनी भरलेला, मेरू पर्वताच्या शिखरासारखा, स्वतःच्या तेजाने उजळणारा. प्रवेशद्वारावर गावकरी भेटीसाठी जमले होते, उपहार घेऊन नम्रपणे अभिवादन करत होते; असंख्य वाहनांनी प्रवेशद्वार गजबजले होते. त्यानंतर त्याने शत्रुंजय नावाचा, मेघांनी वेढलेल्या पर्वतासारखा, प्रचंड, कठीण नियंत्रित करता येणारा, रामासाठी योग्य, भव्य हत्ती पाहिला. मुख्य मंत्री, घोडे, रथ, हत्ती, रामाचे प्रिय सर्वजण, त्यांच्या सोबत, सुमंत्राने सर्व बाजूंनी पार केले आणि समृद्ध अंतर्गत महालात प्रवेश केला. सुमंत्र, अडथळ्यांना न जुमानता, पर्वत शिखरासारख्या आणि विशाल महालात प्रवेश केला; तो खजिन्यांनी भरलेला होता, जणू मकर समुद्रात शिरला. (येथे सोळावे अध्याय ऐकला जावा.) सुमंत्र, प्रासादाचा लोकांनी भरलेला प्रवेशद्वार पार करून, प्राचीन रीतींमध्ये पारंगत, एका एकांत कक्षात पोहोचला. तेथे तलवार आणि धनुष्य घेऊन, चमकदार कुंडले घालून सजलेले, सतर्क आणि एकाग्र, आपल्या मालकावर निष्ठावान, तरुण पहारेकरी उभे होते. तेथे भगव्या वस्त्रातील वृद्ध, काठी घेऊन सजलेले, दरवाजावर तैनात होते; स्त्रियांच्या देखरेख करणाऱ्या, सजग आणि शांत, देखील उपस्थित होत्या. सुमंत्र येताना पाहून, रामाला प्रसन्न करण्याची इच्छा असलेल्या सर्वांनी, आदराने आणि घाईने, आपल्या जागेवरून उठले. नम्र हृदयाने, सुमंत्राच्या पुत्राने, त्यांच्या भोवती फिरून सांगितले, "लवकर रामाला सांगा की सुमंत्र दारावर थांबला आहे." मालकाला प्रसन्न करण्याची इच्छा असलेल्या त्यांनी तात्काळ राम आणि त्याच्या पत्नीला सुमंत्राच्या आगमनाची माहिती दिली. ही बातमी ऐकून, राम, प्रसन्न करण्याची इच्छा ठेवून, सुमंत्राला आपल्या वडिलांच्या अंतर्गत कक्षात बोलावले.