अयोध्या नगरीत दिव्य उत्सवाची तयारी सुरू झाली होती. मंदिरे, जी शुभ्र ढगांच्या शिखरांसारखी चमकत होती, चौकात, रस्त्यावर, देवळांमध्ये आणि गॅलऱ्यांमध्ये सर्वत्र सजावट केली गेली होती. व्यापाऱ्यांच्या दुकानांत विविध वस्तूंनी भरलेली समृद्धी दिसत होती, तसेच गृहस्थांच्या घरांतही ऐश्वर्य आणि वैभवाने नटलेली वातावरण होती. सभागृहांमध्ये आणि अनामिक वृक्षांवर झेंडे आणि पताका उंचावून लावल्या गेल्या. त्या वेळी, नट, नर्तक आणि गायकांच्या मंडळींनी मन आणि कानांना आनंद देणारी गाणी आणि नृत्ये सादर केली. चौकात आणि घरांत लोक एकमेकांशी रामाच्या अभिषेकाबद्दल चर्चा करत होते, कारण रामाच्या राज्याभिषेकाचा मुहूर्त जवळ येत होता. लहान मुलेही, घराच्या दारावर गटागट खेळताना, फक्त रामाच्या अभिषेकाचीच चर्चा करत होती. नागरिकांनी रामाच्या अभिषेकासाठी राजवस्तीत फुलांची अर्पणं केली, धूपाच्या सुवासाने वातावरण सुवासित केले आणि मुख्य रस्ता शोभिवंत केला. रात्रीच्या अंधाराची चिंता करत, त्यांनी सर्व बाजूच्या रस्त्यांवर दीपधारक वृक्ष लावले. नगरे सजवून, रामाच्या राज्याभिषेकाची उत्कंठा मनात घेऊन, अयोध्यावासी प्रतीक्षेत होते. चौकात आणि सभागृहात लोक गटागट जमून, जनसमुदायाच्या अधिपतीचे स्तुतीपर संवाद करत होते. "आह, इक्ष्वाकू वंशाचा आनंद, महान आत्मा राजा, वृद्धत्वाची जाणीव ठेवून, रामाला राजा म्हणून अभिषेक करणार आहे," असे लोक म्हणत होते. "खरेच, आपण सर्व धन्य आहोत, कारण राम, ज्याने जगाचा अनुभव घेतला आहे, तो आपला राजा आणि रक्षक होईल." "राघव, ज्याचे मन अभिमानरहित आहे, विद्वान, धर्मशील आणि आपल्या भावांप्रती प्रेमळ आहे, तो आपल्यावरही तितकाच स्नेह ठेवतो." "दशरथ राजा, धर्मनिष्ठ आणि निर्दोष, दीर्घायुषी राहो, ज्याच्या कृपेने आपण रामाचा अभिषेक पाहू." नागरिक असे बोलत असताना, दूरदूरच्या गावांमधून लोक रामाच्या अभिषेकाची बातमी ऐकून अयोध्येत आले. सर्व दिशांनी आलेले हे लोक, रामाचा अभिषेक पाहण्यासाठी, संपूर्ण नगरी भरून गेले. त्या गर्दीमुळे सर्वत्र प्रचंड गडगडाट झाला, जणू पौर्णिमेच्या वेळी समुद्राचा गडगडाट आहे. अशा प्रकारे, इंद्राच्या नगरीसारखी अयोध्या, सर्व बाजूंनी उत्सुक ग्रामीण लोकांनी भरली, गडगडाटाने आणि जलमय समुद्रासारखी चमकली. या प्रसंगात, सातवा अध्याय सुरू होतो. कैकेयीच्या परिचयातील, तिच्यासोबत राहिलेली एक दासी, योगायोगाने चंद्रासारख्या चमकणाऱ्या राजप्रासादावर आली. त्या प्रासादावरून मंथरा अयोध्येकडे पाहू लागली, जिथे राजरस्ते कमळ आणि निलकमळांनी शिंपडलेले होते. तिने नगरीत झेंडे आणि पताका, चंदनाच्या पाण्याने शिंपडलेली सजावट, आणि स्नान करून शुद्ध झालेल्या लोकांचे जमाव पाहिले. ब्राह्मणांच्या गोड आवाजांनी, हार आणि मिठाई घेऊन, श्वेत मंदिरांचे प्रवेशद्वार आणि सर्व वाद्यांचा गजर ऐकू येत होता. आनंदी लोक, ब्राह्मणांच्या स्तुतीगायनाने, हर्षित आणि शोभिवंत हत्ती, घोडे, आणि उत्साही बैल-गायींच्या गर्जनेने अयोध्या भरून गेली होती. झेंडे उंचावलेली, नागरिक आनंदित आणि हर्षित, हे दृश्य पाहून मंथरा अत्यंत आश्चर्यचकित झाली. ती विचार करू लागली—"रामाची आई, लाभासाठी तल्लीन, लोकांना कोणते धन वाटत आहे?" "सर्वत्र असा आनंद का आहे? आनंदित राजा काय करणार आहे?" आनंदाने भरलेल्या परिचारिकेने, मंथराला राघवाच्या भविष्यातील भाग्याची बातमी सांगितली. "उद्या, पुष्य नक्षत्रावर, दशरथ राजा, क्रोधावर विजय मिळवलेल्या, निर्दोष रामाचा राज्याभिषेक करणार आहे." परिचारिकेचे हे शब्द ऐकून, मंथरा, वेगाने संतप्त होऊन, कैलास पर्वताच्या शिखरासारख्या प्रासादातून खाली उतरली. क्रोधाने जळत, मंथरा, अशुभ दृष्टी असलेली, कैकेयीला म्हणाली, "उठ, मूर्ख! तू का पडून राहिलेस? संकट तुझ्यावर येत आहे. दुर्दैवाच्या पुरात तू स्वतःला ओळखत नाहीस." "तू जरी भाग्यवान दिसतेस, तरी तू अशक्य गोष्टींमध्ये भाग्याचा गर्व करतेस; तुझे भाग्य अस्थिर आहे, उन्हाळ्यातील नदीच्या प्रवाहासारखे." मंथराने कठोर शब्दांनी कैकेयीला संबोधले, त्यामुळे कैकेयी खोल दुःखात बुडाली. कैकेयीने विचारले, "सर्व काही ठीक आहे का, मंथरा? तू चिंताग्रस्त चेहरा घेऊन आली आहेस, फार दुःखी दिसतेस." कैकेयीच्या मृदू शब्दांवर, मंथरा, वाक्प्रवीण आणि संतप्त, उत्तर देऊ लागली. अधिक दुःखी होत, मंथरा, कैकेयीच्या कल्याणासाठी, पण राघवापासून तिला दूर करण्याच्या हेतूने, तिला दुःख देणारे शब्द बोलली. "राणी, तुझ्यावर मोठे आणि अनंत संकट सुरू झाले आहे: दशरथ राजा रामाचा राज्याभिषेक करणार आहे." "मी खोल भयाने, दुःखाने आणि शोकाने भरलेली आहे, अग्नीने जळत आहे, आणि तुझ्या हितासाठी येथे आले आहे." "कैकेयी, तुझे दुःख माझे मोठे दुःख असेल; तुझे पतन माझे पतन, आणि तुझे ऐश्वर्य माझे ऐश्वर्य—यात शंका नाही." अशा प्रकारे, अयोध्येत रामाच्या अभिषेकाची तयारी आणि उत्सवाच्या वातावरणात, मंथराच्या मनात मात्र चिंता, दुःख आणि कैकेयीला संकटाची जाणीव करून देण्याचा प्रयत्न होता.