माझ्या प्रिय वाचकांनो, आता मी तुम्हाला रामायणातील या पवित्र आणि थेट श्लोकांवर आधारित कथा सांगतो. जेव्हा परशुराम, म्हणजेच जमदग्नीपुत्र, रामचंद्रांना संबोधून म्हणाले, "हे शत्रूंना संताप देणाऱ्या श्रीराम, मी तुला अमर, मधुचा वध करणारा, देवांचा अधिपती ओळखतो. या धनुष्याचा केवळ स्पर्श केल्यानेच तुझ्या सर्व कार्यात कल्याण होईल," तेव्हा त्यांनी पुढे असेही सांगितले की, "सर्व देवतांचे समुदाय येथे एकत्र आले आहेत आणि तुझ्या अद्वितीय पराक्रमाचे साक्षीदार आहेत. युद्धात तुला तोड नाही, तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही." "हे ककुत्स्थवंशीय राम, तू मला पराभूत केलास म्हणून मला लाज वाटू नये, कारण तूच त्रैलोक्याचा अधिपती आहेस. आता, हे दृढप्रतिज्ञ राम, तू हे अद्वितीय बाण सोड. एकदा तू बाण सोडल्यावर, मी महेंद्र पर्वतावर जाईन." जमदग्नीपुत्र परशुराम असे म्हणताच, दशरथपुत्र श्रीरामांनी तो परम बाण सोडला. रामाने सोडलेल्या बाणामुळे परशुरामाने तपश्चर्येने मिळवलेली त्याची स्वतःची लोकं उद्ध्वस्त होताना त्याने पाहिली आणि तो तत्काळ महेंद्र पर्वताकडे निघून गेला. त्या वेळी, सर्व दिशांना आणि आकाशातील कोपऱ्यांना स्वच्छता लाभली. देवता आणि ऋषीगणांनी श्रीरामांचे, त्या महान धनुर्धराचे, स्तुती केली. दशरथपुत्र रामाचा परशुरामाने सन्मान केला आणि त्याची प्रदक्षिणा करून तो आपल्या मार्गाने निघून गेला. हे सर्व घडून गेल्यावर, श्रीराम शांतचित्ताने आणि मोठ्या कीर्तीसह, त्या धनुष्याचे पूजन करून ते अनंत सामर्थ्यवान वरुणाच्या हाती दिले. नंतर, वसिष्ठ ऋषींसह सर्व ऋषींना वंदन करून, रामाने आपल्या दुःखी पित्याजवळ जाऊन त्याला संबोधले, "परशुराम आता निघून गेला आहे; आता आपली चारही सेनादले, आपल्याच रक्षणाखाली, अयोध्येकडे मार्गस्थ व्हावीत." पुत्राच्या या शब्दांनी राजा दशरथ अत्यंत आनंदित झाला. त्याने राघवाला दोन्ही हातांनी मिठी मारली आणि त्याच्या कपाळावर प्रेमळ चुंबन घेतले. परशुराम निघून गेला, हे ऐकून, राजाचे हृदय आनंदाने भरून आले; त्याला असे वाटले की जणू स्वतः आणि त्याचा पुत्र पुन्हा नव्याने जन्माला आले आहेत. राजाने सैन्याला पुढे जाण्याची आज्ञा दिली आणि तो वेगाने अयोध्येकडे निघाला. शहरात ध्वजांनी, पताकांनी आणि वाद्यांच्या गजरात, तो प्रवेश करू लागला. राजमार्ग पुष्पवृष्टीने सुशोभित केला गेला होता आणि नगरवासी, शुभ वस्तू हातात घेऊन, राजाच्या स्वागतासाठी उभे होते. राजा अयोध्येत प्रवेशला, जिथे नागरिक, ब्राह्मण आणि नगरातील लोक दूरवरून त्याचे स्वागत करत होते. आपल्या पुत्रांसह आणि तेजस्वी मित्रांसह, तो हिमालयाप्रमाणे भव्य अशा आपल्या राजप्रासादात प्रवेशला. घरात, आपल्या लोकांसह, सर्व इच्छित सुखसमृद्धीने राजा आनंदित झाला. कौसल्या, सुमित्रा आणि सुंदर कटिप्रदेश असलेली कैकेयी या देखील आनंदित झाल्या. राजघराण्यातील स्त्रिया नववधूंच्या स्वागतासाठी सज्ज झाल्या. त्यांनी अत्यंत भाग्यशाली सीता आणि तेजस्विनी उर्मिला यांचे स्वागत केले. कुशध्वजाच्या दोन्ही कन्या, शुभ वचने आणि वस्त्रांनी अलंकृत, राजघराण्याच्या स्त्रियांनी आपल्या घरी आणल्या. त्यानंतर सर्वांनी देवालयांची पूजा केली आणि त्या वेळी सर्व राजपुत्रांनी आदरणीय व्यक्तींची वंदना केली. सर्व स्त्रिया, आनंदाने, आपल्या पतींसह, विवाहोत्तर सुखाचा उपभोग घेत होत्या. हे सर्व निपुण, धन्य, आणि मित्रांनी युक्त होते. राजपुत्रांनी आपल्या वडिलांची सेवा अत्यंत भक्तीभावाने केली. काही काळानंतर, राजा दशरथाने आपल्या पुत्राला, विशेषतः कैकेयीपुत्र भरताला, सांगितले, "हा केकय देशाच्या राजाचा पुत्र आहे, तो येथेच राहतो, प्रिय पुत्रा." "तुझा धाडसी मामा युधाजित तुला घेण्यासाठी आला आहे." हे ऐकून, भरताने शत्रुघ्नासह वडिलांचा आणि रामाचा निरोप घेतला आणि निघाला. शत्रुघ्नासह, भरत आपल्या मातांकडे गेला. युधाजिताने भरत व शत्रुघ्नासोबत भेट घेतल्यावर तो अत्यंत आनंदित झाला. भरत आपल्या मूळ नगरीत गेला आणि त्याच्या वडिलांना समाधान मिळाले. भरत निघून गेल्यावर, राम आणि बलवान लक्ष्मण अयोध्येतच राहिले. तेव्हा, त्यांनी आपल्या वडिलांची, देवासमान, सेवा केली. पित्याच्या आज्ञेला अग्रक्रम देत, त्यांनी सर्व प्रजाजनांचे कार्य पूर्ण केले. रामाने सर्वांना प्रिय आणि हितकारक असेच वर्तन केले; मातांसाठी कर्तव्ये पार पाडली आणि स्वतःवर संयम ठेवला. त्याने योग्य वेळी गुरूंना पूजले. त्यामुळे राजा दशरथ, ब्राह्मण आणि नगरवासी अत्यंत प्रसन्न झाले. रामाच्या उत्तम स्वभावामुळे आणि आचारधर्मामुळे सर्व राज्यवासी आनंदित झाले; सत्यनिष्ठ आणि पराक्रमी राम सर्वांच्या हृदयात प्रसिद्ध झाला. राम सर्व प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ ठरला, जणू स्वयंभू ब्रह्मदेवच. सीतेसह त्याने अनेक ऋतू आनंदाने व्यतीत केले. तो विचारशील होता, त्याचे मन नेहमी तिच्यात गुंतलेले होते, आणि सीता त्याच्या हृदयात स्थान मिळवणारी होती. सीता, पित्याने निवडलेली, रामाला अत्यंत प्रिय होती. तिच्या सद्गुणामुळे आणि सौंदर्यामुळे त्याच्या मनातील प्रेम दिवसेंदिवस वाढत गेले; तिच्या हृदयात पतीचे स्थान दुप्पट झाले. जणू हृदयातील गुपितेही एकमेकांना उघड झाली, सीता—जनकनंदिनी, देवतुल्य रूपाची, लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्विनी—रामासाठी सर्वस्व झाली. सीतेसह, राजर्षिपुत्र राम, तिला हृदयाशी धरून, अत्यंत आनंदित झाला आणि जणू अमर देवांचा स्वामी विष्णू लक्ष्मीसमवेत शोभून दिसतो, तसा तो उज्ज्वलतेने प्रकट झाला. या प्रसंगानंतर, पुढील अध्यायाची सुरूवात होते. भरत आपल्या मामाच्या घरी, भाऊ शत्रुघ्नासह, मोठ्या सन्मानाने आणि प्रेमाने राहू लागला. त्याचा मामा, घोड्यांचा अधिपती, त्याच्यावर पुत्रासारखे प्रेम करीत होता. अशा प्रकारे, या पवित्र श्लोकांतील कथा एकसंधपणे पुढे सरकते—राम, लक्ष्मण, सीता आणि सर्व अयोध्यावासी यांची जीवनयात्रा, धर्म, प्रेम आणि कर्तव्य यांच्या प्रकाशात उजळत जाते.