राजा रावणाच्या सभेत त्याची बहिण शूर्पणखा दुःखाने रडत होती. ती म्हणाली, "राजा, तुझ्या कारणामुळे आता मी विधवा झाल्याचे नाव घेते आहे; युद्धात जावई नेहमीच तुझ्या संरक्षणाखाली असावा, पण तूच त्याला रणात ठार केलेस, आणि तुला त्याची लाजही वाटली नाही." शूर्पणखेच्या अश्रूंनी भरलेल्या शब्दांनी रावण, दहा मुखांचा, तिला सांत्वन देत मृदू शब्द बोलला, "बस, मुली, आता रडू नकोस; तुला अजिबात भीती बाळगण्याची गरज नाही. मी तुला दान, सन्मान आणि कृपाद्वारे तुष्ट करण्याचा प्रयत्न करीन." रावण पुढे म्हणाला, "युद्धात मी विजयासाठी उत्सुक होतो, बाण सोडत होतो, आणि त्या गोंधळात मित्र-शत्रूची ओळख झाली नाही, हे श्रेष्ठे. रणात मी जावई असल्याचे मला कळले नाही, म्हणूनच तुझा पती माझ्या हातून मारला गेला, बहिणी." "आता मी तुझ्या हितासाठी योग्य ते करीन; तू तुझ्या भाऊ खराच्या जवळ राहा, जो राज्यसंपन्न आहे." "खरा, तुझा भाऊ, चौदा हजार बलाढ्य राक्षसांचा अधिपती होईल, त्यांच्या मोहिमांमध्ये आणि दानात मार्गदर्शन करेल." "खरा, तुझ्या आईच्या बहिणीचा मुलगा, तुझा अधिपती असेल; हा निशाचर नेहमीच तुझ्या आज्ञेनुसार वागेल." "हा वीर लवकरच दंडकारण्यात रक्षणासाठी जाईल; दुष्णा, मोठ्या सामर्थ्याचा, त्याच्या सैन्याचा सेनापती असेल." "तेथे, शूर खरा नेहमीच तुझे इच्छित कार्य पार पाडेल; तो इच्छेनुसार रूप बदलणाऱ्या राक्षसांचा अधिपती असेल." हे सांगून, दहा मुखांचा रावणाने आपल्या चौदा हजार सामर्थ्यवान राक्षसांच्या सैन्याला आज्ञा दिली. त्या भयावह राक्षसांनी वेढलेल्या खराने दंडकारण्यात सर्व दिशांना वेगाने प्रस्थान केले. तिथे त्याने शत्रुमुक्त राज्य स्थापन केले आणि शूर्पणखा देखील दंडकारण्यात निवास करू लागली. यानंतर, रावणाने ती भीषण वनभूमी आपल्या बहिणीला दिली आणि तिला सांत्वन दिल्यानंतर तो प्रसन्न आणि शांत झाला. त्यानंतर, बलाढ्य राक्षसांचा राजा आपल्या अनुयायांसह लंकेतील उत्तम निकुंभिला वनात गेला. तेथे त्याने एक यज्ञ स्थापित केलेला पाहिला, शेकडो यज्ञस्तंभांनी सजलेला, सुंदर वेदिकांनी आणि तेजाने झळाळणारा. त्याने आपल्या पुत्राला, मेघनादाला, काळ्या कृष्णमृगाच्या कातडीमध्ये, कमंडलू आणि जटा-काठी घेऊन, भयावह रूपात पाहिले. रावण त्याच्याजवळ गेला, त्याला आलिंगन दिले आणि विचारले, "हे पुत्रा, हे काय आहे? तू कशात व्यस्त आहेस, खरे सांग." तेव्हा, द्विजांचा श्रेष्ठ आणि महान तपस्वी उशना, राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ रावणाला यज्ञाच्या यशासाठी बोलला, "राजा, मी सर्व काही तुला सांगतो; तुझ्या पुत्राने सात महान यज्ञ केले आहेत, सर्व प्रकारे विस्तृत." "अग्निष्टोम, अश्वमेध, सुवर्णयुक्त यज्ञ, राजसूय, गोमेध, आणि वैष्णव यज्ञ देखील." "आणि महेश्वराला समर्पित यज्ञात, जो मानवांमध्ये अतिशय दुर्मिळ आहे, तुझ्या पुत्राने साक्षात प्रजापतीपासून वर मिळवले." "एक दिव्य रथ, इच्छेनुसार आकाशात फिरणारा, आणि तमसी माया, ज्यामुळे अंधार निर्माण होतो." "या मायेद्वारे, युद्धात, देव किंवा असुरही त्याचा मार्ग ओळखू शकत नाहीत." "एक अक्षय तूणीर, अत्यंत कठीण धनुष्य, आणि एक शक्तिशाली शस्त्र, राजन्, जे युद्धात शत्रूंना नष्ट करते." "हे सर्व वर मिळवून, तुझा पुत्र, दहा मुखांचा, यज्ञ समाप्तीला तुझ्या भेटीसाठी येथे उभा आहे." तेव्हा रावण म्हणाला, "हे योग्य नाही, कारण शत्रू, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, यज्ञात सन्मानित झाले आहेत." "परंतु, आता, जे झाले ते उत्तमच झाले आहे, यात शंका नाही; चला, प्रिय, आपण आपल्या घराकडे जाऊ." यानंतर, दहा मुखांचा रावण, आपल्या पुत्रांसह आणि विभीषणासह, सर्व स्त्रियांना, अश्रूंनी भरलेल्या आवाजात, खाली उतरविले. देव, दैत्य आणि राक्षसांच्या, रत्नासारख्या, तेजस्वी स्त्रिया—त्याच्या मनोभावना जाणून—धर्मनिष्ठाने बोलल्या. "तू आपल्या इच्छेनुसार वागत आहेस, हे जाणून की हे कृत्य कीर्ती आणि वंशाचा नाश करतात, आणि आपल्या नात्यांचे उल्लंघन करतात." "नात्यांचे उल्लंघन करून, तू या श्रेष्ठ स्त्रियांना आणले; पण, राजा, कुम्भिनसी तुझ्याकडून मधूने घेतली, जो तुला श्रेष्ठ ठरला." रावण म्हणाला, "माझ्या समजूत नाही—हे काय? तू मधू कोण आहे, नावाने सांगतेस?" विभीषण, संतप्त होऊन, आपल्या भावाला म्हणाला, "या दुष्कृत्याचा फल तू ऐक." "आपल्या मातामहाचा मोठा भाऊ, सुमालीचा ज्येष्ठ भाऊ, मल्यवान नावाने प्रसिद्ध आहे, वृद्ध आणि बुद्धिमान निशाचर." "तो आपल्या आईच्या भावांमध्ये सर्वात मोठा होता, आणि आपला गुरु होता; त्याची कन्या कुम्भिनसी होती." "ती आपली मावशी आहे, आणि अग्निसुत ती कन्या, धर्माने आपली बहीण आहे, हे भाऊ." "तिला मधूने, बलाढ्य राक्षसाने, घेतले, जेव्हा तिचा मुलगा यज्ञात व्यस्त होता आणि मी जलस्नानात मग्न होतो." "कुम्भकर्ण, हे महराजा, झोपेत असताना, मधूने श्रेष्ठ राक्षसांना मारले आणि येथे मंत्री सन्मानित केले." "तिचे उल्लंघन करून, झोपेत तिला तुझ्या अंतःपुरात घेतले, हे महराजा, आणि तुला कळले तरी तू क्षमा केलीस; त्याला मारले नाहीस.