राजा जनक आपल्या अतिथींसमोर आदरपूर्वक सांगू लागले, “महात्मा लोकांमध्ये अत्यंत संतुष्ट होऊन, त्यांनी देवाधिदेव महादेवांचे हे अद्भुत धनुष्य आम्हाला दिले. नंतर, ते धनुष्य आमच्या पूर्वजांकडे ठेवण्यात आले. मी एका दिवशी शेत नांगरत असताना, त्या सुप्रसिद्ध सीता मातेला मी नांगराच्या फाळातून भूमीतून प्रकट होताना पाहिले. शेत साफ करत असताना मला ती सापडली; भूमीतून उत्पन्न झाल्यामुळे तिला ‘सीता’ हे नाव मिळाले. माझ्या पोटी न जन्मता ती माझ्या कन्येसारखी वाढली. ही माझी कन्या, जी कोणत्याही स्त्रीच्या गर्भातून जन्मलेली नाही, तिच्या विवाहासाठी मी एक प्रतिज्ञा केली—ती केवळ पराक्रमाच्या मोबदल्यातच दिली जाईल. पृथ्वीवरील अनेक राजे तिचा हात मागण्यासाठी मिथिलेत आले. मी स्पष्टपणे सांगितले, ‘पराक्रमाशिवाय मी माझी कन्या कोणालाही देणार नाही.’ तेव्हा सर्व राजांनी आपली ताकद दाखवण्यासाठी, शिवधनुष्य आणण्याची विनंती केली. त्या धनुष्याचे सामर्थ्य आजमावण्यासाठी ते सर्वजण उत्सुकतेने एकत्र आले. पण राजांना ते धनुष्य उचलता सुद्धा आले नाही, त्याचा स्पर्शही करता आला नाही. त्यांच्या सामर्थ्याचा अभाव दिसून आला आणि म्हणून त्यांना नकार देण्यात आला. त्यामुळे राजांना मोठा अपमान वाटला आणि ते सर्वजण प्रचंड रागावून मिथिलेला वेढा घालून बसले. संपूर्ण वर्षभर त्यांनी मिथिलेला त्रास दिला, पण अखेरीस त्यांच्या सर्व शक्ती व साधने संपल्या. मी अत्यंत क्लेशित होऊन, सर्व देवतांची कठोर तपश्चर्या केली. देवता अत्यंत प्रसन्न होऊन त्यांनी मला चतुर्विध सेनेचे वरदान दिले. मग ते सर्व पराभूत राजे, आपले मंत्री घेऊन, पळून गेले. हे धनुष्य, ज्याची कीर्ती सर्वत्र पसरली आहे, तेच मी आता राम आणि लक्ष्मण यांना दाखवणार आहे. जर राम हे धनुष्य ओढू शकले, तर माझी सीता, जी गर्भाशिवाय जन्मली, ती दशरथपुत्र रामाला वधू म्हणून मिळेल.” तेव्हा वाल्मीकी रामायणातील पुढील अध्याय ऐका. जनकाचे हे शब्द ऐकून, महर्षी विश्वामित्रांनी राजाला सांगितले, “हे राजन, रामाला हे धनुष्य दाखवा.” जनकाने त्वरित आपल्या मंत्र्यांना आज्ञा दिली, “हे सुगंधी हारांनी सुशोभित केलेले, दिव्य धनुष्य आणा.” मंत्र्यांनी राजाच्या आज्ञेप्रमाणे नगरात प्रवेश केला आणि आठ चाकांच्या मोठ्या पेटीत ठेवलेले धनुष्य घेऊन बाहेर आले. पन्नासशे बलवान पुरुषांनी मिळून ते पेटी मोठ्या कष्टाने ओढली. मग ते मंत्र्यांनी राजाजवळ येऊन सांगितले, “हे राजन, हे धनुष्य सर्व राजांनी पूजले आहे. हे मिथिलाधिपती, पाहू इच्छित असाल तर हे धनुष्य पहा.” राजा जनकाने हात जोडून, महर्षी विश्वामित्र आणि राम-लक्ष्मण यांना संबोधले, “हे ब्राह्मण, हे धनुष्य आमच्या वंशाने आणि असंख्य बलाढ्य राजांनी पूजले आहे, पण ते कुणालाही ओढता आले नाही. देव, असुर, राक्षस, गंधर्व, यक्ष, किन्नर, किंवा महाप्रचंड नाग—कोणालाही हे धनुष्य ओढता आले नाही; मग माणसांची तर गोष्टच सोडा. हे धनुष्य येथे आहे; हे ऋषिवर, या दोन राजकुमारांना ते दाखवा.” जनकाचे हे शब्द ऐकून, विश्वामित्रांनी रामाला सांगितले, “वत्सा राम, हे धनुष्य पहा.” महर्षीच्या आज्ञेवरून राम त्या धनुष्याजवळ गेले, पेटी उघडली, आणि धनुष्य पाहून म्हणाले, “हे दिव्य धनुष्य मी हाताने स्पर्श करतो आणि प्रयत्न करतो की ते उचलून ओढता येते का.” राजाने आणि महर्षीने ‘तसेच होवो’ असे सांगितल्यावर, रामाने सहजतेने ते धनुष्य मध्यभागी पकडले. हजारो लोक पाहत असताना, रामाने ते धनुष्य इतक्या सहजतेने ओढले जणू काही पाण्याचा प्रवाह. रामाने ते धनुष्य पूर्णपणे ओढले आणि मग, त्या महान पुरुषाने, सर्वांच्या आश्चर्यकारक नजरेसमोर, ते धनुष्य मधोमध मोडून टाकले. त्यातून प्रचंड आवाज झाला, जणू वज्रपात झाला, आणि पृथ्वी थरथरली, जणू पर्वत फाटला. त्या ध्वनीने सर्व लोक बेशुद्ध पडले—फक्त महर्षी, राजा आणि राम-लक्ष्मण सोडून. जेव्हा लोकांना शुद्ध आली, तेव्हा राजा जनक, भीती गळून पडल्यावर, हात जोडून महर्षीला म्हणाले, “महर्षिवर, मी दशरथपुत्र रामाचे सामर्थ्य प्रत्यक्ष पाहिले. हे अद्भुत आहे, अविश्वसनीय आहे, माझ्या कल्पनेपलीकडचे आहे. माझ्या सीतेला रामासारखा पती मिळाला, यामुळे जनककुलाची कीर्ती वाढेल. कौशिक मुनी, माझी प्रतिज्ञा पूर्ण झाली—‘पराक्रमाच्या मोबदल्यातच सीतेचे दान.’ माझी प्रिय कन्या रामाला दिली जाईल. तुमच्या संमतीने, हे ब्राह्मण, माझे मंत्री त्वरित वेगवान रथांमध्ये अयोध्येला जाऊ देत, अशी मी विनंती करतो.” अशा प्रकारे राजा जनकाने, प्राचीन परंपरेनुसार, सीता स्वयंवराची अद्भुत कथा सांगितली आणि रामाच्या अद्वितीय पराक्रमाने सर्व मिथिला हरखून गेली.