एक काळ होता, जेव्हा दोन राजकुमारांनी, ज्यांनी सर्वश्रेष्ठ आणि धर्मयुक्त कथा साधली होती, ती कथा अत्यंत चांगल्या पद्धतीने गाईन केली. हे दोन्ही कुशीलव, ज्ञानाने परिपूर्ण, साधूंच्या आणि धर्मात्म्यांच्या सभा मध्ये एकत्र आले. त्यांनी एकत्रितपणे, मनःपूर्वक आणि लक्षपूर्वक गाणं गायलं. त्यांच्या गाण्याने सर्व साधूंच्या डोळ्यात आनंदाच्या अश्रू भरले. साधूंनी 'उत्तम! उत्तम!' असे उद्गार काढले, त्यांच्या मनात अद्भुतता आणि आनंद भरून आला. हे दोन्ही कुशीलव, ज्यांचे स्वर आणि गाणं अत्यंत मधुर होते, त्यांचे सर्वत्र कौतुक झाले. गाण्याच्या सुरात, त्यांनी कथा सांगितली, जी ऐकणाऱ्यांना दीर्घ आयुष्य, शक्ती आणि आनंद देणारी होती. त्यांच्या गाण्यानंतर, अनेक साधूंनी त्यांना विविध उपहार दिले. एका साधूने त्यांना जलपात्र दिलं, तर दुसऱ्याने त्यांना काठ्यांचे वस्त्र दिलं. तिसऱ्याने काळ्या मृगाचे चामडे दिले, आणि इतरांनी त्यांना पवित्र धागा, लुंगी, आणि अग्नीसाठी इंधन दिलं. सर्व साधू, ज्यांनी सत्य बोललं, त्यांनी त्यांना आशीर्वाद दिला. हे अद्भुत गाणं, जे सर्व गाण्यांमध्ये सिद्धहस्त असलेल्या गायकांनी गायले, कवितांच्या सर्वोच्च आधारावर आधारित होतं. हे गाणं ऐकणाऱ्यांना आनंद देत होतं, आणि सर्वत्र त्यांचं कौतुक होत होतं. एकदा, भरताचा मोठा भाऊ, रामा, या कुशीलवांना आपल्या घराकडे आणला. रामा, शत्रूंचा संहार करणारा, या दोन गायकांचा मान ठेवत, एका दिव्य सोनेरी सिंहासनावर बसला. त्याने आपल्या मंत्र्यांसोबत आणि भावांसोबत या दोन भाऊंना पाहिलं, जे सुंदर आणि चांगले वागणारे होते. रामा, लक्ष्मण, शत्रुघ्न, आणि भरता यांना म्हणाला, 'या दोन देवांसमान तेजस्वी गायकांची कथा ऐकली जावी.' त्यांनी गायकांना गाणं गाण्यास प्रोत्साहित केलं, आणि ते गाणं गात असताना, रामा हळूहळू त्याच्या गाण्याच्या गोडीमध्ये बुडून गेला. त्यांनी एकत्रितपणे, प्रेमाने आणि उत्कटतेने गाणं गायलं, आणि त्यांच्या गाण्यातील सुरांनी सर्वांच्या मनात एक विशेष आनंद निर्माण केला. आता या कथा पुढे जाताना, आपण ऐकणार आहोत रामायणाची अद्भुत गोष्ट. एक काळ होता, जेव्हा पृथ्वीवर अनेक युद्धात विजय मिळवणाऱ्या राजांचा राज्य होता, ज्यात प्रजापती सागर यांचा समावेश होता. सागराने समुद्र खोदला आणि त्याच्या सहा हजार पुत्रांनी त्याला साथ दिली. या महान राजांच्या वंशात, इक्ष्वाकू वंशातील एक महाकथा उभी राहिली, जी रामायण म्हणून प्रसिद्ध आहे. आता आपण या कथा सुरू करूया, जी धर्म, इच्छाशक्ती, आणि संपत्तीने भरलेली आहे. आयोध्ये नावाची एक भव्य शहर होती, जी माणसांच्या स्वामी मनुने बांधली होती. ती शहर बारा योजन लांब आणि तीन योजन रुंद होती, ज्यात चांगल्या रस्त्यांची रचना होती. राजा दशरथ, ज्याने आपल्या साम्राज्याची वाढ केली, त्या शहरात देवता प्रमाणे राहत होता. या शहरात दरवाजे, बाजारपेठा, आणि विविध कारागीर होते. हे शहर रथ चालकांनी आणि गायकांनी भरलेलं होतं, आणि त्यात असंख्य युद्धाच्या यंत्रणांचा समावेश होता. आयोध्येच्या चारही बाजूंनी नृत्यांगनांचा गट होता, आणि ती बागा आणि आंब्याच्या बागांनी सजलेली होती. या शहराच्या गडद खंदकांमुळे, इतरांना जवळ येणं कठीण होतं, आणि त्यात घोडे, हत्तीं, गायी, उंट आणि गाढव भरलेले होते. या शहरात वसाहतींचे राजे कर देत होते, आणि व्यापार्यांनी विविध वस्त्रांनी सजवले होते. या शहरातील महाल, रत्नांनी सजलेले, पर्वतासमान चमकत होते, आणि ती अमरावतीच्या शहरासमान भव्य होती. अशा प्रकारे, आयोध्ये शहराची कथा, राजांच्या गाथेतून, अद्भुततेने भरलेली आहे, आणि या सर्व गोष्टींमुळे रामायणाची कथा गोड आणि महत्त्वाची बनते.